Lucas 8
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARIB
1 Ínaimpáké Yisasi kákan baru kayo fimpá bá tító baru kayo fimpá bá nóken Tiyarafenui yafisin baru fintena kama vaya kayo vanasi siamen oriyákan tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) beni eyo iyampon kayo vá ano véin bákuren noren mino.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Bákuren nókan pefá ma Yisasi ano ma manáa nanin kéká pintena ma namu aunan kayo ma yo siantiyan ma aí kípaantiyan ukharé ein nanin kayo ano véin má oriyaren mino. Oriyákan mai kayo fintena mana Mákdara kena Marian ne sin nanin ma yan manápá ifo afápá kan un kádan namu aunan ma véin pintena yo siantákaré ein nanin má dere maifin oriyaren mino.
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Oriyákan maifin Erotin amáká ma yafisin banta Kusan aná Yoanan má Susanan má inká ena nanin kayo vá ano vákuren oren mino. Mai nanin kayo ano vetí ina yaná póké Yisasin má bei eyo iyampon kayo vá aya iyákan doraríen noren mino.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Kokhon nanin banta ano minó baru fáké Yisasi vaintá e átaru uvin mana vaya véi sian baéan betí ankan amen mino.
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Mana vanta ano vei yunan barafin danayun pafaseno van oren mino. Mo fafasiyákan manáa yanayun mano aasá eravíkan banasi ano arantampó me yasamiyan nun kayo ano e aídiyan nan en mino.Danayun pafasiyan mino.|alt="the sower" src="C067.tif" size="col" ref="Ruk 8.5"
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Manáa yanayun mano ompin eravukharen orun ampamaren barai anu ída vákan mai kayo ano ainen kafuren puren mino.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Manáa yanayun mano ayankun namampin eravukharen orun ampamin ayankun naman mano úkuaren daramáden mino.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Máan tiyákan manáa yanayun mano kama varafin eravukharen e ampamaren kokhon ná antareti (100) aran iren mino.”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Máa síkan beni eyo iyampon kayo ano véi ma ovaeran baya sikheini ana siamino van béin inaen mino.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Inaíkan béi máa sen temí, “Tiyarafenu ano inka aní ukha vei yafisin baru fintena aúpá baya fefá afová ukha ompo
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 Máa siren Yisasi evaránen temi, “Mai vaeran bayai ana máan mi ukhen mino. Danayun mai Tiyarafenui vaya ino.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Mai vaya iniren ma vetí ankan mumunan intin Tiyarafenu ano aviran nae siren ma Ban Anon mano ínaimpáké eriven betin aú pintena mai vaya ma yovariyain mai nanin banta anoi yanayun ma aasá eravé iyain an mi yakhen mino.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Mai vaya ma iniyáken amusin iyan ma variyain kéká ano on daró ma eravukharéin ma arú ída yan araviyainíi ukhen mino. Betí ankan manáa afokhantá anan mumunan iyaréin ma akhenókain damusí ma íkan betí eraven ankamen Tiyarafenu me ampiren oré iyan mino.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Ayankun namampin ma eravein danayuni ana maen mai vaya iniren ma orein kékái vampin uman má minó daná baran má bara rákena amusin má ano mai kéká pákaan ákona uran ída kama aran iré iyain mino.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Máan té iyan mifo kama varafin ma fafasein danayun an ma yakein kéká ará ano kamaen puntákein kéká anon ákonaen báken mi aran iriyan báé iyan mino.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 Máa siren Yisasi ena ovaeran baya vanasi siamemí, “Mana ano ída kanaíen oon uruan takhó aránaópá kaen maen kurafin kuferen é iyan mifo sakhó darói vákan maen mi vanasi ano fanu ma siyain ódaren ódé iyan mino.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Aupá ma vain danasinta ano ínaimpáké afoká iyantin maen banasi ano ma yarariyá inain danasinta ano ínaimpáké afokasí intin minó nanin banta ano mai yanasinta afová inten mino.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Máan tukhein nan mi siretí ankan dafían ákona uveya vá kamaeya vaya ineno. Manáa nanin banta ano ma manáa afova yákantin Tiyarafenu ano manáa vá aminten mifo intéa nanin banta anó mana afova ída yáken ná mai afova van béi inen ná inká yáké uno siren ma vaya ída inin nain mai kéká ina Tiyarafenu ano minó do varanten mino.