Mateus 20

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 “Para vara seyo, inaru yafisin mai máan mi ukhen mino. Mana vanta ano vei uvaini yuna anafin dorano van banta kayo avirano van pe ákurá e manten oren mino.
1 Jesus disse:
2 Mai vanta kayo van maná damúke na miyan amenté uno síkan kana ino sin betin tiantan uvaini yunampin dorantá oren mino.
2 Ele combinou com eles o salário de costume, isto é, uma moeda de prata por dia, e mandou que fossem trabalhar na sua plantação.
3 “Nain kiroki inafá mai kákan banta ano oriyaren o onákan banasi ma átaruiyain barurá manáa vanta kéká ano fara mantakhen baren mino.
3 Às nove horas, saiu outra vez, foi até a praça do mercado e viu ali alguns homens que não estavam fazendo nada.
4 Mantakharé íkan béi máa sen betin tiamemí, “Tiretí ankan má dere oreya senti uvaini yunan anafin mo yoriyaréesí maé puntádé miyan amenté uno.
4 Então disse: “Vão vocês também trabalhar na minha plantação de uvas, e eu pagarei o que for justo.”
5 Máa sin mai kéká orivíkan mai kákan banta ano vayan bero vá inúpá kanú manaú áaurá bá evaránen máan mana en mino.
5 — E eles foram. Ao meio-dia e às três horas da tarde o dono da plantação fez a mesma coisa com outros trabalhadores.
6 Inúpáké dan manápá áaurá béi oriyaren o onákan manáa vanta kayo fara mantakhen baré íkan béi máa sen betí ankan inaemí, ‘Náisá ukhayá ma áau ayá ayá pasavi mantakhé ba rafono.’
6 Eram quase cinco horas da tarde quando ele voltou à praça. Viu outros homens que ainda estavam ali e perguntou: “Por que vocês estão o dia todo aqui sem fazer nada?”
7 “Máa síkan betí ankan evaránen béin tiamemí, ‘Mana vanta ano ída setin doran timikhái vá tiféuno.’
7 — “É porque ninguém nos contratou!” — responderam eles.
8 “Máa siran doriyaréin ma inúpasí íkan maen mai uvaini yunan anan afóe ano vei yorantá ma ayafaí ukhein banta máa sen tiamemí, ‘Taréa ínaimpáké ma me yorein kéká nare vá araí eya miyan ame ore ore vá esé ma me yorein kéká tasore ínaimpasá mo ameno.’
8 — No fim do dia, ele disse ao administrador: “Chame os trabalhadores e faça o pagamento, começando com os que foram contratados por último e terminando pelos primeiros.”
9 “Inúpáké dan manápá áaurá ma me yorein kéká ano nare eriven maná damúkáke miyan puntáden mana yanka mádú mádú en mino.
9 — Os homens que começaram a trabalhar às cinco horas da tarde receberam uma moeda de prata cada um.
10 Mamaran pe ákurá ma me araíen dorein banta kéká ano eriven tetí ankan kokhon moní i varanté uno siren iyaren mifo vetin má dere funtáden manaí ukhein miyan manan baren mino.
10 Então os primeiros que tinham sido contratados pensaram que iam receber mais; porém eles também receberam uma moeda de prata cada um.
11 Mai moní ma máden ódaren maen dunan afóen máa sen koúanten mino,
11 Pegaram o dinheiro e começaram a resmungar contra o patrão,
12 ‘Tare ínaimpa suron ma erein banta kéká ano mana áaurá me yódayai setin má manaí miyan amiya ompo seti fe ákura suron mi me ákonaé doriyákun kákan á tikhakhen mino.’
12 dizendo: “Estes homens que foram contratados por último trabalharam somente uma hora, mas nós aguentamos o dia todo debaixo deste sol quente. No entanto, o pagamento deles foi igual ao nosso!”
13 “Máa síkan dunan ana afóe ano mai vaya iniren mai yoran banta kéká pintena mana vanta evaránen tiamemí, ‘Tirona oe, séi ída namu iyá uno. Esé dorano van ma iyan ná ma maná damúkáke miyan nan ina éku mae ídá kana ino sikhare fono.
13 — Aí o dono disse a um deles: “Escute, amigo! Eu não fui injusto com você. Você não concordou em trabalhar o dia todo por uma moeda de prata?
14 Ei miyan mamareya orono. Tesi sinunurái ínaimpá ma erein banta kayo vá manaí miyan amiyá uno.
14 Pegue o seu pagamento e vá embora. Pois eu quero dar a este homem, que foi contratado por último, o mesmo que dei a você.
15 Mai sesina yaná ifo ídá tesi sinunurá tesi moní daimonte rafuno. Téi ma ma vanta kayo kama avúavá uantiyaruna vará éi ará namu uantiya fono.’
15 Por acaso não tenho o direito de fazer o que quero com o meu próprio dinheiro? Ou você está com inveja somente porque fui bom para ele?”
16 “Máan tukhanti mi ínain ma vain kéká ano esé un aní intin maen esé ma aní ukhein kayo ano ínainí inten mino.
