Lucas 8
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA
1 Ínaimpáké Yisasi kákan baru kayo fimpá bá tító baru kayo fimpá bá nóken Tiyarafenui yafisin baru fintena kama vaya kayo vanasi siamen oriyákan tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) beni eyo iyampon kayo vá ano véin bákuren noren mino.
1 Aconteceu, depois disso, que Jesus andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus. Iam com ele os doze discípulos,
2 Bákuren nókan pefá ma Yisasi ano ma manáa nanin kéká pintena ma namu aunan kayo ma yo siantiyan ma aí kípaantiyan ukharé ein nanin kayo ano véin má oriyaren mino. Oriyákan mai kayo fintena mana Mákdara kena Marian ne sin nanin ma yan manápá ifo afápá kan un kádan namu aunan ma véin pintena yo siantákaré ein nanin má dere maifin oriyaren mino.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Oriyákan maifin Erotin amáká ma yafisin banta Kusan aná Yoanan má Susanan má inká ena nanin kayo vá ano vákuren oren mino. Mai nanin kayo ano vetí ina yaná póké Yisasin má bei eyo iyampon kayo vá aya iyákan doraríen noren mino.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Suzana e muitas outras, as quais, com os seus bens, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Kokhon nanin banta ano minó baru fáké Yisasi vaintá e átaru uvin mana vaya véi sian baéan betí ankan amen mino.
4 Quando uma grande multidão se reuniu e pessoas de todas as cidades vieram até Jesus, ele disse por parábola:
5 “Mana vanta ano vei yunan barafin danayun pafaseno van oren mino. Mo fafasiyákan manáa yanayun mano aasá eravíkan banasi ano arantampó me yasamiyan nun kayo ano e aídiyan nan en mino.Danayun pafasiyan mino.|alt="the sower" src="C067.tif" size="col" ref="Ruk 8.5"
5 — Um semeador saiu a semear. E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Manáa yanayun mano ompin eravukharen orun ampamaren barai anu ída vákan mai kayo ano ainen kafuren puren mino.
6 Outra parte caiu sobre a pedra e, tendo crescido, secou por falta de umidade.
7 Manáa yanayun mano ayankun namampin eravukharen orun ampamin ayankun naman mano úkuaren daramáden mino.
7 Outra caiu no meio dos espinhos; e os espinhos, ao crescerem com ela, a sufocaram.
8 Máan tiyákan manáa yanayun mano kama varafin eravukharen e ampamaren kokhon ná antareti (100) aran iren mino.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra; cresceu e produziu a cem por um. Dizendo isto, Jesus clamou:
9 Máa síkan beni eyo iyampon kayo ano véi ma ovaeran baya sikheini ana siamino van béin inaen mino.
9 Então os discípulos de Jesus lhe perguntaram o que significava essa parábola.
10 Inaíkan béi máa sen temí, “Tiyarafenu ano inka aní ukha vei yafisin baru fintena aúpá baya fefá afová ukha ompo
10 Jesus respondeu:
11 Máa siren Yisasi evaránen temi, “Mai vaeran bayai ana máan mi ukhen mino. Danayun mai Tiyarafenui vaya ino.
11 — Este é o significado da parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Mai vaya iniren ma vetí ankan mumunan intin Tiyarafenu ano aviran nae siren ma Ban Anon mano ínaimpáké eriven betin aú pintena mai vaya ma yovariyain mai nanin banta anoi yanayun ma aasá eravé iyain an mi yakhen mino.
12 Os que estão à beira do caminho são os que a ouviram; depois vem o diabo e tira-lhes a palavra do coração, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Mai vaya ma iniyáken amusin iyan ma variyain kéká ano on daró ma eravukharéin ma arú ída yan araviyainíi ukhen mino. Betí ankan manáa afokhantá anan mumunan iyaréin ma akhenókain damusí ma íkan betí eraven ankamen Tiyarafenu me ampiren oré iyan mino.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria. Estes não têm raiz, creem apenas por algum tempo e, na hora da provação, se desviam.
14 Ayankun namampin ma eravein danayuni ana maen mai vaya iniren ma orein kékái vampin uman má minó daná baran má bara rákena amusin má ano mai kéká pákaan ákona uran ída kama aran iré iyain mino.
14 A parte que caiu entre espinhos, estes são os que ouviram e, no decorrer dos dias, foram sufocados com as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida; os seus frutos não chegam a amadurecer.
15 Máan té iyan mifo kama varafin ma fafasein danayun an ma yakein kéká ará ano kamaen puntákein kéká anon ákonaen báken mi aran iriyan báé iyan mino.
15 A parte que caiu na terra boa, estes são os que, tendo ouvido de bom e reto coração, retêm a palavra; estes frutificam com perseverança.
