2 Coríntios 12
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs ACF
1 Ro borɨnda ŋgamboyahɨsɨ, ŋga asu ranana ŋgɨrɨ sɨheimbo fandɨhendɨ. Ambesɨ, ŋga hapondan-ana wambo Adükarɨ ai yafogoadɨnambo nahurai muŋgu-moatükunɨ süŋguna weindahɨ tüküfemboayo weindahɨ-mareandɨrɨ ra sɨheimbo wataporɨnda samboanahɨ.
1 Em verdade que não convém gloriar-me; mas passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Ro nindou mamɨ Krais-dɨbo nüŋgumbü fɨfɨrarɨhinɨ, ŋga 14 hɨmbanɨ maho ranambe ranahambo God ai serümündü nɨmoamo hondü sünambe mahafu. Ranɨ-moatükunɨ ra roana moai fɨfɨrɨheandɨ, ŋga moanɨ nindou safɨmbayo asu yifiafɨ yaŋgɨrɨmbayo, ŋga God aiani ra fɨfɨreamboayu.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos (se no corpo, não sei, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe) foi arrebatado ao terceiro céu.
3 Ro fɨfɨrɨheandɨ nindou ranai Godɨndɨ ŋgoafɨ sünambe moanɨ aboedɨ hamɨndɨ ranambe nɨmehünou hasɨfi tüküfi mahafu. Ŋga asükai ranahambo amboa ro moai fɨfɨrɨheandɨ, nindou safɨmbayo asu yifiafɨ yaŋgɨrɨmbayo, ŋga God aiani ranahambo fɨfɨreamboayu.
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe)
4 Ranɨyu asu dɨbohɨndɨ moatükunɨ nindou ranahambo ŋgɨrɨ hoafɨndei hoafɨ ra ahandɨ hɨmboambenambo hɨmborɨmayu.
4 Foi arrebatado ao paraíso; e ouviu palavras inefáveis, que ao homem não é lícito falar.
5 Ro nindou ranahambo-anɨmbo borɨndamboyahɨ, ŋga wandɨ fimbo ŋgɨrɨ borɨndahɨ. Ŋga wandɨ fi ŋgɨnɨndɨkoate-yaheimbɨ ranahambo yaŋgɨrɨ wandɨ fimbo borɨndamboyahɨ.
5 De alguém assim me gloriarei eu, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Ro nɨnɨ-moatükunɨmboyo borɨmbo mbasahɨ-mbonana, asu ro ŋgɨrɨ hɨhɨndɨ-hɨhɨndɨyaheimbɨ nindou-anahɨ mbɨsahɨ sapo ro raranɨ-moatükunɨ ranahambo anɨhondümbo-anɨmbo hoafɨndamboyahɨ. Ŋga wandɨhoarɨ borɨmbo moei asahɨ rananɨmbo nindou ŋgɨrɨ wambo aboed-ani mbɨsahündɨrɨ. Ŋga ro nɨne ratüpurɨ rawarɨheand-ane, asu nɨne hoafɨ hoafayah-ane, ranɨmbo nindou ai hoeirɨhindɨrühɨ wambo wudɨpoapondɨhi fɨfɨrɨndɨ-hindɨrɨmboyei.
6 Porque, se quiser gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas deixo isto, para que ninguém cuide de mim mais do que em mim vê ou de mim ouve.
7 God ai wamboya, nɨnɨ ŋgorü-poanɨmbo moatükunɨ ai hoeimareandɨ ranahambo ahandɨ fimbo borɨndɨmbui yahuhamboyu, mamɨ moatükunɨ tɨhoarɨ nahurai wandɨ fihü futɨmareandɨrɨ. Ranɨ-moatükunɨ ramareandɨ ranana Satanɨndɨ ratüpurɨyu-randeimbɨ nindou nahuraiyu wamboya, ahandɨ fimbo borɨndu hoaŋgumbui yahuhaya hɨfɨnambo-fendɨrɨmbohünda harɨyondɨrɨmbo mehu.
7 E, para que não me exaltasse pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de não me exaltar.
8 Adükarɨmbo ranɨ-moatükunɨ ra fɨmbɨrɨhenda sahehea ro ŋgɨmɨmbo dɨdɨbafɨmeheando.
8 Acerca do qual três vezes orei ao Senhor para que se desviasse de mim.
9 Ranɨyu asu ai wambo sɨmborɨ yare hoafɨyundɨrühɨ yahuya, “Wanɨ, ŋga wandɨ-mayo hɨpoambofe hohoanɨmo ranana awi se-dɨbo ndear-ane, ŋga wandɨ ŋgɨnɨndɨ ranana nindou hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayei ranaheimbo so-ane tüküfe arandɨ,” mehuamboyahɨ. Asu ro sahɨya, hapondan-ana ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-anahɨ ranahambo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨndahühɨ borɨndamboyahɨ Adükarɨndɨ-mayo ŋgɨnɨndɨ ai wambo hamɨndɨ ŋgɨnemɨndɨ-ndɨrambohünda.
