João 11
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs NAA
1 Nindou mamɨ ahandɨ ndürɨ Rasarus Betani ŋgoafɨhündɨ ranai aŋgünɨmbo mamaru. Betani ra Maria asu Mata apodoho nɨmarɨ-feimbɨ ŋgoaf-ane.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria aiyo werɨ fɨsɨŋarümbɨ Sisasɨndɨ tɨŋarɨwamɨ kafoare mbura, asu ahandɨ mbɨrɨnaŋɨnambo gedümarɨhendɨ. Nɨmorehɨ mamɨ ranahandɨ ranihɨyu Rasarus aŋgünɨmbo Betani ŋgoafɨhü meŋguru.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ranɨyafe asu apodoho ranai Sisasɨmbo hoafɨmbo nindou koarɨhenerühɨ safeya, “Adükarɨ, nindou se ŋgusüfo pamarɨworɨ ranai aŋgünümboani,” masafeamboyu.
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Ranɨyu asu Sisas ai ahafe hoafɨ ra hɨmborɨyu haya hoafɨyuhɨ yahuya, “Aŋgünɨ ranana yɨfɨmbo aŋgünüyopoanɨ, ŋga wanɨ. Ranana moanɨ Godɨmbo ndürɨ adükarɨ segodɨmbo-hündamboane tükefeyo asu ranɨ-süŋgumboanɨmbo Godɨndɨ Nɨmorɨ amboanɨ ndürɨ adükarɨ ndemündümbui,” mehu.
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Sisas ai Mata apondoho asu Rasarus aheimbo ŋgusüfo pareandürɨ marandɨ.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Ŋga asu Sisas ai Rasarus aŋgünümboayu hoafɨ ra hɨmborɨyu haya, ranɨhü yimbu si mamaru.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Asükaiyu süŋguna nɨmarümbo ahambo süŋgururü-rundeimbɨmbo yahuya, “Asükai mborai, Suda-yafe hɨfɨnambo ŋgefombo,” mehuamboemo.
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Asu sɨmborɨ hoafɨyomondowohü yahomoya, “Yamundo-randeimbɨ, sapo hapondanɨyomo Suda ai sɨhambo nɨmoeinambo hɨfɨkoefenɨnɨmbo yahomo houmbo raraomarünɨnɨsɨ. Asu se asükai Suda-yafe hɨfɨnambo hɨfombo safomboyafɨ?” mehomondamboyu.
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Asu sɨmborɨ Sisas ai ahamumbo hoafɨyupurühɨ yahuya, “Mamɨ si ra gebuai-ane anɨŋgo. Nindou ai sɨrühɨ ana ŋgɨrɨ pɨndu si ra hoeireambowambo.
9 Jesus respondeu:
10 Ŋga asu nindou ai nɨmbokoanɨ ahu ana, piyu arandɨ si yaŋgorɨkoate wambo.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ahamumbo yare hoafɨyupurɨ mbura asükaiyu hoafɨyupurühɨ yahuya, “Sɨhefɨ wandafɨ Rasarus ai mapuamboanahɨ awi ro ŋgü ahambo botɨndɨhinɨ samboanahɨ,” mehuamboemo.
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Asu ahambo süŋgururü-rundeimbɨ ai hoafɨyomondühɨ yahomoya, “Adükarɨ, nindou ra apo yaŋgɨrɨ apu ana, asükai ahandɨ aŋgünü ra aboedɨndümbui,” mehomondamboyu.
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Sisas ai hoafɨmayupurɨ ra, Rasarus ana yɨfɨmayu yahumboyu, ŋga ahambo süŋgururü-rundeimbɨ ana moanɨ apo hondü mapu-amboani yare hoafayu mehomo.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ranɨyu asu Sisas ai ahamumbo dɨboadɨre hoafɨyupurühɨ yahuya, “Rasarus ana muŋguna yɨfɨmayu.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Ranɨ-sɨmboanɨ ro moai ai-dɨbo nɨmarɨhɨ, ŋga ro ranɨmbo-hündambo hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ. Ranɨnɨmbo asu se wambo anɨhondümbo-ndundɨrɨ. Ŋga hapondanɨ sɨhɨrɨ ahambo sowana ŋgefɨmboane,” mehupurɨ.
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Ranɨyu asu Tomas ahambo Didimas sahündo-rɨhündeimbɨ ai Sisasɨmbo süŋgururü-rundeimbɨ ahamumbo yahuya, “Wai sɨhɨrɨ andai ŋgifɨ, Sisas-babɨdɨmbo Sudiahü yɨfɨndefo,” mehu.
