1 Coríntios 4
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs BKJ
1 Se yɨhoefɨmbo rahurai hohoanɨmondei: Ai Kraisɨndɨ ratüpurɨmbo nindou-anemo. Ai Godɨndɨ hoafɨ dɨbo meŋgoro ranahandɨ hɨfandɨru-rundeimb-anemo.
1 Que os homens nos considerem como ministros de Cristo, e mordomos dos mistérios de Deus.
2 Ŋga nindou hɨfandɨmboayu ahandɨ ratüpurɨmbo hohoanɨmo ana ndahurai-ane. Ai nɨne ratüpurɨ hɨfandɨmboayu ana, ai ndore aboedɨ hɨfandɨ-mbɨrandamboane.
2 Além disso, é requerido dos administradores que cada homem seja achado fiel.
3 Se-anei asu nindou hɨfɨhündɨ hohoanɨmo süŋgurɨhindeimbɨ ai wandɨ hohoanɨmo ranahambo yɨboboareandɨ ana, ra moanane asahɨ, ŋga asu ro moai wandɨhoarɨ rarɨhe yɨboborɨhe rɨhandɨ.
3 Mas, para mim é uma coisa muito pequena que eu seja julgado por vós, ou pelo julgamento do homem; nem eu tampouco a mim mesmo me julgo.
4 Ro moai nɨnɨ-moatükunɨ moaruwai ramarɨheandɨ ra hohoanɨmoyahɨ, ŋga asu ŋgɨrɨ ro wandɨhoarɨ randɨhe hoafɨndahühɨya, “Roana nindou mbumundɨ hamɨnd-anahɨ mbɨsahɨ, ŋga wanɨ.” Wandɨ ratüpurɨ yɨbobofe ra Adükarɨ yaŋgɨr-anɨmbo randeambui.
4 Pois eu em nada me sinto culpado; contudo eu não me sinto justificado por isso; porque aquele que me julga é o Senhor.
5 Ranɨmboane asu ranɨ si ra awi tüküfekoate-yoambe ana, se nindou ŋgoründɨ hohoanɨmo yɨbobofendürɨpoanɨ, ŋga Adükar-anɨmbo kusü sɨmboanɨ yɨbobondearɨmbui. Ai-anɨmbo muŋgu-moatükunɨ dɨbo eŋgoro ra ndemündü si nɨŋgoanɨ dɨgembui. Rananɨmbo asu ai muŋguambo nindou-yafe ŋgusüfoambe hohoanɨmo ra weindahɨndeambui. Ranɨ-sɨmboanɨ anɨmbo God ai nindou mamamɨ ahei hohoanɨmo ranahambo aboed-ane mbüsümbui.
5 Portanto, nada julgueis antes do tempo, até que o Senhor venha, o qual também trará à luz as coisas ocultas das trevas, e manifestará os desígnios dos corações; e então todo homem receberá de Deus o louvor.
6 Wandafɨ mamɨ, ro sɨheimbo farɨhefe-ndürɨmbo hohoanɨmoyahüh-anahɨ asu Aporos-dɨbo yɨhoehɨ fimbo muŋgu hoafɨ ranahambo hoafayahɨ. Se yɨhoehɨmbo hohoanɨmo-ndühɨmunüh-anɨmbo asu mbumundɨ hohoanɨmo ranɨ yaŋgɨrɨ süŋgundɨhindɨ hoafɨ mamɨ hoafɨmayo nou “Godɨndɨ bukambe hoafɨmayo ra wudɨpoapondɨhi süŋgundɨhündɨ,” meho. Ranɨmboane asu se nindou ŋgorümbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨndeihɨ asu ŋgorümbo moaruwaimbo-ndɨhorɨmboyei.
6 E estas coisas, irmãos, apliquei isto figuradamente a mim e a Apolo, por causa de vós, para que possais aprender em nós a não pensar a respeito de homens além do que está escrito, para que nenhum de vós seja arrogante um contra o outro.
7 Wandafɨ mamɨ, moai nindou ŋgorü sɨhambo ŋgoründɨ hɨmboahü adükarɨmbore hɨnɨŋgɨreandürɨ. Asu se nɨnɨ-moatükunɨ Godɨndɨ-mayo semɨndɨkoate-mayeia? Asu se Godɨndɨ-mayo yaŋgɨrɨ nɨne-moatükunɨ asahümündi ana, asu nɨmboe se ranɨ-moatükunɨ ra sɨheihoarɨ nɨmɨndɨhanefɨ sei hei sɨheihoarɨmbo borayeia?