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Maí damú ana Yisasin anóen má be afá kayo vá ano véin onano van eríkan kokhon nanin banta ano víkavin ída afokhaní ukhan beti ída kanaíen beni ádé oriríen mino.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Máan tiyákan manáa ano Véin tiamemí, “E anóen má e afá kayo vá éin onano van barurá e ave ukhen mino.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Máa síkan Yisasi evaránen betin tiamemí, “Tiyarafenui vaya ma iniren dakhafiyain nanin banta mai séin tinóen má tifá tiváen má ino.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Maná damú Yisasi vei eyo iyampon kayo siamemí, “Eritifé ma non ekhádé mesan ufá oró tifano,” siren betí ankan botifin un kumanen oren mino.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Oriyákan Yisasi mai votifin auun bakharen mino. Bavíkan mairá kákan uva uaren békon unen non karantó en mai votifin un bíkaaren ádé anantá banairí íkan betí umampin oriríen mino.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Máan tíkan betí ankan Yisasin mo avoriyan temí, “Bafan noe, Bafan noe, setí ankan ádé anantá non ufurirí iyá uno,” síkan béi orun mantaven mai uva vá kákan non ma karantó iyain má kípano van ákonaen asíkan mai uva vá kákan non ma karantó iyá ein má kípaaren ída evaránen kayaen mino.
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Kípavíkan béi máa sen betin inaemí, “Tiretíi mumunan intesá ukhen nafino.”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Máan turen Yisasin má bei eyo iyampon kayo vá Karirí non ankinafá bain Kerasá barufá oren mino.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Oriven mai voti finté ma káusen non akhempá ma araviyain má ana mana namu aunana pákakhein banta ayá damú avápa váken ída mápin barana vanta masí ukhein pimpá ana varen noré ein má o fóken mino.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 O fókavíkan mai vanta ano Yisasin oniyan avádóden bádiyan ben arantan ádé o vaven oovararen máa semí, “Yisasi oe, éi yan bain Tiyarafenu Anin mompo éi náisá téin into fono. Téin ída vá namu usintano van mi éin tiamiyá uno.”
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Béi farava vádenaino mai vanta namu aunan mano me ampiren orino van Yisasi fefá tiamíkhan mino. Kokhon dádá mai vanta ayan arantantá seni ananpoké damuan ákona uren ma kaúdan maen béi mai seni anan bempáké antádan maen namu aunan kayo ano véin do avíádan kámá barufá oriyaren mino.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Máan tiyaréin Yisasi véin máa sen inaemí, “E aví iye fino,” síkan pefái mai vanta aúpin kokhon namu aunan kayo varé íkan mai vanta ano máa semí, “Ten tiví kokhon ná aruvin banta kayo ino.”
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Máa síkan namu aunan kayo ano váden berai siyan Yisasin tiamemí, “Éi ída vá tetí ankan aron ída van masípin tisintano.”
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Máa siyan mo onákan ayo fákena fon kayo iyukhen dunan niyaré íkan mai namu aunan kayo ano verai siyan ákonaen Yisasin inaemí, “Éi áesirá mesan pon kayo aúpin oferá tifano,” síkan béi “kana ino” siren ifáin oren mino.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 “Kana ino” síkan namu aunan kayo ano mai vanta me ampiren pon kayo aúpin ofébíkan mai fon kayo ano ayampaíen tava uaren ayafin araven nompin orun áduven ufuren puren mino.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Máan tíkan mai fon kayorá ma yafíkaré ein kéká ano mai yaná ma afoká ein ódaren betí ankan karan oriaren mai vaya e siádan ádé ma vain kákan barufin má akhempá ma vain baru kayo fimpá bá dere oreraen mino.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Mai vaya orera íkan banasi ano iniren mai ma afoká ukhein daná onano siren minó nanin banta ano evúten oriyaren o onákan mai ma namu aunan kayo ano ma me ampiren orein bantai ineine kama uvíkan auí daná uren Yisasin arantan ádá kumantan betí ankan akhokho van en mino.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Akhokho van iyákan mai yaná ma afokáin ontaré ein kéká ano eriven intesá ená mai vanta aú pinté namu aunan mano me ampiren orivin ná kamaen nafi mai vaya vanasi siamin inen mino.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Tiamíkan Karasá baru rákena nanin banta ano Yisasi ma ákona yorarí ukhein nan betí ankan akhokho van uren betin me ampiren orino van ákonaen tiyaimpin Yisasi votifin káusen ódiven evaránen oren mino.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Tiantan Yisasi me onen oriyákan mai ma namu aunan ma fákakharé ein banta ano ven má orono siren iyaní íkan béin evaránen tiantiyan máa semi,