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Sisas ai ahambo süŋgururü-rundeimbɨ babɨdɨmbo hɨfomo Betanihɨ tüküyafundühɨyomo Rasarus ai yɨfɨmayua hoŋguambe masɨhehorɨ ra yimbuyimbu si homboane hoafɨ ra hɨmborɨmayu.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Betani ŋgoafɨ ana Serusaremɨhündɨ aŋgunɨyopoanɨ. Betani ŋgoafɨhündɨ botɨfe hefe Serusarem ŋgoafɨna aho ra ŋgɨmɨ kiromita-ane.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Rasarus yɨfɨmayua ranɨyei asu Sudahündɨ afɨndɨ ranai Mata Mariambo kɨkɨmɨfoefepɨrɨ nɨmaroanɨ ŋgusufo aboedɨ kürɨne mbɨmarɨfeya sei hehimbo masühüsi.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Mata ai Sisas masüfu hoafɨ ra hɨmborɨyo haya, ahambo nafoarɨfimbo ho, ŋga asu Maria ai worambeahɨ nɨmaro.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mata ai Sisasɨmbo hoafɨyondowohü yahoya, “Adükarɨ, asu se ndanɨhü mbanɨmbafɨ-mbonana, wandɨ ranihɨ ai ŋgɨrɨ yɨfɨyu.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Ŋga ro fɨfɨrɨheamboanahɨ, asu se hapondanɨ amboanɨ Godɨmbo nɨnɨmbo dɨdɨbafefoando ana, sɨhambo daganɨnɨmbui,” mehoamboyu.
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Asu Sisas ai ahambo hoafɨyundowohü yahuya, “Sɨhafɨ ranihɨ ana yaŋgɨrɨ aboedɨ hɨfambe-ambeahɨndɨ botɨndüfimbui,” mehundowamboyo.
23 Jesus disse a ela:
24 Asu Mata ai ahambo asükaiyo hoafɨyowohü yahoya, “Ro ranɨmbo fɨfɨrɨheamboanahɨ, ŋga ai asükaindu süŋgunambo hɨfɨ nda muŋguyowambe yaŋgɨrɨ aboedɨ botɨndɨfimbui,” mehoamboyu.
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Asu Sisas ai yahuya, “Yɨfɨhündɨ yaŋgɨrɨ botɨfe nɨŋgo ra ro nɨmɨnd-anahɨ. Nindou ai wambo anɨhondümbo-reandɨrɨ haya yɨfayu ana, ai asükaindu yɨfɨhündɨ botɨndüfi nüŋgumbui.
25 Então Jesus declarou:
26 Ŋga nindou muŋgu yaŋgɨrɨ nɨmboeimbo wambo anɨhondümbo-arɨhindɨrɨ ana, ŋgɨrɨ yɨfɨndei, ŋga ai koadürümbo-koadürümbo yaŋgɨrɨ nɨboadeimboyei. Asu se hoafɨ ndanahambo anɨhondümbo-rowandai wanɨyo?” mehuamboyo.
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Asu Mata ai yahoya, “Yɨnɨ, Adükarɨ, ro sɨhambo anɨhondümbo-rɨheanɨnɨmboanahɨ seana God kafoare hɨnɨŋgɨmareanɨnɨ Krais-anafɨ. Seana Godɨndɨ nɨmorɨ horombo hɨfɨnambo nindou kudümbui mehu ran-anafɨ,” meho.
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Mata ai yare hoafɨyo haya, ahandɨ akɨdambo hɨfo hɨnɨŋgɨrou hɨmboambeambe hoafɨyondowohü yahoya, “Yamunde-randeimbɨ ana ndanɨhü süfumboani sɨhambo düdumefinɨnɨ,” mehoamboyo.
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Asu Maria ai ranɨ hoafɨ ra hɨmborɨyo haya, nɨmehünou botɨfe haya Sisasɨmbo sowana maho.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Sisas ai awi moai ŋgoafɨhü tüküfiyu, ŋga nafɨnɨ Mata ho hoeirerühɨ ranɨhü manüŋgu.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Ranɨyo Maria ai nɨmai botɨfe haya pɨpɨnambo mahowamboyei asu Suda Maria-babɨdɨmbo worambe ahafembo kɨkɨmɨfoarɨhipɨrɨ mamarei ranai ahandɨ süŋgu mahei ndanana Rasarus yaŋgurühɨ ho aranɨ-hoafɨmboane aho sei hehi.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Maria ai ho Sisas nüŋguhü tüküfe ahambo hoeirerühɨyo ahandɨ fikɨmɨ yirɨ yimbu pusɨre yimɨndɨho yimbunambo nɨmarɨmbo hoafɨyowohü yahoya, “Adükarɨ, se ndanɨhü mbanɨmbafɨ-mbonana, wandɨ ranihɨ ai ŋgɨrɨ yɨfɨyu,” mehoamboyu.