16 Máa siren Yisasi ena ovaeran baya vanasi siamemí, “Mana ano ída kanaíen oon uruan takhó aránaópá kaen maen kurafin kuferen é iyan mifo sakhó darói vákan maen mi vanasi ano fanu ma siyain ódaren ódé iyan mino.
16 — Ninguém, depois de acender uma lamparina, a cobre com um vaso ou a põe debaixo de uma cama; pelo contrário, coloca-a num lugar em que ilumina bem, a fim de que os que entram vejam a luz.
17 Aupá ma vain danasinta ano ínaimpáké afoká iyantin maen banasi ano ma yarariyá inain danasinta ano ínaimpáké afokasí intin minó nanin banta ano mai yanasinta afová inten mino.
17 Não há nada oculto que não venha a ser manifesto, nem escondido que não venha a ser conhecido e revelado.
18 Máan tukhein nan mi siretí ankan dafían ákona uveya vá kamaeya vaya ineno. Manáa nanin banta ano ma manáa afova yákantin Tiyarafenu ano manáa vá aminten mifo intéa nanin banta anó mana afova ída yáken ná mai afova van béi inen ná inká yáké uno siren ma vaya ída inin nain mai kéká ina Tiyarafenu ano minó do varanten mino.”
18 Portanto, vejam como vocês ouvem. Porque ao que tiver, mais será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Maí damú ana Yisasin anóen má be afá kayo vá ano véin onano van eríkan kokhon nanin banta ano víkavin ída afokhaní ukhan beti ída kanaíen beni ádé oriríen mino.
19 A mãe e os irmãos de Jesus chegaram até onde ele estava, mas não podiam aproximar-se por causa da multidão.
20 Máan tiyákan manáa ano Véin tiamemí, “E anóen má e afá kayo vá éin onano van barurá e ave ukhen mino.”
20 E lhe comunicaram: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo.
21 Máa síkan Yisasi evaránen betin tiamemí, “Tiyarafenui vaya ma iniren dakhafiyain nanin banta mai séin tinóen má tifá tiváen má ino.”
21 Jesus, porém, lhes respondeu:
22 Maná damú Yisasi vei eyo iyampon kayo siamemí, “Eritifé ma non ekhádé mesan ufá oró tifano,” siren betí ankan botifin un kumanen oren mino.
22 Aconteceu que, num daqueles dias, Jesus entrou num barco em companhia dos seus discípulos e lhes disse: E partiram.
23 Oriyákan Yisasi mai votifin auun bakharen mino. Bavíkan mairá kákan uva uaren békon unen non karantó en mai votifin un bíkaaren ádé anantá banairí íkan betí umampin oriríen mino.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. E sobreveio uma tempestade de vento no lago, e eles corriam perigo.
24 Máan tíkan betí ankan Yisasin mo avoriyan temí, “Bafan noe, Bafan noe, setí ankan ádé anantá non ufurirí iyá uno,” síkan béi orun mantaven mai uva vá kákan non ma karantó iyain má kípano van ákonaen asíkan mai uva vá kákan non ma karantó iyá ein má kípaaren ída evaránen kayaen mino.
24 Chegando-se a Jesus, os discípulos o despertaram, dizendo: — Mestre, Mestre, estamos perecendo! Levantando-se, Jesus repreendeu o vento e a fúria da água. Tudo cessou e ficou bem calmo.
25 Kípavíkan béi máa sen betin inaemí, “Tiretíi mumunan intesá ukhen nafino.”
25 Então Jesus lhes perguntou: Eles, possuídos de temor e admiração, diziam uns aos outros: — Quem é este que até manda nos ventos e nas ondas, e lhe obedecem?
26 Máan turen Yisasin má bei eyo iyampon kayo vá Karirí non ankinafá bain Kerasá barufá oren mino.
26 Então rumaram para a terra dos gerasenos, que fica de frente para a Galileia.
27 Oriven mai voti finté ma káusen non akhempá ma araviyain má ana mana namu aunana pákakhein banta ayá damú avápa váken ída mápin barana vanta masí ukhein pimpá ana varen noré ein má o fóken mino.
27 Logo que Jesus desembarcou, veio da cidade ao seu encontro um homem possuído de demônios que, havia muito, não se vestia, nem habitava em casa alguma, porém vivia nos túmulos.
28 O fókavíkan mai vanta ano Yisasin oniyan avádóden bádiyan ben arantan ádé o vaven oovararen máa semí, “Yisasi oe, éi yan bain Tiyarafenu Anin mompo éi náisá téin into fono. Téin ída vá namu usintano van mi éin tiamiyá uno.”
