João 13
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs NVT
1 Sudayei mamɨ adükarɨ si Pasofa sei-arɨhündɨ ranai tüküfembo yaŋgɨrɨyoambe Sisas ai hɨfɨ nda hɨnɨŋgɨfe hefe, ahandɨ Afɨndɨ sowanambo hafombo si ra tükümefeyoa fɨfɨrɨmareandɨ. Ai ahandɨ nendɨ afɨndɨ hɨfɨ ndanɨhü burayei aheimbo afɨndɨ ŋgusüfo pamareandürɨ. Ai aheimbo horombo piyu haya ŋgusüfo pareandürɨ huhumbo ndeara yɨfɨmbo yaŋgɨrɨyuhü afɨndɨ hamɨndɨ ŋgusüfo pamareandürɨ.
1 Antes da festa da Páscoa, Jesus sabia que havia chegado sua hora de deixar este mundo e voltar para o Pai. Ele tinha amado seus discípulos durante seu ministério na terra, e os amou até o fim.
2 Sapo Sisas ai ahambo süŋgururü-rundeimbɨ babɨdɨmbo sowasümondühɨ nɨmarɨmondane asu Satan ai Saimonɨndɨ nɨmorɨ Sudas Iskariot ahandɨ fiambe hohoanɨmo moaruwai masagadowa Sisasɨmbo ahandɨ hürütümbɨ-yafe warɨhüfimbo mehu.
2 Estava na hora do jantar, e o diabo já havia instigado Judas, filho de Simão Iscariotes, a trair Jesus.
3 Sisas ai fɨfɨreandɨ Afɨndɨ ai ahambo muŋguambo moatükunɨ hɨfandɨmbo ŋgɨnɨndɨ adükarɨ masagado ra. Asu Godɨmbo sowahɨndɨ makusu ra fɨfɨreandɨ ranɨmbo ai Ahambo sowana gafumbui.
3 Jesus sabia que o Pai lhe dera autoridade sobre todas as coisas e que viera de Deus e voltaria para Deus.
4 Ranɨmboyu asu ai sesɨ sesambeahɨndɨ hɨnɨŋgɨre botɨfi, ŋgɨsɨharɨ hoearɨ yimündamündü mbura, tawor mamɨ semündü ahandɨ mbusümondühɨ hühüre hɨnɨŋgɨmareandɨ.
4 Assim, levantou-se da mesa, tirou a capa e enrolou uma toalha na cintura.
5 Ranɨyu asu ai hoe semündü disambe kare mbura, ahambo süŋgururü-rundeimbɨmbo ahamundɨ tɨŋarɨ ra popoairapurühɨ tawor mbusümondühɨ hühümareandɨ ranambo gedümarapurɨ.
5 Depois, derramou água numa bacia e começou a lavar os pés de seus discípulos, enxugando-os com a toalha que estava em sua cintura.
6 Ranɨyu asu Sisas ai Saimon Pitambo sowana masünuwamboyu, asu Pita ai hepünɨfi hoafɨyundühɨ yahuya, “Adükarɨ, se wandɨ tɨŋarɨ popoaimbo safɨmboyafɨ?” mehuamboyu.
6 Quando Jesus chegou a Simão Pedro, este lhe disse: “O Senhor vai lavar os meus pés?”.
7 Asu Sisas ai sɨmborɨ hoafɨyundühɨ yahuya, “Ro haponda ratüpurayahɨ ndanana se moai fɨfɨrowandɨ. Ŋga süŋgunambo-anɨmbo ranahambo fɨfɨrɨndowamboyafɨ,” mehuamboyu.
7 Jesus respondeu: “Você não entende agora o que estou fazendo, mas algum dia entenderá”.
8 Asu Pita ai yahuya, “Se wandana tɨŋarɨ ra popoaindamboyafɨ, ŋga yowanɨ,” mehuamboyu. Asu Sisas ai sɨmborɨ kafoare hoafɨyunduhü yahuya, “Asu ro sɨhambo popoaiyonɨnɨkoate-ayahɨ ana, asu se ŋgɨrɨ wandɨ süŋguro-randeimbɨndafoandɨ,” mehundowamboyu.
8 “Lavar os meus pés? De jeito nenhum!”, protestou Pedro. Jesus respondeu: “Se eu não os lavar, você não terá comunhão comigo”.
9 Asu Saimon Pita ai sɨmborɨ yahuya, “Adükarɨ, ambe, wandɨ tɨŋarɨ yaŋgɨrɨ popoaiyondɨrɨ ana. Ŋga wandɨ watɨŋarɨ ŋgusümboarɨ ra kameihɨ amboanɨ popoaindandɨrɨ,” mehuamboyu.
