2 Coríntios 1
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs NTLH
1 Karɨhasɨhandürɨ, wandafɨ mamɨ, ro Por-anahɨ sapo God ai wambo moanɨ ahandɨ yifirɨ süŋgu Sisas Kraisɨndɨ hoafɨ semɨndɨ ho rambohünda kafoare hɨnɨŋgɨ-mareandɨrɨ. Ro asu sɨhefɨ wandafɨ Timoti-dɨbo Godɨndɨ nendɨ se Korin ŋgoafɨhü amarei-anei, asu muŋguambo Akaia hɨfambe amarei rananei, sɨheimbo muŋguambo pas nda sürü papɨrɨho koararɨhehoandɨ.
1 Eu, Paulo, apóstolo de Cristo Jesus pela vontade de Deus, escrevo junto com o nosso irmão Timóteo esta carta à igreja de Deus que está na cidade de Corinto e também a todo o povo de Deus espalhado por toda a província da Acaia.
2 Sɨhefɨ Ape God asu Adükarɨ Sisas Krais ai sɨheimbo moanɨ hɨpoambo-ndɨneandürühɨ ŋgusüfoambe afurɨfe kifeimbɨ hohoanɨmo mbɨsabɨnandür-amboane.
2 Que a graça e a paz de Deus, o nosso Pai, e do Senhor Jesus Cristo estejam com vocês!
3 Awi sɨhɨrɨ Adükarɨ Sisas Kraisɨndɨ God asu Ape ranahambo aboed-ani mbɨsefɨmboane. Ai hɨpoambo-reandeimbɨ Ape-ani asu ŋgusüfoambe afurɨfe kifeimbɨ hohoanɨmo muŋgu ra sai-randeimbɨ God-ani.
3 Louvado seja o Deus e Pai do nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai bondoso, o Deus de quem todos recebem ajuda!
4 Aiani yɨhoefɨmbo-so nɨne tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tüküfeyoanɨ ŋgusüfoambe afure küreamunɨ arandɨ. Rananɨmbo asu ro mandɨho nɨndou bɨdɨfɨrɨ aheimbo sowahɨ tɨŋɨrɨfo tükefeyondürɨ ranaheimbo hohoanɨmondehühɨ ŋgusüfoambe afurɨndɨho kündɨhoa-ndürɨmboyehɨ sapo ro yɨhoehɨhoarɨ Godɨndɨ-mayo ŋgusüfoambe afurɨfe kife hohoanɨmo sahoamɨnde hohoambo nahurai wambo.
4 Ele nos auxilia em todas as nossas aflições para podermos ajudar os que têm as mesmas aflições que nós temos. E nós damos aos outros a mesma ajuda que recebemos de Deus.
5 Kraisɨmbo sowahɨ tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tüküfeyoanɨ semündü marandɨ asu ranane ro-amboanɨ sahoamɨnde arɨhoandɨ. Rahurai-ane Kraisɨndɨ ŋgusüfoambe afurɨfe kifimbɨ hohoanɨmo afɨndɨ ranai yɨhoehɨmbo-so tüküfeyomuna sahoamünde arɨhoandɨ.
5 Porque, assim como tomamos parte nos muitos sofrimentos de Cristo, assim também, por meio dele, participamos da sua grande ajuda.
6 Asu yɨhoehɨmbo-so tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tükündɨfeyoanɨ ro sɨheimbo hohoanɨmondemboyehɨ sɨhei ŋgusüfoambe afurɨfe kifemboane, asu rananɨmbo God ai sɨheimbo aboedambo-ndeandürümbui. Ŋga asu God ai yɨhoehɨ ŋgusüfoambe afurɨfembü hohoanɨmo kürareamunɨ ana, asu sɨhei ŋgusüfoambe afurɨfendürɨmbo kameihane. Ranɨnambo ro tɨŋɨrɨfo masahoamɨndehɨ nahurai se moanane sei hehi ŋgɨnɨndɨ anɨmboei hei ana, God ai sɨhei ŋgusüfoambe hohoanɨmo afure küre arandɨ.
6 Se sofremos, é para que vocês recebam ajuda e salvação. Se somos ajudados, então vocês também são e recebem forças para suportar com paciência os mesmos sofrimentos que nós suportamos.
7 Ro sɨheimboya se ŋgɨnɨndɨ mbɨnɨboadeia sehohoa anɨhondümbo-rɨhorühanehɨ. Ranɨmbo-hündambo ro rarɨho fɨfɨrɨhoamboanehɨ, se ro-babɨdɨ tɨŋɨrɨfo sahümündianɨ asu se-amboanɨ ŋgusüfoambe afurɨfe kifimbɨ hohoanɨmo ra ro asahoamɨndehɨ nou ndahümündimboyei.