28 Quando ele viu Jesus, prostrou-se diante dele, dizendo com voz forte: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-lhe que não me atormente.
29 Béi farava vádenaino mai vanta namu aunan mano me ampiren orino van Yisasi fefá tiamíkhan mino. Kokhon dádá mai vanta ayan arantantá seni ananpoké damuan ákona uren ma kaúdan maen béi mai seni anan bempáké antádan maen namu aunan kayo ano véin do avíádan kámá barufá oriyaren mino.
29 Porque Jesus havia ordenado ao espírito imundo que saísse do homem, pois muitas vezes se havia apoderado dele. E, embora procurassem conservá-lo preso com cadeias e correntes, despedaçava tudo e era impelido pelo demônio para o deserto.
30 Máan tiyaréin Yisasi véin máa sen inaemí, “E aví iye fino,” síkan pefái mai vanta aúpin kokhon namu aunan kayo varé íkan mai vanta ano máa semí, “Ten tiví kokhon ná aruvin banta kayo ino.”
30 Jesus perguntou a ele: Ele respondeu: — Legião. Isto porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Máa síkan namu aunan kayo ano váden berai siyan Yisasin tiamemí, “Éi ída vá tetí ankan aron ída van masípin tisintano.”
31 Estes pediram a Jesus que não os mandasse para o abismo.
32 Máa siyan mo onákan ayo fákena fon kayo iyukhen dunan niyaré íkan mai namu aunan kayo ano verai siyan ákonaen Yisasin inaemí, “Éi áesirá mesan pon kayo aúpin oferá tifano,” síkan béi “kana ino” siren ifáin oren mino.
32 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali no monte. E os demônios pediram a Jesus que os deixasse entrar naqueles porcos. E Jesus o permitiu.
33 “Kana ino” síkan namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren pon kayo aúpin ofébíkan mai fon kayo ano ayampaíen tava uaren ayafin araven nompin orun áduven ufuren puren mino.
33 Tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do lago, e se afogou.
34 Máan tíkan mai fon kayorá ma yafíkaré ein kéká ano mai yaná ma afoká ein ódaren betí ankan karan oriaren mai vaya e siádan ádé ma vain kákan barufin má akhempá ma vain baru kayo fimpá bá dere oreraen mino.
34 Vendo o que tinha acontecido, os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos.
35 Mai vaya orera íkan banasi ano iniren mai ma afoká ukhein daná onano siren minó nanin banta ano evúten oriyaren o onákan mai ma namu aunan kayo ano ma me ampiren orein bantai ineine kama uvíkan auí daná uren Yisasin arantan ádá kumantan betí ankan akhokho van en mino.
35 Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido. Aproximando-se de Jesus, encontraram o homem de quem tinham saído os demônios, vestido, em perfeito juízo, sentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Akhokho van iyákan mai yaná ma afokáin ontaré ein kéká ano eriven intesá ená mai vanta aú pinté namu aunan mano me ampiren orivin ná kamaen nafi mai vaya vanasi siamin inen mino.
36 E algumas pessoas que tinham presenciado os fatos contaram-lhes também como o endemoniado tinha sido salvo.
37 Tiamíkan Karasá baru rákena nanin banta ano Yisasi ma ákona yorarí ukhein nan betí ankan akhokho van uren betin me ampiren orino van ákonaen tiyaimpin Yisasi votifin káusen ódiven evaránen oren mino.
37 Todo o povo da terra dos gerasenos pediu a Jesus que se retirasse, pois ficaram com muito medo. E Jesus, entrando de novo no barco, voltou.
38 Tiantan Yisasi me onen oriyákan mai ma namu aunan ma fákakharé ein banta ano ven má orono siren iyaní íkan béin evaránen tiantiyan máa semi,
38 O homem de quem tinham saído os demônios lhe pediu que o deixasse estar com ele. Jesus, porém, o despediu, dizendo:
39 “Éi evaráne ei varufá oriveya vá mai ma Tiyarafenu ano ma éin ayaen kama uantein baya vá tesin banasi inino,” síkan mai vanta ano vei varufin oriven eúkiyáken Yisasi ano ma véin ayaen kama uantein baya e siamen oren mino.
39 — Volte para a sua casa e conte tudo o que Deus fez por você. Então ele foi, proclamando por toda a cidade o que Jesus lhe tinha feito.
40 Yisasi non ekháden ena ufá oríkan banasi ano véi ma oriyain ave ukharen ben onen amusin en mino.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu com alegria, porque todos o estavam esperando.
41 Amusin iyákan mana monó átaru namuntá dafíkein ánon banta Yairasin ne sin mano mairá eriven Yisasin arantampin aron kanan mo yurafúden ben má orino van béin ákonaen inaen mino.
