2 Coríntios 12
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs BKJ
1 Ro borɨnda ŋgamboyahɨsɨ, ŋga asu ranana ŋgɨrɨ sɨheimbo fandɨhendɨ. Ambesɨ, ŋga hapondan-ana wambo Adükarɨ ai yafogoadɨnambo nahurai muŋgu-moatükunɨ süŋguna weindahɨ tüküfemboayo weindahɨ-mareandɨrɨ ra sɨheimbo wataporɨnda samboanahɨ.
1 Não é conveniente para mim, sem dúvida, gloriar-me. Eu passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Ro nindou mamɨ Krais-dɨbo nüŋgumbü fɨfɨrarɨhinɨ, ŋga 14 hɨmbanɨ maho ranambe ranahambo God ai serümündü nɨmoamo hondü sünambe mahafu. Ranɨ-moatükunɨ ra roana moai fɨfɨrɨheandɨ, ŋga moanɨ nindou safɨmbayo asu yifiafɨ yaŋgɨrɨmbayo, ŋga God aiani ra fɨfɨreamboayu.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos (se no corpo, eu não posso dizer, ou se fora do corpo, eu não posso dizer; Deus o sabe) o tal foi arrebatado ao terceiro céu.
3 Ro fɨfɨrɨheandɨ nindou ranai Godɨndɨ ŋgoafɨ sünambe moanɨ aboedɨ hamɨndɨ ranambe nɨmehünou hasɨfi tüküfi mahafu. Ŋga asükai ranahambo amboa ro moai fɨfɨrɨheandɨ, nindou safɨmbayo asu yifiafɨ yaŋgɨrɨmbayo, ŋga God aiani ranahambo fɨfɨreamboayu.
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, eu não posso dizer; Deus o sabe),
4 Ranɨyu asu dɨbohɨndɨ moatükunɨ nindou ranahambo ŋgɨrɨ hoafɨndei hoafɨ ra ahandɨ hɨmboambenambo hɨmborɨmayu.
4 foi arrebatado ao paraíso e ouviu palavras indescritíveis, que ao homem não é lícito proferir.
5 Ro nindou ranahambo-anɨmbo borɨndamboyahɨ, ŋga wandɨ fimbo ŋgɨrɨ borɨndahɨ. Ŋga wandɨ fi ŋgɨnɨndɨkoate-yaheimbɨ ranahambo yaŋgɨrɨ wandɨ fimbo borɨndamboyahɨ.
5 Do tal me gloriarei; mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Ro nɨnɨ-moatükunɨmboyo borɨmbo mbasahɨ-mbonana, asu ro ŋgɨrɨ hɨhɨndɨ-hɨhɨndɨyaheimbɨ nindou-anahɨ mbɨsahɨ sapo ro raranɨ-moatükunɨ ranahambo anɨhondümbo-anɨmbo hoafɨndamboyahɨ. Ŋga wandɨhoarɨ borɨmbo moei asahɨ rananɨmbo nindou ŋgɨrɨ wambo aboed-ani mbɨsahündɨrɨ. Ŋga ro nɨne ratüpurɨ rawarɨheand-ane, asu nɨne hoafɨ hoafayah-ane, ranɨmbo nindou ai hoeirɨhindɨrühɨ wambo wudɨpoapondɨhi fɨfɨrɨndɨ-hindɨrɨmboyei.
6 Porque, embora desejasse gloriar-me, eu não serei um tolo, porque direi a verdade; mas agora disto me abstenho, para que nenhum homem pense de mim acima do que vê em mim, ou que ouve de mim.
7 God ai wamboya, nɨnɨ ŋgorü-poanɨmbo moatükunɨ ai hoeimareandɨ ranahambo ahandɨ fimbo borɨndɨmbui yahuhamboyu, mamɨ moatükunɨ tɨhoarɨ nahurai wandɨ fihü futɨmareandɨrɨ. Ranɨ-moatükunɨ ramareandɨ ranana Satanɨndɨ ratüpurɨyu-randeimbɨ nindou nahuraiyu wamboya, ahandɨ fimbo borɨndu hoaŋgumbui yahuhaya hɨfɨnambo-fendɨrɨmbohünda harɨyondɨrɨmbo mehu.