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Sisas ai Mariambo hoeireandane aranɨ-hoafɨmaranda, asu Suda ahandɨ süŋgu masɨnei ranai kameihɨ aranɨ-hoafɨ-marɨhündamboyu. Asu Sisas ai ahandɨ ŋgusüfoambe moaruwaimarɨrɨ.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Asu Sisas ai aheimbo düdufindürühɨ yahuya, “Se ahambo nahü sɨhehora?” mehuamboyei. Asu ai seiya, “Adükarɨ, naha se sühüfɨ hoeiro,” maseiamboyu.
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Asu Sisas ai aranɨmayundo.
35 Jesus chorou.
36 Asu Suda ai hoafɨyeihɨ seiya, “Hoeirɨhi. Sisas ana nindou ranahambo afɨndɨ hamɨndɨ ŋgusüfo parirühɨ wamboani,” masei.
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Ŋga bɨdɨfɨrɨ ai hoafɨyeihɨ seiya, “Sisas ai nindou hɨmboatɨharɨ aboedɨmarirɨ. Ŋga asu ai nɨmboe Rasarusɨmbo fehefiyua yaŋgɨrɨ nɨŋgombo ra wanɨmayua?” masei.
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Asükaiyu Sisas ai ahandɨ ŋgusüfoambe moaruwai mahafowamboyu hu hoŋguambe tükümefiyu. Hoŋgu ra nɨmoei nɨmaroweimbɨ wowondɨmarɨhündɨyo ranɨyo nɨmoeiambe nafɨtambe ra nɨmoei ŋgorünambo gürühi pamarɨhindɨ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Asu Sisas ai yahuya, “Nɨmoei ambembo gürühi pamarɨhindɨ ra farɨhehi,” mehuamboyo. Asu Mata nindou yɨfɨmayu ranahandɨ rehɨ ai yahoya, “Adükarɨ, Rasarus ana yimbuyimbu si hoŋguambe yaŋgurɨmb-ani. Ŋga fɨsɨŋɨrümbei nawe,” mehoamboyu.
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Asu Sisas ai yahuya, “Sapo hapoasüŋgu hoafɨya-hanɨneimb-ane. Asu se wambo anɨhondümbo-arowandɨrɨ ana, se Godɨndɨ ŋgɨnɨndɨ ra hoeindowamboyafɨ,” mehuamboyei.
40 Jesus respondeu:
41 Ranɨyei asu ai nɨmoei ra mafarɨhehindamboyu, Sisas ai nɨmoamo hɨmboarɨyuhü yahuya, “Ape, ro sɨhambo hɨhɨfarɨhanɨnɨ. Se wandɨ hoafɨ hɨmborɨ-yafomboanafɨ.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Ro fɨfɨrɨheandɨ ro hoafɨya arɨhandɨ ra se afɨndɨmbo hɨmborɨ-yafɨ randühanafɨ. Ŋga nindou ndanɨhü manɨboadei-amboanahɨ ro ndarɨhe hoafayahɨ. Rananɨmbo se wambo koamarɨhawandɨra makosahɨ ra anɨhondümbo-mbɨrɨhindɨ-ramboane.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Raweyahu haya puküna mɨŋgɨyuhü yahuya, “Rasarus, se weindana tüküyafo sɨnɨfɨ,” mehuamboyu.
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Ranɨyu asu Rasarus ai hoŋguambeahɨndɨ tüküfi haya masünu. Ahandɨ yitɨŋarɨ watɨŋarɨ ra hoearɨ goesürɨnambo hüputüpurühümündi hɨnɨŋgɨmarɨhindɨyo, asu ahandɨ ŋgusümboarɨ hoearɨnambo gabudɨ-mafoarɨhindɨyo ranɨ-kameihɨ tükümefiyu. Ranɨyu asu Sisas ai hoafɨyuhɨ yahuya, “Hoearɨ ra fufurɨhehindoan-anɨmbo ai mbühu,” mehundürɨ.