41 Eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga, e, prostrando-se aos pés de Jesus, suplicou-lhe que fosse até a sua casa.
42 Parava véin inaen naino véi mana arinta anan dan baren tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranaí ukharen aí baren ádé anantá purono van iyan mino. Máa sen ina íkan Yisasi ven má orin kokhon nanin banta ano véin dakhafen mákáka suron uven oren mino.
42 Pois tinha uma filha única de uns doze anos, que estava morrendo. Enquanto Jesus caminhava, as multidões o apertavam.
43 Oriyákan maifin mana nanin tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará ena ena yamú biyon aí daná bariyákan mana vanta ano ída kanaíen béin ayofiyaren mino.
43 Certa mulher que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia e que havia gastado todos os seus bens com os médicos, sem que ninguém a pudesse curar,
44 Máan tiyaré íkan mai nanin mano Yisasin ayompá oriven ayan dan orin beni ayá au anamun áton aruvíkan manádá beni nare kípen mino.Aí nanin mano ma Yisasini ayá au anamun aton aruvin ma aí kípein mino.|alt="A woman touches the edge of Jesus’ robe and he heals her." src="LB00310B.TIF" size="col" ref="Ruk 8.44"
44 veio por trás de Jesus e tocou na borda da capa dele. E logo a hemorragia dela estancou.
45 Máan tíkan Yisasi máa sen inaemí, “Iye anó téin tiruviya fono,” síkan minó nanin banta ano “ída ino” sen orera íkan Pita semí, “Bafan noe, kokhon ná nanin banta anon éin amáden manten eúkukhen mi avékiyan mino.”
45 Mas Jesus perguntou: Como todos negassem, Pedro disse: — Mestre, é a multidão que o rodeia e aperta!
46 Máa síkan Yisasi semí, “Mana ano séin tiruvin mi senti ákona ano sen me ampiren oriyái afová iyá uno.”
46 Mas Jesus insistiu:
47 Máa síkan mai nanin mano iníkan avinantan den ída umerarí eimpin Yisasin arantampin mo aron kan durafúden mátimen minó nanin banta avorá pará ben aruvin ná bei aí ainen kípen nafi mai yaná tiamen mino.
47 A mulher, vendo que não podia passar despercebida, aproximou-se trêmula e, prostrando-se diante de Jesus, declarou, à vista de todo o povo, o motivo por que havia tocado nele e como imediatamente tinha sido curada.
48 Máa síkan Yisasi semí, “Tiraun noe, éini mumunan manon éin ayofen mifo ará kusin masá orono.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Máa siren Yisasi fara vaya siyan bákan monó átaru namuni ánon banta Yairasin amá pinté mana vanta ano eren me véin tiamemí, “E araun inka furen mifo éi ída vá enádá bá arú banta uman ameno.”
49 Enquanto Jesus ainda falava, veio uma pessoa da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; não incomode mais o Mestre.
50 Máa síkan Yisasi mai vaya iniren mai ánon banta evaránen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van eya vá mumunan mana vá ono e araun asefa inten mino.”
50 Mas Jesus, ouvindo isto, lhe disse:
51 Máa siren Yisasi mai ánon banta amápin ódiyáken Pitan má Yonin má Yemisin má mai arinta anóe afóen má ana avíaren banasi ída áíkan maifin béin má óden mino.
51 Tendo chegado à casa, Jesus não permitiu que ninguém entrasse com ele, a não ser Pedro, João e Tiago, além do pai e da mãe da menina.
52 Ódíkan pefá ma mápin baré ein nanin banta ano mai arinta van arunaná baren ifí diyan baréin Yisasi vetin máa sen tiamemí, “Béi ída fúken paran auun bakhen mifo sireti ída vá ifí daro.”
52 E todos choravam e a pranteavam. Mas Jesus disse:
53 Máa síkan betí ankan mai arinta ma fúkein afová ukhen béin nan inten mino.
53 E riam-se dele, porque sabiam que ela estava morta.
54 Intiyákan Yisasi mai arinta ayan pákaaren máa semí, “Tiraun noe, orun mantano.”
54 Mas Jesus, tomando-a pela mão, disse em voz alta:
55 Máa síkan mai arinta aunan mano ovaránen béimpin eríkan ainen orun mantavin mai arinta yunan amino van Yisasi vetin tiamen mino.
55 Voltou-lhe o espírito, ela imediatamente se levantou, e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Tiamirákan mai arinta anóen má afóen má ano anú duren akhokho van íkan Yisasi vékanan ákonaen tiamemí, “Tiré kanan ída vá ma yaná ma afoká ein ena nanin banta siameno.”
56 Seus pais ficaram maravilhados, mas ele lhes advertiu que a ninguém contassem o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.