9 E disse-me: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que em mim habite o poder de Cristo.
10 Ranane asu ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayahɨ, nindou ai wambo moaruwaimbo-rɨhindɨrɨ, tɨŋgümbɨ hohoanɨmo tükefeyondɨrɨ, nindou ai moaruwaimbo-moaruwaimbo-arɨhindɨrɨ hei, ranahambo Kraisɨmbohündambo ro hɨhɨhfɨ-hɨhɨfayahɨ. Ro hamɨndɨ kemɨndɨkoate-ayahɨ ana, asu rasɨmboanɨ ro ŋgɨnɨndɨ nɨmboamboanahɨ.
10 Por isso sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco então sou forte.
11 Ro ndanɨ hoafɨ hoafɨmayahɨ ra hɨhɨndɨ-hɨhɨndɨyaheimbɨ nindou nouyahɨ hoafɨmayahɨ, ŋga wambo se ŋgusüfoambe botɨmarɨhi-ndɨramboyahɨ ranɨ hoafɨ ra hoafɨmayahɨ. Ŋga sɨmborɨ se-anɨmbo wandɨ aboedɨ hohoanɨmo ranahambo hoafɨndahündɨrɨ, ŋga asu se moai rarɨhindɨ, ranɨmboyahɨ asu wandɨhoarɨ ranɨ hoafɨ ra hoafɨmayahɨ. Yɨnɨ, anɨhond-anesɨ, roana ndorɨhehea-ndeimbɨ nindou hondüyahɨpoanɨ, ŋga Kraisɨndɨ hoafɨ sowandümo homo-rundeimbɨ nindou “ranɨ-poanɨmbo” asei sɨhei mbüsumo anɨŋgomo ranahamundɨ hoarehɨ nɨmboamboyahɨpoanɨ.
11 Fui néscio em gloriar-me; vós me constrangestes. Eu devia ter sido louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos mais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 Ro hohoanɨmoya kɨkɨhɨrɨhe heheamboyahɨ Kraisɨndɨ hoafɨ semɨndɨ ho-rambo ratüpurɨ sɨhei mbusümo nɨmboambo ranɨ ratüpurɨ ra ramarɨheandɨ. Godɨndɨ ŋgɨnɨndɨ nafuimbo ratüpurɨ asu hepünɨfeimbɨ moatükunɨ ratüpurɨ ra sɨhei mbusümo ramarɨheandɨ Kraisɨndɨ hoafɨ sahamɨndɨ ha-rɨhandeimb-anahɨ sahehea nafuimayahɨ.
12 Os sinais do meu apostolado foram manifestados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e maravilhas.
13 Sɨheimbo ramarɨheandürɨ nou-ane asu Kraisɨndɨ nendɨ ŋgorü ŋgoafɨhü amarei aheimbo amboanɨ rarɨheandürɨ arɨhandɨ. Ro moai sɨheimboya, wambo sesɨ-napo sehindɨrɨ sahehea sɨheimbo tɨŋɨrɨfo sahandürɨ, ŋga wanɨ. Karɨhasɨhandürɨ, ŋga se wambo amboawi mbɨsahündɨrɨ ro sɨheimbo tɨŋɨrɨfo segodürükoate-mayahɨ ranɨmbo-hünda.
13 Pois, em que tendes vós sido inferiores às outras igrejas, a não ser que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me este agravo.
14 Hapoana ŋgɨmɨmboanahɨ nda ro sɨheimbo sowana sɨfombo saheheamboayahɨ, ŋga asu ro ŋgɨrɨ sɨhei-mayo napofihɨ yaŋgɨrɨ kiarɨmbohünda tɨŋɨrɨfo-ndahandürɨ. Ŋga roana sɨhei kakɨ-napo semɨndɨmboyahɨpoanɨ, ŋga sɨheimbo fehefendürɨmbo yaŋgɨr-anahɨ. Raranɨ moatükunɨ ra se fɨfɨrɨhindɨ nɨmorɨ akɨdɨbou aiana boagɨrambo fehefe-ndürɨmbohünda ŋgɨrɨ sesɨ-napo kokoboadɨhi ndahümündi tükündahi dɨgehindɨ, ŋga wanɨ. Ŋga sɨmborɨ boagɨrɨ ai-anɨmbo nɨmorambo ranɨ-moatükunɨ ra dɨdɨboadofe sɨhefemboane.
14 Eis aqui estou pronto para pela terceira vez ir ter convosco, e não vos serei pesado, pois que não busco o que é vosso, mas sim a vós: porque não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Sɨheimbo farɨhefe-ndürɨmbohündambo ana wandɨ-mayo napo eŋgoro ra segudürɨmbo wandɨ fimbo kameihɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨyamboanahɨ. Ro sɨheimbo afɨndɨmbo ŋgusüfo pandɨheandüranɨ asu se sɨmborɨ wambo akɨdou yaŋgɨrɨ ŋgusüfo pamandɨhindɨrɨyo?