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Éi evaráne ei varufá oriveya vá mai ma Tiyarafenu ano ma éin ayaen kama uantein baya vá tesin banasi inino,” síkan mai vanta ano vei varufin oriven eúkiyáken Yisasi ano ma véin ayaen kama uantein baya e siamen oren mino.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Yisasi non ekháden ena ufá oríkan banasi ano véi ma oriyain ave ukharen ben onen amusin en mino.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Amusin iyákan mana monó átaru namuntá dafíkein ánon banta Yairasin ne sin mano mairá eriven Yisasin arantampin aron kanan mo yurafúden ben má orino van béin ákonaen inaen mino.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Parava véin inaen naino véi mana arinta anan dan baren tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranaí ukharen aí baren ádé anantá purono van iyan mino. Máa sen ina íkan Yisasi ven má orin kokhon nanin banta ano véin dakhafen mákáka suron uven oren mino.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Oriyákan maifin mana nanin tiyan míkan mifo sirantan kan orun kádan (12) oranará ena ena yamú biyon aí daná bariyákan mana vanta ano ída kanaíen béin ayofiyaren mino.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Máan tiyaré íkan mai nanin mano Yisasin ayompá oriven ayan dan orin beni ayá au anamun áton aruvíkan manádá beni nare kípen mino.Aí nanin mano ma Yisasini ayá au anamun aton aruvin ma aí kípein mino.|alt="A woman touches the edge of Jesus’ robe and he heals her." src="LB00310B.TIF" size="col" ref="Ruk 8.44"
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Máan tíkan Yisasi máa sen inaemí, “Iye anó téin tiruviya fono,” síkan minó nanin banta ano “ída ino” sen orera íkan Pita semí, “Bafan noe, kokhon ná nanin banta anon éin amáden manten eúkukhen mi avékiyan mino.”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Máa síkan Yisasi semí, “Mana ano séin tiruvin mi senti ákona ano sen me ampiren oriyái afová iyá uno.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Máa síkan mai nanin mano iníkan avinantan den ída umerarí eimpin Yisasin arantampin mo aron kan durafúden mátimen minó nanin banta avorá pará ben aruvin ná bei aí ainen kípen nafi mai yaná tiamen mino.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Máa síkan Yisasi semí, “Tiraun noe, éini mumunan manon éin ayofen mifo ará kusin masá orono.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Máa siren Yisasi fara vaya siyan bákan monó átaru namuni ánon banta Yairasin amá pinté mana vanta ano eren me véin tiamemí, “E araun inka furen mifo éi ída vá enádá bá arú banta uman ameno.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Máa síkan Yisasi mai vaya iniren mai ánon banta evaránen tiamemí, “Éi ída vá akhokho van eya vá mumunan mana vá ono e araun asefa inten mino.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Máa siren Yisasi mai ánon banta amápin ódiyáken Pitan má Yonin má Yemisin má mai arinta anóe afóen má ana avíaren banasi ída áíkan maifin béin má óden mino.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ódíkan pefá ma mápin baré ein nanin banta ano mai arinta van arunaná baren ifí diyan baréin Yisasi vetin máa sen tiamemí, “Béi ída fúken paran auun bakhen mifo sireti ída vá ifí daro.”
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Máa síkan betí ankan mai arinta ma fúkein afová ukhen béin nan inten mino.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Intiyákan Yisasi mai arinta ayan pákaaren máa semí, “Tiraun noe, orun mantano.”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Máa síkan mai arinta aunan mano ovaránen béimpin eríkan ainen orun mantavin mai arinta yunan amino van Yisasi vetin tiamen mino.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Tiamirákan mai arinta anóen má afóen má ano anú duren akhokho van íkan Yisasi vékanan ákonaen tiamemí, “Tiré kanan ída vá ma yaná ma afoká ein ena nanin banta siameno.”
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.