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Ranɨyei asu Suda bɨdɨrɨrɨ ranɨhü Mariambo hoeifembo masühüsi ranai ranɨ-moatükunɨ Sisas ai ramareandɨ ranɨmbo hoeirɨhi hehi asu ahambo anɨhondümbo-marɨhorɨ.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Ŋga asu bɨdɨfɨrɨ ai Farisi sowana hei, Sisas ratüpurɨmayu ranahambo ahamumbo hoafɨmehüpurɨ.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Ranɨyomo asu nindou Godɨmbo sɨhou-rundeimbɨ bogorɨ ai Farisi bɨdɨfɨrɨ-babɨdɨmbo kansɨrɨmbo gugurüpurɨ houmbo hoafɨyomopurühɨ yahomoya, “Sɨhɨrɨ nda nüŋgumandahua? Nindou ndanani ai hepünɨfeimbɨ moatükunɨ afɨndɨ ratüpurɨyu arandɨ.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Sɨhɨrɨ ahambo moanɨ rarɨhurɨ hɨnɨŋgɨrɨhuranɨ ai hepünɨfeimbɨ moatükunɨ ratüpurɨyu randanɨ nindou afɨndɨ ai ahambo anɨhondümbo-arɨhorɨ ana, Rom bogorɨ sɨhefɨmbo hɨfandarɨmunɨ ai dɨfomo sɨhefɨmbo moaruwaimbo-ndɨmunühɨ asu sɨhefɨ Godɨndɨ worɨ ra bɨrɨboadümboemo,” mehomo.
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Ranɨyo asu ranɨ hɨmbanɨfihɨ nindou mamɨ ahandɨ ndürɨ Kaiafas ai Godɨmbo sɨhai-randeimbɨ adükarɨ bogorɨmbofi manüŋgu. Ai hoafɨyupurühɨ yahuya, “Seana moai raranɨ-moatükunɨ fɨfɨrundɨ!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Se ndoru fɨfɨrundai? Nindou mamɨ ai nindou amurɨ aheimbohünda yɨfayu ranana aboed-ane, ŋga Suda sɨhefɨmbo muŋguambo moaruwaimbofe ana, moaruwai-ane,” mehu.
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Kaiafas ai yare hoafɨmayu ra ahandɨ hohoanɨmonambo yaŋgɨrɨyupoanɨ. Ŋga ranɨ hɨmbanɨfihɨ Godɨmbo sɨhai-randeimbɨ adükarɨ bogorɨmbofi nɨmarümbowambo Sisas ai aheimbohünda yɨfɨmboayu ranɨmbo horombo hoafɨreandühɨyu.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Ai Sudambo farɨhefembo yaŋgɨrɨyupoanɨ yɨfayu ra, ŋga Godɨndɨ nɨmorɨ muŋgua hɨfɨhü burɨyei wakarɨhindɨ aheimbo semündündürɨ mamambefendüranɨ mamɨsɨrɨmboyahi mbɨnɨboadeia mbüsɨ hayambo-anɨmbo yɨfɨndümbui.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Asu ranɨyomo ranɨ-sɨmboanɨ pɨyomo houmbo, Suda-yomondɨ bogorɨ ai Sisasɨmbo hɨfokoefimbo yahomo houmbo hoafɨ fɨfɨrɨmarundɨ.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Ranɨmboyu asu Sisas ai moai Suda-yomondɨ hɨmboahü weindahɨ tüküfiyu. Ranɨyu ai Sudia hɨfɨ ra hɨnɨŋgɨre haya, ŋgorü hɨfɨ nɨmɨ wohɨ furɨkoate-reandühɨ ŋgoafɨ ŋgorü ahandɨ ndürɨ Efraim ranɨhü hu ahambo süŋgururü-rundeimbɨ babɨdɨmbo manüŋgu.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 God ai Sudambo Isipɨhündɨ aboedɨmareandürɨ si Pasofa ra awi tüküfekoate akɨmɨ tüküfembo yaŋgɨrɨyoambe nindou ŋgorü ŋgoafɨhündɨ ŋgorü ŋgoafɨhündɨ ranai Serusarem ŋgoafɨnambo ahei fi Godɨndɨ hɨmboahü aboedɨ tüküfembohünda mafandɨhindɨ.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Ranɨyei asu ai Sisasɨmbo kokorɨhorɨ wakɨrɨhora mayoa Godɨndɨ worambe nɨmboeimbo aheihoarɨ wataporɨyeihɨ seiya, “Se nüŋgurühi hohoanɨmoayeia? Sisas ai adükarɨ si tükefeyo nda hoeifembo madüfuyo wanɨmandüyo?” masei.
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Nindou Godɨmbo sɨhou-rundeimbɨ bogorɨ ai Farisi-babɨdɨmbo yaru hoafɨmemo: ‘Nindou mamɨ ai Sisasɨmbo hoeiriranɨ anüŋgu ana, asu ahamumbo ranɨh-ani anüŋgu yahopuran-anɨmbo ahambo papɨ-hoafɨyumbohünda kɨkɨhɨ-mbɨrundümo-ndamboane,’ mehomo.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.