16 E Jesus terminou, dizendo:
17 Yisasi ma Yerusaremí ódiyáken maen tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) bei eyo iyampon máa aviren mo áupá kaúden betí ankan máa sen tiamemí,
17 Quando Jesus estava subindo para Jerusalém, chamou os discípulos para um lado e falou com eles em particular, enquanto caminhavam. Ele disse:
18 — ausente —
18 — Escutem! Nós estamos indo para Jerusalém, onde o
19 — ausente —
19 e o entregarão aos não judeus. Estes vão zombar dele, bater nele e crucificá-lo; mas no terceiro dia ele será ressuscitado.
20 Ínaimpáké Sebetin anin kanan Yemisin nú Yonin nú anóe ano vékan má Yisasi vaintá eriven me aron kan durafúden mátimiyan be anin kan nan Yisasi arunan uren ayaino van inaen mino.
20 Então a mãe dos filhos de Zebedeu chegou com os seus filhos perto de Jesus, curvou-se e pediu a ele um favor.
21 Máa síkan Yisasi véin inaemí, “Éi nái nasará iya fono.”
21 — O que é que você quer? — perguntou Jesus. Ela respondeu: — Prometa que, quando o senhor se tornar Rei, estes meus dois filhos sentarão à sua direita e à sua esquerda.
22 Máa síkan Yisasi mai vaya iniren evaránen tiamemí, “Tiretí ankan ma séin ina iyaona yaná ída afová ukha ono. Téi ma varanuna uman kanaisá é tiretí ankan má barante rafono.”
22 Jesus disse aos dois filhos dela: — Podemos! — responderam eles.
23 Máa síkan Yisasi vékanan tiamemí, “Pura ino. Tiré kanan ten ma varanuna uman baran nompo iye anó ten tiyan kurompá kumanintin ná tiyan ópá kumanintin ná inten nafi mai ída sen tina yaná bain iyáantanté uno. Mai kará ma vain mai ma Sifóe ano ma aní ukhein kéká inan puntáádan ban mino.”
23 Então Jesus disse:
24 Be anavasan mano ma Yisasin inaein baya van tiyan míkan eyo iyampon kayo ano iniren békan anan uanten mino.
24 Quando os outros dez discípulos ouviram isso, ficaram zangados com os dois irmãos.
25 Máan tiyákan Yisasi vetin arákan be vaintá erivin máa semí, “Tiretí ankan afová ukha ono. Ena anan nanin banta kayoi kin kéká bá kákan banta kayo vá ano vei kékáká ída kama yafisirí iyáken maen betíi vaya ánain bákurino van duvun en arirí é iyan mino.
25 Então Jesus chamou todos para perto de si e disse:
26 Máan té iyan mifo siretimpin ída vá mai avúavá bano. Tiretin pinté iye anó kákan bantaí ono van inten nafi mai ano vá tiretíi yoran bantaí intin ná
26 Mas entre vocês não pode ser assim. Pelo contrário, quem quiser ser importante, que sirva os outros,
27 inká iye anó esesí ono van inten nafi mai ano vá tiretíi ída miyan ban doran bantaisá ino.
27 e quem quiser ser o primeiro, que seja o escravo de vocês.
28 Máan manan en mi Banta Anin ma erikhein mai vanta ano ven ayain dorarí ino vara erikhen naifo véi ano vetin ayaen bei aunan betin amiré kokhon nanin banta evaráné miyaní ono van mino.”
28 Porque até o
29 Yisasin má bei eyo iyampon kayo vá ma Yerikó baru me ampiren oriyain má kokhon nanin banta ano Yisasin bákuren oren mino.
29 Quando Jesus e os discípulos estavam saindo de Jericó, uma grande multidão seguia Jesus.
30 Oriyákan kankanan auu yufúkukhein bantá kanan mano aa akhempá kumantaren iníkan Yisasin nan eriyan mino siyaimpin avádóden oovararen temí, “Bafan noe, Devitin Anin mompo verasan nan arunan usintano!”
30 Dois cegos, sentados na beira do caminho, ouviram alguém dizer que ele estava passando e começaram a gritar: — Senhor,
31 Máa sen oovarákan banasi ano iniren míkan nan baya fákano síkan mifo míkanan mano moéken avádóden oovararen temí, “Bafan noe, Devitin Anin mompo verasan nan arunan usintano!”
31 A multidão os repreendeu e mandou que calassem a boca, mas eles gritaram ainda mais: — Senhor, Filho de Davi, tenha pena de nós!
32 Máa síkan Yisasi mairá o mantaven míkan nan araaren inaemí, “Téi náisá tiré kanan uantano vará iya fono.”
32 Então Jesus parou, chamou os cegos e perguntou:
33 Máa síkan míkanan mano evaránen béin tiamemí, “Bafan noe, verasan tuu marano van muno.”
33 — Senhor, queremos poder enxergar! — responderam eles.
34 Máa síkan Yisasi vékan nan arunan uren auu aruviyain má manádá auu kama uvin auu máben oniyáken Yisasin bákuren oren mino.
34 Jesus teve pena dos cegos e tocou nos olhos deles. No mesmo instante eles puderam ver e então seguiram Jesus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.