7 E, para que eu não me exaltasse acima da medida, pela abundância das revelações, foi-me dado um espinho na carne, o mensageiro de Satanás para me esbofetear, para que eu não me exaltasse acima da medida.
8 Adükarɨmbo ranɨ-moatükunɨ ra fɨmbɨrɨhenda sahehea ro ŋgɨmɨmbo dɨdɨbafɨmeheando.
8 Por essa coisa, eu supliquei ao Senhor três vezes, para que ele se afastasse de mim.
9 Ranɨyu asu ai wambo sɨmborɨ yare hoafɨyundɨrühɨ yahuya, “Wanɨ, ŋga wandɨ-mayo hɨpoambofe hohoanɨmo ranana awi se-dɨbo ndear-ane, ŋga wandɨ ŋgɨnɨndɨ ranana nindou hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayei ranaheimbo so-ane tüküfe arandɨ,” mehuamboyahɨ. Asu ro sahɨya, hapondan-ana ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-anahɨ ranahambo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨndahühɨ borɨndamboyahɨ Adükarɨndɨ-mayo ŋgɨnɨndɨ ai wambo hamɨndɨ ŋgɨnemɨndɨ-ndɨrambohünda.
9 E ele disse-me: A minha graça é suficiente para ti, porque a minha força se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que o poder de Cristo repouse sobre mim.
10 Ranane asu ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayahɨ, nindou ai wambo moaruwaimbo-rɨhindɨrɨ, tɨŋgümbɨ hohoanɨmo tükefeyondɨrɨ, nindou ai moaruwaimbo-moaruwaimbo-arɨhindɨrɨ hei, ranahambo Kraisɨmbohündambo ro hɨhɨhfɨ-hɨhɨfayahɨ. Ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayahɨ ana, asu rasɨmboanɨ ro ŋgɨnɨndɨ nɨmboamboanahɨ.
10 Portanto, eu tenho prazer nas fraquezas, nas censuras, nas necessidades, nas perseguições, nas aflições por causa de Cristo. Porque quando eu estou fraco então eu sou forte.
11 Ro ndanɨ hoafɨ hoafɨmayahɨ ra hɨhɨndɨ-hɨhɨndɨyaheimbɨ nindou nouyahɨ hoafɨmayahɨ, ŋga wambo se ŋgusüfoambe botɨmarɨhi-ndɨramboyahɨ ranɨ hoafɨ ra hoafɨmayahɨ. Ŋga sɨmborɨ se-anɨmbo wandɨ aboedɨ hohoanɨmo ranahambo hoafɨndahündɨrɨ, ŋga asu se moai rarɨhindɨ, ranɨmboyahɨ asu wandɨhoarɨ ranɨ hoafɨ ra hoafɨmayahɨ. Yɨnɨ, anɨhond-anesɨ, roana ndorɨhehea-ndeimbɨ nindou hondüyahɨpoanɨ, ŋga Kraisɨndɨ hoafɨ sowandümo homo-rundeimbɨ nindou “ranɨ-poanɨmbo” asei sɨhei mbüsumo anɨŋgomo ranahamundɨ hoarehɨ nɨmboamboyahɨpoanɨ.
11 Tornei-me tolo em gloriar-me; vós me compelistes. Porque eu devia ter sido recomendado por vós, visto que em nada fui inferior aos muitos principais apóstolos, embora eu nada seja.
12 Ro hohoanɨmoya kɨkɨhɨrɨhe heheamboyahɨ Kraisɨndɨ hoafɨ semɨndɨ ho-rambo ratüpurɨ sɨhei mbusümo nɨmboambo ranɨ ratüpurɨ ra ramarɨheandɨ. Godɨndɨ ŋgɨnɨndɨ nafuimbo ratüpurɨ asu hepünɨfeimbɨ moatükunɨ ratüpurɨ ra sɨhei mbusümo ramarɨheandɨ Kraisɨndɨ hoafɨ sahamɨndɨ ha-rɨhandeimb-anahɨ sahehea nafuimayahɨ.