7 Porque quem te faz diferente de outro? E o que tens tu que não tenhas recebido? Ora, se tu o recebeste, por que te glorias como se não o tivesses recebido?
8 Se rarɨhi hohoanɨmoyeihɨ seiya, “Roana ndeara muŋguambo moatükunɨ nafɨrɨhumɨ-ndefomboanefɨ. Roana Godɨndɨ-mayo aboedɨ-moatükunɨ sahumɨndefɨ hohu afɨndeimbanefɨ. Roana ndeara adükarɨ bogorɨmboyahu tüküyahumboanefɨ,” maseisɨ, ŋga roana adükarɨ bogorɨkoate-anefɨ. Seana anɨhondümbo adükarɨ bogorɨmbondahi nɨboadei anɨmbo asu ro se-babɨdɨ bogorɨmbondahu nɨmboefomboanesɨ.
8 Ora, vós já estais saciados, já estais ricos, vós tendes reinado como reis sem nós! E quisera em Deus que reinásseis, para que também nós pudéssemos reinar convosco.
9 Ro rarɨhe hohoanɨmoayahɨ, Kraisɨndɨ hoafɨ sahumɨndefɨ hefɨ-rɨhundeimbɨ yɨhoefɨmbo ana God ai hɨfɨnɨ hondü hɨnɨŋgɨmareamunɨ. Roana kotambe papɨ-hoafɨyomunɨ mburɨmbo hɨfokoefemuna sünambeahɨndɨ nendɨ asu nindou-yei hɨmboahü yɨfɨmbo nahurai-anefɨ.
9 Porque eu penso que Deus colocou a nós, os apóstolos, por último, como que nomeados à morte; porque somos feitos espetáculo ao mundo, aos anjos e aos homens.
10 Kraisɨmbo farɨhefembohünda ro hɨhɨndɨ hohoanɨmoyefeimbɨ nahurai-anefɨ, ŋga se rarɨhi hohoanɨmoyeihɨya, “Ro Kraisɨndɨ hohoanɨmo fɨfɨrɨhundeimbɨ nindou hondü tüküyahumboanefɨ,” maseisɨ. Roana ŋgɨnɨndɨyefɨpoanɨ, ŋga seana ŋgɨnɨndɨ saf-anei. Seana nindou ndürɨmbanei, ŋga roana nindou yɨhoefɨmbo moaruwaimbo-rɨhimuneimb-anefɨ.
10 Nós somos loucos por causa de Cristo, mas vós sois sábios em Cristo; nós somos fracos, mas vós sois fortes; vós sois honrados, mas nós somos desprezados.
11 Horombo pɨyo haya ho-hombo hapondanɨ amboanɨ ro wembomboyefühɨ amɨndasümo kɨkɨre yaparɨmarɨhemunɨ. Asu hoearɨ amboanɨ wonɨmbɨ moaruwai magüdühundɨ. Ai yɨhoefɨmbo warɨ momondɨfekoate pakarɨhamunɨ marundɨ. Ro moai aboedɨ ndorɨhu nɨmarefɨ.
11 Até esta presente hora temos fome e sede, e estamos nus, e somos esbofeteados, e não temos morada certa,
12 Roana yɨhoefɨ warɨnambo ratüpurɨ ra tɨŋɨrɨfoyefɨ marɨhundɨ. Ai yɨhoefɨmbo tɨrɨfoefe hoafɨrɨhümunanɨ asu roana aheimbo sɨmborɨ aboedɨ hoafɨmehundürɨ. Ai yɨhoefɨmbo moaruwaimbo-rɨhimunanɨ asu moanane sefühɨ ŋgɨnɨndɨ manɨmboefɨ.
12 e labor, trabalhando com nossas próprias mãos; sendo injuriados, nós abençoamos; sendo perseguidos, nós sofremos;
13 Ai yɨhoefɨmbo amoŋgonɨ hoafɨyahümunanɨ asu ro sɨmborɨ aheimbo hoafendühɨ hoafɨyahundürɨ marɨhundɨ. Roana muŋguambo nindou-yei hɨmboahü yafɨsühumɨ nahurai-ayefɨ. Ro horombo pɨyefɨ hohu düdübudeimbɨ nahurai-ayefɨ.
