Lucas 14
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARC
1 Mana Sabati yamú Yisasi ano mana Farasisi kayoi ánon banta amá mo yunan niyákan betí ankan mano véintá dafían ákonaen mino.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Máan tiyákan mana au famin aí bain banta ano maifin béin ádé baren mino.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Bákan Yisasi máa sen Farasisi kéká bá man baya ma afová ukhein kayo vá inaemí, “Sabati yamú kaná aí nanin banta ayofanten nafino áa ída fino.”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Máa síkan betí ankan púkekhaven ída mana vaya siamiyaimpin Yisasi mai vanta au fákaren beni aí kípaantáden tiantan oren mino.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 Orivíkan béi máa sen betí ankan inaemí, “Tiretí ankan pinté mana ano ma mana ain iyampon nafi burumákao fi ma yaká esin Sabati yamú ma non bain masípin ma áduvintiya éi ída aineya orun darifaádan akhempá édanten nafino.”
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Máa sen ina íkan betí ankan ída mana vaya sen mino.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Máan tiyákan mai omápin ma erikharé ein kayo onákan dunan nan takhói an karáká ana kumaniyaimpin béi máa sen betin ma vaya ovaéden tiamen mino.
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Mana vanta ano ma anasi iran omápin ma éin arantiya ma orinte ída vá esé karáká o khumaneno. Éin esantakhein banta vá deren arakhanten mino.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 Máan tukhá esin maen tirekánan ma arein banta ano ma ínaimpáké erintin ei kará ma vanta ameno sintiya éi kákan ayave van iyáke ínaintena karáká o khumanin nono.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Máan tinafo vá omáká ma aranti orikhe mae oyampá ma vain karakasá o khumantá esin ná mai omá afóe ano ma onanten maen ‘tirona oe, manteya an bain karáká un kumaneno’ sinti ma un kuman esin maifin ma varé inain kéká ano ma onanti vá kákan bí barano.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Baran nompo ve aví ma maman daní inain kéká Tiyarafenu ano maman bararasí inte mifo ve aví ma maman bararasí in nain kéká Tiyarafenun ano kákan bí aminten mino.”
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Máa siren dunan me nano van ma ven arein banta máa sen tiamemí, “Éi ma mana omasí iyákeya éi ída vá e arona fi e afá aváe fi e anóe afóeni kéka safi e ádé ma moní nanin banta vain nafi arano. Éi ma arakharé esin maen éin e araan betí ankani omápin kaúden anona evaránen dunan aminten mino.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Máan tinten mifo éi ma kákan omasí ma inte vá minó daná ma ída van nanin banta vá au ma namu ukhein kayo vá arantan ma namu ukhein kayo vá auu yufúkukhein kayo vá ana vá arakháesin
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 ma éin ída evaránen amintiya vá éi amusin ná ono ínaimpá ma funtákein nanin banta ma orun mantan nain damúi Tiyarafenu ano éin evaránen amusin aminten mino.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Máa síkan mai ma véin má dunan niyaré ein kayo finté mana vanta ano mai vaya iniren máa sen Yisasin tiamemí, “Tiyarafenui yafisin barufin ma omasí inaimpin ma o khumamen dunan nan nain nanin banta ano vá amusin ino.”
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “Mana vanta ano kákan dunan taranton iyáken mai omápin kokhon nanin bantan aren mino.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Arakharen mai ma kákan dunan taran damusíin pefá ma arakhá ein nanin banta van inka minó dunan taman úbefaráken ariyan ne sen tiamino van mai vanta ano vei yoran banta siantan oren mino.
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Oríkan minó nanin banta ano ída ino ana sen orera en mino. Máa siyákan mana vanta ano máa sen tiamemí, ‘Téi saréa anan mana yunan ana miyaní uádákéi mai o onantó umpo sirun noe, séi ída oronté uno.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Síkan inká ena ano máa semí, ‘Téi saréan tiyan míkan doran burumákao kéká miyaní uakéi mai kéká mo yóan onano van oriyá umpo sirun noe, séi ída oronté uno.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Síkan inká ena vá ano máa sen tiamemí, ‘Taréa uron mi anasi iman timikhein téi ída oronté uno.’
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 “Máa síkan mai yoran banta ano evaránen bei kákan banta vaintá oriven mai ma vetí ankan téin baya kayo véin tiamíkan kákan aranan uren bei yoran banta máa sen duvun emí, ‘Éi aineya kákan barui kákan aasá bá tító aasá bá oriveya minó daná ma ída vain nanin banta vá arantan ma namu ukhein kéká bá auu ma yufúkukhein kayo vá au ma namu ukhein kéká bá avire vá ereno.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 Máa síkan mai yoran banta ano mai ma seiní uren béi evaránen bei kákan banta vaintá oriven béin máa sen tiamemí, ‘Kákan banta oe, mai ma éi seonaí urékun má naumpin manáa afokhan para van mino.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Síkan kákan banta ano evaránen bei yoran banta siamemí, ‘Ten timápin bíkano van mi séi sununuiyá umpo éi kákan baru me ampireya minó kákan aa kayo vá dunan anafimpá bá oriveya éi ma onanona nanin banta siamesin ten timápin erino.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 Téi siretí ankan tiamiyá uno. Mai ma séi fefá ayusikhá eruna kayo finté mana nanin banta ano ída kanaíen tenti omá pinte yunan me nanten mino.’”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kokhon nanin banta ano Yisasin má oriyá íkan béi yovaéaren betin máa sen tiamemí,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Téi vaípá ma ereno van inona ano ma e anóe afóen má e aná akhafana vá e afá aváen má ayofin má ei vampin má ma namuroí iyanona ano ída kanaíeya senti eyo iyamponí in nono.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Inká ei yaa unkamádan ma ída mamareya ma séin tínain ma vákurin nona ano ída kanaíeya senti eyo iyamponí in nono.
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 “Tiretí ankan pinté mana ano ma kákan ayá namun ma uvarano van inten maen ná esé béi ídá kumanten ná bei moní kaná bain ná mai namun uvaman kípanté rafuno siren ná daíden afová inten nafino.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 Mai fara vara seyo mai vanta ano ma ída mai yanasinta átaruin ma varu avantaren simeni upí uren kaen orera uren ma namádan daféden ma mai namun ída uvaman kípan me ifá urantin maen ena nanin banta ano ma oniyáken ída kama ineine vain banta ino siren oyampá baya sen
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 máa sintemí, ‘Mai vanta ano má uvarano siren uvaman araí uren ída mai namun uvaman kípen mino.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Inká mana kin mano ma ena kin má mo aruvono siren maen ídá béi kumanten ná bei siyan míkan tauseni (10,000) aruvin banta ano kanaisá ená tuenti tauseni (20,000) aruvin banta ma namuro kin mano ma iyanen eriyain má aruvinten nafino siren ná daiminten nafino.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Daíden inintin ma ída kanaí ukhantin maen namuro kin ma nentá eriyantin mi vei yoran banta siantantin oren mi namuro kin mo ará kusin baya sen inainten mino.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 “Máan mana en mi mana ano ma ída ve ina yanasinta ma me ifá inten maen mai ano ída kanaíen tenti eyo iyamponí inten mino.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 “Un maen kama yana ifo veni ase ma kípavinti mae intesá uresin ná evaránen ase inten nafino.
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Mai un maen ída varafin mo kama inti inká ída kanaíeya vurumákao ara vá upí ure varafin kain nompo savifái maman karúdan nono.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.