12 Verdadeiramente, os sinais de um apóstolo foram manifestos entre vós com toda a paciência, por sinais, maravilhas e poderosos feitos.
13 Sɨheimbo ramarɨheandürɨ nou-ane asu Kraisɨndɨ nendɨ ŋgorü ŋgoafɨhü amarei aheimbo amboanɨ rarɨheandürɨ arɨhandɨ. Ro moai sɨheimboya, wambo sesɨ-napo sehindɨrɨ sahehea sɨheimbo tɨŋɨrɨfo sahandürɨ, ŋga wanɨ. Karɨhasɨhandürɨ, ŋga se wambo amboawi mbɨsahündɨrɨ ro sɨheimbo tɨŋɨrɨfo segodürükoate-mayahɨ ranɨmbo-hünda.
13 Pois, em que éreis inferiores às outras igrejas, exceto que eu mesmo vos não fui um fardo? Perdoai-me este erro.
14 Hapoana ŋgɨmɨmboanahɨ nda ro sɨheimbo sowana sɨfombo saheheamboayahɨ, ŋga asu ro ŋgɨrɨ sɨhei-mayo napofihɨ yaŋgɨrɨ kiarɨmbohünda tɨŋɨrɨfo-ndahandürɨ. Ŋga roana sɨhei kakɨ-napo semɨndɨmboyahɨpoanɨ, ŋga sɨheimbo fehefendürɨmbo yaŋgɨr-anahɨ. Raranɨ moatükunɨ ra se fɨfɨrɨhindɨ nɨmorɨ akɨdɨbou aiana boagɨrambo fehefe-ndürɨmbohünda ŋgɨrɨ sesɨ-napo kokoboadɨhi ndahümündi tükündahi dɨgehindɨ, ŋga wanɨ. Ŋga sɨmborɨ boagɨrɨ ai-anɨmbo nɨmorambo ranɨ-moatükunɨ ra dɨdɨboadofe sɨhefemboane.
14 Eis aqui, pela terceira vez, eu estou pronto a ir ter convosco, e não vos serei um fardo; porque não busco o que é vosso, mas a vós; porque os filhos não devem guardar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Sɨheimbo farɨhefe-ndürɨmbohündambo ana wandɨ-mayo napo eŋgoro ra segudürɨmbo wandɨ fimbo kameihɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨyamboanahɨ. Ro sɨheimbo afɨndɨmbo ŋgusüfo pandɨheandüranɨ asu se sɨmborɨ wambo akɨdou yaŋgɨrɨ ŋgusüfo pamandɨhindɨrɨyo?
15 E eu muito alegremente gastarei, e me deixarei gastar por vós, se mais abundantemente vos amo, serei menos amado.
16 Anɨhond-ane, ro sɨhei-mayo kakɨ-napo semɨndɨmbohünda moai sɨheimbo tɨŋɨrɨfo sahandürɨ. Ŋga asu nindou bɨdɨfɨrɨ ai seiya, “Yɨnɨsɨ, ŋga sɨhefɨ kakɨ-napo semɨndɨmbo-ana, ai tɨkarehayambo ŋgorü-süŋgundeamunɨ mbunda ndemündümbui,” masei.
16 Mas seja assim; eu não vos fui um fardo, mas, sendo astuto, vos tomei com astúcia.
17 Ŋga asu nüŋgufemboyoa? Asu ro wandɨ nindou bɨdɨfɨrɨ sɨheimbo sowana koamarɨheheapurɨ ranai sɨhei-mayo napo ra moai kiafu hüsindümo.