9 Simão Pedro exclamou: “Senhor, então lave também minhas mãos e minha cabeça, e não somente os pés!”.
10 Asu Sisas ai ahambo yahuya, “Nindou ai ahandɨ fi ra muŋgu hundürɨyu hayamboayu ana, asu asükaindu ŋgɨrɨ hundürümbo hohoanɨmondu. Ai tɨŋarɨ yaŋgɨrɨ amboanɨ popoaiafoareandɨ ra afɨsaho paiarɨkoate aboedɨyuhani. Se afɨsaho-koate aboedɨ anɨŋgomo, ŋga se muŋguamboemopoanɨ,” mehu.
10 Jesus respondeu: “A pessoa que tomou banho completo só precisa lavar os pés para ficar totalmente limpa. E vocês estão limpos, mas nem todos”.
11 (Sisas ai nindou mamɨ ahambo ahandɨ hürütümbɨ-yomondɨ warɨhüfimbo mehu ahambo fɨfɨrirɨ. Ranɨmboyu ai ahamumbo hoafɨyupurühɨ, “Seana moai muŋguambo afɨsaho-koate nɨŋgomo,” mehupurɨ.)
11 Pois Jesus sabia quem o trairia. Foi a isso que se referiu quando disse: “Nem todos vocês estão limpos”.
12 Sisas ai ahamundɨ tɨŋarɨ popoairapurɨ mburamboyu, asu asükaiyu ahandɨ ŋgɨsɨharɨ hoearɨ ra güde haya, sesɨ yaŋgoro fondanɨ mahu. Hu nɨmarümbo ahamumbo düdufipurühɨ yahuya, “Haponda sɨhamundɨ tɨŋarɨ popoaimarɨhandɨ. Se wandɨ ratüpurɨ nda fɨfɨrundai?
12 Depois de lavar os pés deles, Jesus vestiu a capa novamente, retornou a seu lugar e perguntou: “Vocês entendem o que fiz?
13 Se wambo dükarundürühɨ ‘Yamundo-randeimbɨ,’ asu ‘Adükarɨ,’ yahomo arundɨ, ranana anɨhond-anesɨ, ŋga ro ran-anahɨ.
13 Vocês me chamam ‘Mestre’ e ‘Senhor’, e têm razão, porque eu sou.
14 Roana sɨhamundɨ Adükarɨmboya asu Yamundɨhe-rɨhandeimb-anahɨ. Ranɨyahɨ asu ro sɨhamundɨ tɨŋarɨ popoaimarɨhapurɨ. Asu yahurai se-amboanɨ sɨhamundɨhoarɨ ŋgoründɨ hoarehɨndɨmondühɨ sɨmborɨ fehefirɨndɨmo.
14 E uma vez que eu, seu Senhor e Mestre, lavei seus pés, vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Ro sɨhamumbo nafuimbohünda ramarɨheandɨ nou, se nindou ŋgorümbo ranɨ-süŋgundundɨ.
15 Eu lhes dei um exemplo a ser seguido. Façam como eu fiz a vocês.
16 Ro anɨhondümboanahɨ hoafayahapurɨ: Ratüpurɨyu-randeimbɨ nindou ai ahandɨ bogorɨmbo ŋgasündirümboyupoanɨ. Asu nindou ratüpurɨmbo ahu ranai nindou ahambo koamarɨherü ahandɨ nɨmoamoyupoanɨ.
16 Eu lhes digo a verdade: o escravo não é maior que o seu senhor, nem o mensageiro é mais importante que aquele que o envia.
17 Asu se ranɨ-moatükunɨ ranahambo anɨhond-ane yahomo fɨfɨrundühɨ, ranɨ-süŋguarundɨ ana, se ranɨmbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨndɨmboemo.
17 Agora que vocês sabem estas coisas, serão felizes se as praticarem.”
18 Ro sɨhamumbo muŋguambo hoafɨyaha-purühɨyahɨpoanɨ. Ro sɨhamumbo dɨbonɨmehapurɨ fɨfɨrɨheapurɨ-mboanahɨ. Ŋga sehündɨ mamɨ wambo refendɨrɨmbo-mayu ranahandɨ hoafɨ Baiborambe hoafɨmayo ra anɨhondü tükündɨfemboe. Hoafɨ ra yare hoafɨyohü yahoya, “Nindou sesɨ mamühɨ asahoasehɨ ranai wandɨ hürütümbɨ tükündüfimbui,” meho.