7 Desse modo a esperança que temos em vocês está firme. Pois sabemos que, assim como vocês tomam parte nos nossos sofrimentos, assim também recebem a ajuda que Deus dá.
8 Tɨŋɨrɨfombü moatükunɨ Esia hɨfambe wambo tükümefendɨrɨ ranahamboanahɨ ro wandafɨ mamɨ sɨheimbo hoafɨndahandüra se ranahambo fɨfɨrɨmbɨrɨhinda saheheamboanahɨ. Ranühɨ wambo tɨŋɨrɨfo afɨndɨ hamɨndɨ tüküfendɨrühɨyo asu wandɨ ŋgɨnɨndɨ nɨŋgombo ratüpurɨ hohoanɨmo ra muŋguna hɨfɨnamareandɨrɨ. Ranɨyahɨ asu ro ŋgɨrɨ yaŋgɨrɨ aboedɨ nɨmboahɨ sahehea hoanɨmomayahɨ.
8 Irmãos, queremos que saibam das aflições pelas quais passamos na província da Ásia. Os sofrimentos que suportamos foram tão grandes e tão duros, que já não tínhamos mais esperança de escapar de lá com vida.
9 Ranɨyahɨ asu ro hohoanɨmoyahanɨ wandɨ fiambe tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tükümefeyowa yɨfɨndamboyafɨ masahɨ sapo nindou kot hɨfandɨ-randeimbɨ ai hoafɨyuhüya, se yɨfɨndamboyafɨ, ehu nahuraiyo tükümefeyondɨrɨ. Ŋga asu ranɨ-moatükunɨ yɨhoefɨmbo tükɨmefeyo ra yɨhoefɨ fimbo hohoanɨmokoate-ndehühɨ, ro God yɨfɨhündɨ botɨre-randeimbɨ-mayu ranahambo yaŋgɨrɨ-anɨmbo hohoanɨmo-ndefomboane.
9 Nós nos sentíamos como condenados à morte. Mas isso aconteceu para que aprendêssemos a confiar não em nós mesmos e sim em Deus, que ressuscita os mortos.
10 — ausente —
10 Ele nos salvou e continuará a nos salvar desses terríveis perigos de morte. Sim, nós temos posto nele a nossa esperança, na certeza de que ele continuará a nos salvar,
11 — ausente —
11 enquanto vocês nos ajudam, orando por nós. Assim Deus responderá às muitas orações feitas em nosso favor e nos abençoará; e muitos lhe agradecerão as bênçãos que ele nos dará.
12 Ndanɨ-moatükunɨ ndanahamboanahɨ ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨya arɨhandɨ: Wandɨ hohoanɨmoambe yare hoafɨmeyondɨrɨ ro Godɨndɨ-mayo sürühoeimbɨ hohoanɨmo hohoanɨmoya marɨhandɨ. Hɨfɨ ndanɨhündambo nindou-yafe fɨfɨrɨfenambo wambo moai ranɨ hohoanɨmo ranai rareandɨra tüküfeyondɨrɨ, ŋga wanɨ. Ŋga Godɨndɨ hɨpoambofe hohoanɨmo ranai wambo ramareandɨra asu ro nindou-yei mbusümo mbumundɨ hohoanɨmo ranɨ-süŋgu yaŋgɨrɨ mahahabodɨhɨ. Sɨheimbo-poanɨmbo ro yahurai ramarɨheandürɨ hahɨ.
12 É disto que temos orgulho: a nossa consciência nos afirma que a nossa maneira de viver no mundo, e especialmente em relação a vocês, tem sido dirigida pela franqueza e sinceridade que Deus nos dá e também pelo poder da sua graça e não pela sabedoria humana. Pois escrevemos a vocês somente o que vocês podem ler e entender. Agora vocês nos entendem só em parte, mas espero que cheguem a nos compreender completamente, para que, no Dia do nosso Senhor Jesus , vocês tenham orgulho de nós, como nós temos de vocês.
15 — ausente —
15 Eu estava tão certo de tudo isso, que no início fiz planos para ir visitar vocês a fim de que vocês pudessem ser abençoados mais uma vez.
16 — ausente —
16 De fato, eu estava pensando em visitá-los na minha ida para a província da Macedônia e também na volta, a fim de conseguir ajuda para a minha viagem à Judeia.
17 Horombo ro sɨheimbo yimbumbo hoeifendürɨ horombo hoafɨrɨhe masɨheheandɨyosɨ, ŋga wanɨ. Ŋga ro wandɨ hohoanɨmo ŋgorü-süŋgumarɨheandɨ. Ro yimbu hohoanɨmo-yaheimbɨ-mbayahɨyo? Ro hɨfɨ ndanɨhündambo nindou nou moai mamɨ sɨmboanɨ wandɨ horombo hoafɨrɨhe masɨheheandɨ ranahambo yɨnɨ sa asu wanɨ sa rɨhandɨ, ŋga wanɨ.