17 Porventura, aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Ro Taitusɨmbo sɨheimbo sowana sɨnɨmbohünda hoafɨyahando habodɨhühɨ asu ahandɨ süŋgu wandafɨ mamɨ koamarɨhehina masɨnu asu Taitus sɨhei-mayo napo kifi hüsiamünduwai? Ŋga ra ai wanɨ. Nindou ranai ro hohoanɨmoayahɨ hohoanɨmo süŋgure hayambo ro rawarɨheandɨ ranɨ-süŋgu yare randühɨyu? Asu ro ai-dɨbo mamɨ hohoanɨmo süŋgurɨhoandühɨ nɨne-moatükunɨ rarɨhoandühɨyehɨ.
18 Eu exortei Tito, e com ele enviei um irmão. Porventura, Tito se aproveitou de vós? Não andamos no mesmo espírito, não andamos nos mesmos passos?
19 Se hoafɨ ra rarɨhi hoeirɨhindühɨyo yɨhoefɨmboya, aiana ahamundɨhoarɨ aboedɨ hoafɨmbohünda sürü papɨmbarundɨ seimboyei? I, ra wanɨ. Ro haponda sɨheimbo hoafehandürɨ roana Kraisɨndɨ nindou hondümboyaho nɨmboemboanehɨ, ranane asu ranɨ hoafɨ ra Godɨndɨ hɨmboahü sɨhei ŋgusüfo ra ŋgɨnɨnemɨndürɨmbo-hündamboanahɨ rarɨhe hoafehandürɨ, ŋga yɨhoefɨ fimbo hoafɨyambo-yahɨpoanɨ.
19 Novamente, pensais vós que nos desculpamos convosco? Nós falamos em Cristo perante Deus, mas fazemos todas as coisas, ó amados, para vossa edificação.
20 Ro sɨheimbo-so tükeheandɨ ra asu sɨheimbo aboedɨ hoeifendürɨmbo samboanahɨ, ŋga asu se ŋgɨrɨ aboedɨ nɨmandei sahehea ranɨmbo yɨhɨmboyahɨ. Asu sɨmborɨ amboanɨ se wambo hoeindɨhindɨranɨ nindou yahurai se hoeifembo sei hehi hohoanɨmoayei yahurai nɨŋgokoate-ndamboyahɨ. Ro akɨdou yɨhɨmboyahüh-anahɨ ranɨ-moatükunɨ ranahambo ro ndarɨhe hoafayahɨ. Sɨhei mbusümo yifiarɨ, wandafɨ ŋgorümbo hohoanɨmo moaruwai hohoanɨmoyondo, sɨmborɨ watɨkoafɨ, afɨndɨ-afɨndɨ hohoanɨmo, tɨrɨfoefe hoafɨ, daboadanɨ hoafɨ, ahandɨ fimbo yaŋgɨrɨ hohoanɨmo, mamɨkarɨ hohoanɨmo muŋgu-moatükunɨ ra yahurai tükündɨfemboe sahehea yɨhɨmboyahühɨ hoafayahɨ.
20 Porque temo que, quando chegar, não vos acharei como eu quereria, e que não serei encontrado por vós como quereríeis; que de alguma maneira haja debates, invejas, iras, contendas, maledicências, murmúrios, inchações, tumultos;
21 Ro sɨheimbo sowana dügühanɨ wandɨ God ranai wambo sɨhei hɨmboahü amoanɨŋgambo-ndeandɨrɨmbui samboanahɨ ro yɨhɨmboayahɨ. Asu ro nindou bɨdɨfɨrɨ horombo moaruwai hohoanɨmoyei mburɨhümbo asu ai nɨmorehɨ sɨsɨhɨmo, nindowenihɨ bɨrabɨrɨ hohoanɨmo, ŋgusüfoambe botɨfe hohoanɨmo ranahambo daboadanambofe-koate-mayei ranaheimbo, hoeindɨhe-andüranɨ wanɨ amoanɨŋgɨndahühɨ aranɨndamboyahɨ. Ranahambo wambo God ai hɨfɨnambo-ndeandɨrɨmbui saheheamboanahɨ akɨdou yɨhɨmboayahɨ.
21 e que, quando eu for novamente, o meu Deus me humilhe entre vós, e que eu lamente por muitos que pecaram anteriormente, e não se arrependeram da imundícia, e fornicação, e lascívia que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.