13 sendo difamados, nós consolamos; nós somos feitos como a imundície do mundo e somos a escória de todas as coisas até este dia.
14 Se amoanɨŋgɨ-mbeyeiya saheheambo-yahɨpoanɨ ro pas nda sürü paparɨhandɨ. Ŋga sɨheimbo dɨdɨboadondɨhearü samboanahɨ se wandɨ ŋgusüfoahündɨ nɨmorɨ nou sürü nda paparɨhandɨ.
14 Eu não escrevo essas coisas para vos envergonhar; mas advirto-vos como a meus filhos amados.
15 Kraisɨndɨ hohoanɨmo süŋgumbo sɨheimbo 10,000 nindou hɨfandɨyondürɨmbo anɨmboeisɨ, ŋga afɨndɨ hamɨndɨ yahurai boagɨreimbɨ-yeipoanɨ, ŋga wanɨ. Ro Godɨndɨ hoafɨ aboedɨ ra hoafɨmeha hɨmborɨyei mburɨhü Krais-babɨdɨ anɨmboei ranɨ-süŋgumbo ro mam-anahɨ sɨhei ape nahurai-ayahɨ.
15 Porque, ainda que tenhais dez mil instrutores em Cristo, contudo não tendes muitos pais; pois em Cristo Jesus eu vos gerei pelo evangelho.
16 Ranɨmboanahɨ ro sɨheimbo hüti hoafayahandürɨ wandɨ-mayo hohoanɨmo nda sahümündi mburɨhü ranɨ-süŋgu mbɨhahabudia saheheambo.
16 Por isso, suplico-vos que sejais meus seguidores.
17 Ranɨsüŋgumboanahɨ haponda ro sɨheimbo sowana Timoti koamarɨhehina asüfu. Aiana Adükarɨmbo süŋgunambo wandɨ ŋgusüfoahündɨ nɨmorɨ nahurai aboedɨ ratüpurɨyu-randeimb-ani. Ai-anɨmbo ro Kraisɨndɨ sɨmborɨ hohoanɨmo süŋgurɨhɨ asu ahandɨ nendɨ muŋguambo hɨfɨhü yamundɨhe arɨhandɨ ra sɨheimbo asükai hohoanɨmo botɨndearümbui.
17 Por esta causa vos enviei Timóteo, que é meu filho amado, e fiel no Senhor, o qual vos trará à lembrança os meus caminhos que estão em Cristo, assim como eu ensino por toda a parte, em cada igreja.
18 Awi bɨdɨfɨrɨ aiana wamboya aiana ŋgɨrɨ yɨhoefɨmbo sowana düfu sei hehimboanei asu ai ahei fimbo borɨyei wakɨrɨhi arɨhündɨ.
18 Mas alguns andam envaidecidos, como se eu não houvesse de ir ter convosco.
19 Ŋga asu God ai yifirayu ana, ro sɨheimbo sowana nɨmai tükündaheamboyahɨ. Asu rananɨmbo nindou ahei fimbo borɨyeimbɨ-yei ŋgɨnɨndɨ ra ro türüboadɨhe fɨfɨrɨndɨ-heamboyahɨ. Ŋga ahei hoafɨ ranana moanane.
19 Mas irei em breve até vós, se o Senhor quiser, e conhecerei, não as palavras dos envaidecidos, mas o poder.
20 God ai ŋgɨnɨndɨ hɨfandarandɨ ranana hoafɨ yaŋgɨrɨyopoanɨ, ŋga wanɨ. Ŋga ŋgɨnɨndɨ moatükunɨ saf-ane.
20 Porque o reino de Deus não está em palavras, mas em poder.
21 Ŋga se nɨnɨ hohoanɨmomboyei hohoanɨmoayeia? Asu se sɨhei hohoanɨmo ra dɨdɨboadofekoate-yeiyanɨ ro nɨmɨharɨ semɨndɨ hefembo sɨheimbo dɨdɨboado-fendürɨmboyo hohoanɨmoayei? Asu se sɨhei hohoanɨmo ra dɨdɨboado-ndɨhindanɨ ro sɨheimbo hɨmboarɨ hoafendühɨ hɨpoambofe hohoanɨmo semɨndɨ hefembo sɨheimbo sowana sɨfombo ranɨmboyei hohoanɨmoayei?
21 O que quereis? Que eu vá até vós com vara, ou em amor e em espírito de mansidão?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.