18 “Não digo estas coisas a todos vocês; conheço os que escolhi. Mas isto cumpre as Escrituras que dizem: ‘Aquele que come do meu alimento voltou-se contra mim’.
19 Awi ndanɨ moatükunɨ ra moai haponda tüküfeyoanɨyahɨpoanɨ ranahambo hoafayahɨ. Rananɨmbo ndanɨ moatükunɨ ra süŋgunambo tükündɨfeyoanɨ, asu se wambo anɨhondümbo-ndundɨrɨ ro God ai sɨheimbo aboedambo-fembohünda koamarɨhendɨr-anahɨ.
19 Eu lhes digo isso de antemão, para que, quando acontecer, vocês creiam que eu sou aquele de quem falam as Escrituras.
20 Ro anɨhondümboanahɨ sɨhamumbo hoafayahɨ: Nindou düdi ro nindou koararɨhehinɨ ranahambo aserümündu ana, ai wambo kameihɨ semündündɨrühani. Asu nindou düdi wambo asemündündɨrɨ ranai nindou wambo koamarɨhendɨrɨ ahambo amboanɨ serümündühani,” mehu.
20 Eu lhes digo a verdade: quem recebe aquele que envio recebe a mim, e quem recebe a mim recebe o Pai, que me enviou”.
21 Sisas ai yare hoafɨyuwane asu ahandɨ ŋgusüfoambe moaruwai-marɨrɨ. Asu ai hoafɨyuhɨ yahuya, “Ro anɨhondümboanahɨ sɨhamumbo hoafayahapurɨ: Nindou mamɨ sɨhamundɨ mbusümo anüŋgu ai-anɨmbo wambo hürütümbɨ-yomondɨ warɨhündea-ndɨrɨmbui,” mehu.
21 Então Jesus sentiu profunda angústia e exclamou: “Eu lhes digo a verdade: um de vocês vai me trair!”.
22 Sisas ai yare hoafɨmayuamboemo asu ai sɨmborɨ hɨmboapefirümemo. Asu ai moai fɨfɨrundɨ Sisas ai nindou dabombei yare hoafɨmayu ra.
22 Os discípulos olharam uns para os outros, sem saber a quem ele se referia.
23 Nindou Sisasɨmbo süŋgururü-rundeimbɨ ahandɨ ŋgusüfoahündɨ ai ahandɨ fikɨmɨ mamaru.
23 O discípulo a quem Jesus amava ocupava o lugar ao lado dele à mesa.
24 Ranɨyu asu Saimon Pita ai ahambo mbɨro kareandühɨ yahuya, “Se Sisasɨmbo düdurɨworɨ, ai nindou daboe yare hoafayu rana,” mehuamboyu.
24 Simão Pedro lhe fez um sinal para que perguntasse a quem Jesus se referia.
25 Asu ai Sisasɨmbo sowana sühüfi hüfuhü düdufinduhü yahuya, “Adükarɨ, nindou ra düdia?” mehundowamboyu.
25 Então o discípulo se inclinou para Jesus e perguntou: “Senhor, quem é?”.
26 Asu Sisas ai sɨmborɨ yahuya, “Awi ro bret bɨdɨfɨrɨ sesɨ hoeambe foandɨhe hehea ndahandomboyahɨ. Ro sesɨ asahando nindou aiani,” mehu. Ranɨyu asu ai bret bɨdɨfɨrɨ ra sesɨ hoeambe foare mbura, Sudas Iskariot, Saimonɨndɨ nɨmorɨ-mayu, ahambo masagado.
26 Jesus respondeu: “É aquele a quem eu der o pedaço de pão que molhei na tigela”. E, depois de molhar o pedaço de pão, deu-o a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Sudas ai Sisasɨndɨ hürütümbɨ-yomondɨ warɨhüfimbo hohoanɨmoyuhü sesɨ ra semündü hayamboyuwane asu Satan ranai ahandɨ fiambe mafarɨfiyu.
27 Quando Judas comeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus lhe disse: “O que você vai fazer, faça logo”.
28 Nindou sesɨ fikɨmɨ nɨnoumemo ai mamai-amboanɨ moai Sisas hoafɨmayu ranahambo fɨfɨreandɨ.
28 Nenhum dos outros à mesa entendeu o que Jesus quis dizer.
29 Nindou bɨdɨfɨrɨ ai Sudas ahamundɨ kakɨ hɨpɨrɨ hɨfandarandɨ ai adükarɨ si sesesɨmbo hoafɨmayundowambo sesɨ pemɨmboani yahomo asu nindou kakɨkoate-mayei aheimbo saimboani yahomo raraomarundɨ.