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas, ainda que, amando-vos cada vez mais, seja menos amado.
16 Anɨhond-ane, ro sɨhei-mayo kakɨ-napo semɨndɨmbohünda moai sɨheimbo tɨŋɨrɨfo sahandürɨ. Ŋga asu nindou bɨdɨfɨrɨ ai seiya, “Yɨnɨsɨ, ŋga sɨhefɨ kakɨ-napo semɨndɨmbo-ana, ai tɨkarehayambo ŋgorü-süŋgundeamunɨ mbunda ndemündümbui,” masei.
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 Ŋga asu nüŋgufemboyoa? Asu ro wandɨ nindou bɨdɨfɨrɨ sɨheimbo sowana koamarɨheheapurɨ ranai sɨhei-mayo napo ra moai kiafu hüsindümo.
17 Porventura aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Ro Taitusɨmbo sɨheimbo sowana sɨnɨmbohünda hoafɨyahando habodɨhühɨ asu ahandɨ süŋgu wandafɨ mamɨ koamarɨhehina masɨnu asu Taitus sɨhei-mayo napo kifi hüsiamünduwai? Ŋga ra ai wanɨ. Nindou ranai ro hohoanɨmoayahɨ hohoanɨmo süŋgure hayambo ro rawarɨheandɨ ranɨ-süŋgu yare randühɨyu? Asu ro ai-dɨbo mamɨ hohoanɨmo süŋgurɨhoandühɨ nɨne-moatükunɨ rarɨhoandühɨyehɨ.
18 Roguei a Tito, e enviei com ele um irmão. Porventura Tito se aproveitou de vós? Não andamos porventura no mesmo espírito, sobre as mesmas pisadas?
19 Se hoafɨ ra rarɨhi hoeirɨhindühɨyo yɨhoefɨmboya, aiana ahamundɨhoarɨ aboedɨ hoafɨmbohünda sürü papɨmbarundɨ seimboyei? I, ra wanɨ. Ro haponda sɨheimbo hoafehandürɨ roana Kraisɨndɨ nindou hondümboyaho nɨmboemboanehɨ, ranane asu ranɨ hoafɨ ra Godɨndɨ hɨmboahü sɨhei ŋgusüfo ra ŋgɨnɨnemɨndürɨmbo-hündamboanahɨ rarɨhe hoafehandürɨ, ŋga yɨhoefɨ fimbo hoafɨyambo-yahɨpoanɨ.
19 Cuidais que ainda nos desculpamos convosco? Falamos em Cristo perante Deus, e tudo isto, ó amados, para vossa edificação.
20 Ro sɨheimbo-so tükeheandɨ ra asu sɨheimbo aboedɨ hoeifendürɨmbo samboanahɨ, ŋga asu se ŋgɨrɨ aboedɨ nɨmandei sahehea ranɨmbo yɨhɨmboyahɨ. Asu sɨmborɨ amboanɨ se wambo hoeindɨhindɨranɨ nindou yahurai se hoeifembo sei hehi hohoanɨmoayei yahurai nɨŋgokoate-ndamboyahɨ. Ro akɨdou yɨhɨmboyahüh-anahɨ ranɨ-moatükunɨ ranahambo ro ndarɨhe hoafayahɨ. Sɨhei mbusümo yifiarɨ, wandafɨ ŋgorümbo hohoanɨmo moaruwai hohoanɨmoyondo, sɨmborɨ watɨkoafɨ, afɨndɨ-afɨndɨ hohoanɨmo, tɨrɨfoefe hoafɨ, daboadanɨ hoafɨ, ahandɨ fimbo yaŋgɨrɨ hohoanɨmo, mamɨkarɨ hohoanɨmo muŋgu-moatükunɨ ra yahurai tükündɨfemboe sahehea yɨhɨmboyahühɨ hoafayahɨ.
20 Porque receio que, quando chegar, não vos ache como eu quereria, e eu seja achado de vós como não quereríeis; que de alguma maneira haja pendências, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Ro sɨheimbo sowana dügühanɨ wandɨ God ranai wambo sɨhei hɨmboahü amoanɨŋgambo-ndeandɨrɨmbui samboanahɨ ro yɨhɨmboayahɨ. Asu ro nindou bɨdɨfɨrɨ horombo moaruwai hohoanɨmoyei mburɨhümbo asu ai nɨmorehɨ sɨsɨhɨmo, nindowenihɨ bɨrabɨrɨ hohoanɨmo, ŋgusüfoambe botɨfe hohoanɨmo ranahambo daboadanambofe-koate-mayei ranaheimbo, hoeindɨhe-andüranɨ wanɨ amoanɨŋgɨndahühɨ aranɨndamboyahɨ. Ranahambo wambo God ai hɨfɨnambo-ndeandɨrɨmbui saheheamboanahɨ akɨdou yɨhɨmboayahɨ.
21 Que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe para convosco, e chore por muitos daqueles que dantes pecaram, e não se arrependeram da imundícia, e fornicação, e desonestidade que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.