17 Será que fui irresponsável quando resolvi fazer isso? Será que, ao fazer os meus planos, penso somente nos meus próprios interesses e por isso digo “sim, sim” e “não, não” ao mesmo tempo?
18 Sɨhɨrɨ Godɨmbo anɨhondümbo-arɨhurɨ nou asu se wandɨ hoafɨ amboa anɨhondümbo-ndɨhimboyei. Muŋguambo hoafɨ ro sɨheimbo asahandürɨ ra yɨnɨ ranane asu wanɨ ranane ra ai wanɨ.
18 Em nome de Deus, que é verdadeiro, o que prometi a vocês não foi um “sim” e um “não” ao mesmo tempo.
19 Ro Sairas, Timoti-babɨdɨ sɨheimbo Godɨndɨ Nɨmorɨ Sisas Krais ranahambo hoafɨmehundürɨ, aiana yɨnɨ yahu, wanɨ yahu-randeimbɨyupoanɨ. Ŋga mamɨ hohoanɨmo yaŋgɨr-ani hohoanɨmoyu arandɨ.
19 Pois Jesus Cristo, o Filho de Deus, que foi anunciado entre vocês por Silas, por Timóteo e por mim mesmo, não é “sim” e “não” ao mesmo tempo. Pelo contrário, ele é o “sim” de Deus
20 Ŋga asu Godɨndɨ horombo hoafɨ afɨndɨ ra yaŋgoromboane, ŋga ranane asu Sisas Kraisɨndɨ süŋgu-ane horombo hoafɨ muŋgu ra anɨhondümbo tüküfe arandɨ. Ranane asu sɨhɨrɨ Godɨndɨ hoafɨ hɨmborɨyefühɨ asu Sisas Kraisɨndɨ süŋgu hoafɨyefühɨ, “Anɨhond-ane,” asefɨ God ai adükar-ani hoafɨmbohünda.
20 porque é o “sim” de todas as promessas de Deus. Por isso dizemos “ amém ”, por meio de Jesus Cristo, para a glória de Deus.
21 God aiani yɨhoefɨmbo se-babɨdɨmbo ŋgɨnɨndɨ kɨkɨhɨramündümuna asu sɨhɨrɨ Krais-babɨdɨ ŋgɨnɨndɨ anɨmboefɨ. Asu ai sɨhefɨmbo ahandɨ ratüpurɨmbo amboanɨ kafoare hɨnɨŋgɨmareamun-anefɨ.
21 Pois é o próprio Deus que nos dá, a nós e a vocês, a certeza de que estamos unidos com Cristo. E foi Deus quem nos separou para si mesmo.
22 Aiyu ai ahandɨhoarɨ sɨhefɨmbo dɨbonɨyumunɨ hɨnɨŋgɨreamunɨ haya asu ai Yifiafɨ Aboedɨ ra sɨhefɨ hohoanɨmoambe hɨnɨŋgɨmareandɨ. Yifiafɨ Aboedɨ ranana sapo God ai sɨhefɨmbo aboedambo-femunɨmboayo ranahambo nafuimbo-hündamboane.
22 Como dono ele pôs a sua marca em nós e colocou no nosso coração o Espírito Santo, que é a garantia das coisas que ele guarda para nós.
23 Ŋga ro anɨhondümbo hoafɨ hoafayahɨ nda God ai anɨhond-ane mbüsü ŋgɨnɨndamündümbui. Ŋga ro sɨheimbo dɨdɨ tɨŋɨrɨfo afɨndɨ segudürɨpoanɨ saheheamboyahɨ asu ro hombo hoafɨmayahɨ sɨhei ŋgoafɨ Korinɨnambo asükai sɨnɨkoate-mayahɨ.
23 Eu chamo Deus como minha testemunha; ele conhece o meu coração. A fim de evitar aborrecimentos para vocês, resolvi não ir até Corinto.
24 Sɨhei anɨhondümbofe ranana ro hɨfandɨ-handürühɨyahɨpoanɨ, ŋga wanɨ. Sɨhei anɨhondümbofe hohoanɨmo ranamboanei se-amboanɨ sɨheihoarɨ ŋgɨnɨndɨ kɨkɨhɨrɨhümündi anɨmboei. Rananehɨ asu ro sɨhei hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ hohoanɨmo ra botɨfembohünda se-babɨdɨmbo ratüpurɨye arɨhoandɨ.
24 Não estamos querendo mandar na sua fé, pois vocês estão firmes na fé. Pelo contrário, queremos trabalhar com vocês para que vocês sejam mais felizes ainda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.