29 Como Judas era o tesoureiro, alguns imaginaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse o necessário para a festa ou desse algum dinheiro aos pobres.
30 Nɨmbɨ mamarowamboyu Sudas ai bret bɨdɨfɨrɨ Sisas masagado ra semündü haya hɨfɨnambo makusɨfoendɨ.
30 Judas saiu depressa, e era noite.
31 Sudas ai hɨfɨna makusɨfoendamboyu, asu Sisas ai yahuya, “Haponda Nindou Hondü ai ndürümb-ani yahombo ra weindahɨ tükündɨfemboe. Rananɨmbo asu Nindou Hondü ai God ndürümbayu ra weindahɨndirɨmbui.
31 Assim que Judas saiu, Jesus disse: “Chegou a hora de o Filho do Homem ser glorificado e, por causa dele, Deus será glorificado.
32 Asu Nindou Hondü ai God ndürümbayu ra weindaharirɨ ana, asu God ai ahandɨ süŋgu Nindou Hondü ndürümbayu ra nɨmehünou weindahɨndirɨmbui.
32 Uma vez que Deus recebe glória por causa do Filho, ele dará ao Filho sua glória, de uma vez por todas.
33 Nɨmoakɨdɨbou, ro ŋgɨrɨ se-babɨdɨmbo gedühɨ nɨmboahɨ. Se wambo kokondundɨrɨ-mboemo, ŋga se ŋgɨrɨ hoeindundɨrɨ. Horombo Sudambo hoafɨmayahɨ ro homboayahɨ ŋgoafɨ ranambe se ŋgɨrɨ ŋgei.
33 Meus filhos, estarei com vocês apenas mais um pouco. E, como eu disse aos líderes judeus, vocês me procurarão, mas não poderão ir para onde eu vou.
34 Ro sɨhamumbo sɨmborɨ hohoanɨmo asahapurɨ. Wandafɨ mamɨ, se sɨhamundɨhoarɨ sɨmborɨ ŋgusüfo pefirɨndɨmo, ro sɨhamumbo ŋgusüfo pararɨheapurɨ nou.
34 Por isso, agora eu lhes dou um novo mandamento: Amem uns aos outros. Assim como eu os amei, vocês devem amar uns aos outros.
35 Asu se sɨhamundɨhoarɨ sɨmborɨ ŋgusüfo pefirɨndɨmondan-anɨmbo nindou ai sɨhamumbo amboa ‘ahambo süŋgururü-rundeimb-anemo’ mbɨseimboyei,” mehu.
35 Seu amor uns pelos outros provará ao mundo que são meus discípulos”.
36 Saimon Pita ai hoafɨyunduhü yahuya, “Adükarɨ, se nahanamboyafa?” mehundowamboyu. Asu Sisas ai ahambo sɨmborɨ yahuya, “Ro nahanafɨyo ahahɨ ra-nafɨ ana se ŋgɨrɨ wandɨ süŋgu ŋgafɨ. Ŋga süŋgunambo-anɨmbo ra-nafɨ wandɨ süŋgu ŋgamboyafɨ,” mehundowamboyu.
36 Simão Pedro perguntou: “Para onde o Senhor vai?”. Jesus respondeu: “Para onde vou vocês não podem ir agora, mas me seguirão mais tarde”.
37 Asu Pita ai asükaiyu sɨmborɨ hoafɨyunduhü yahuya, “Asu nɨmboe ro haponda sɨhafɨ süŋgu sɨnɨkoate-ayaha. Sɨhambondünɨnɨ asu wambondündɨrɨ ndümboemo,” mehuamboyu.
37 “Senhor, por que não posso ir agora?”, perguntou ele. “Estou disposto a morrer pelo senhor.”
38 Asu Sisas ai ahambo sɨmborɨ hoafɨyundühɨ yahuya, “Se wamboyondɨrɨ asu sɨhamboyonɨnɨ rambo hoafayafɨsɨ, ŋga ro sɨhambo anɨhondümboanahɨ hoafayahanɨnɨ: Kakaro hoafɨkoate-yuambe-anɨmbo se ŋgɨmɨmbo hoafɨndafühɨ anɨmboya ‘Ro moai Sisasɨmbo fɨfɨrɨhinɨ,’ mbɨsamboyafɨ,” mehu.
38 “Morrer por mim?”, disse Jesus. “Eu lhe digo a verdade, Pedro: antes que o galo cante, você me negará três vezes.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.