Lucas 14
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ARIB
1 Mana Sabati yamú Yisasi ano mana Farasisi kayoi ánon banta amá mo yunan niyákan betí ankan mano véintá dafían ákonaen mino.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Máan tiyákan mana au famin aí bain banta ano maifin béin ádé baren mino.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Bákan Yisasi máa sen Farasisi kéká bá man baya ma afová ukhein kayo vá inaemí, “Sabati yamú kaná aí nanin banta ayofanten nafino áa ída fino.”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Máa síkan betí ankan púkekhaven ída mana vaya siamiyaimpin Yisasi mai vanta au fákaren beni aí kípaantáden tiantan oren mino.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Orivíkan béi máa sen betí ankan inaemí, “Tiretí ankan pinté mana ano ma mana ain iyampon nafi burumákao fi ma yaká esin Sabati yamú ma non bain masípin ma áduvintiya éi ída aineya orun darifaádan akhempá édanten nafino.”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Máa sen ina íkan betí ankan ída mana vaya sen mino.
6 A isto nada puderam responder.
7 Máan tiyákan mai omápin ma erikharé ein kayo onákan dunan nan takhói an karáká ana kumaniyaimpin béi máa sen betin ma vaya ovaéden tiamen mino.
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Mana vanta ano ma anasi iran omápin ma éin arantiya ma orinte ída vá esé karáká o khumaneno. Éin esantakhein banta vá deren arakhanten mino.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Máan tukhá esin maen tirekánan ma arein banta ano ma ínaimpáké erintin ei kará ma vanta ameno sintiya éi kákan ayave van iyáke ínaintena karáká o khumanin nono.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Máan tinafo vá omáká ma aranti orikhe mae oyampá ma vain karakasá o khumantá esin ná mai omá afóe ano ma onanten maen ‘tirona oe, manteya an bain karáká un kumaneno’ sinti ma un kuman esin maifin ma varé inain kéká ano ma onanti vá kákan bí barano.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Baran nompo ve aví ma maman daní inain kéká Tiyarafenu ano maman bararasí inte mifo ve aví ma maman bararasí in nain kéká Tiyarafenun ano kákan bí aminten mino.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Máa siren dunan me nano van ma ven arein banta máa sen tiamemí, “Éi ma mana omasí iyákeya éi ída vá e arona fi e afá aváe fi e anóe afóeni kéka safi e ádé ma moní nanin banta vain nafi arano. Éi ma arakharé esin maen éin e araan betí ankani omápin kaúden anona evaránen dunan aminten mino.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Máan tinten mifo éi ma kákan omasí ma inte vá minó daná ma ída van nanin banta vá au ma namu ukhein kayo vá arantan ma namu ukhein kayo vá auu yufúkukhein kayo vá ana vá arakháesin
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 ma éin ída evaránen amintiya vá éi amusin ná ono ínaimpá ma funtákein nanin banta ma orun mantan nain damúi Tiyarafenu ano éin evaránen amusin aminten mino.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Máa síkan mai ma véin má dunan niyaré ein kayo finté mana vanta ano mai vaya iniren máa sen Yisasin tiamemí, “Tiyarafenui yafisin barufin ma omasí inaimpin ma o khumamen dunan nan nain nanin banta ano vá amusin ino.”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Máa síkan Yisasi evaránen béin tiamemí, “Mana vanta ano kákan dunan taranton iyáken mai omápin kokhon nanin bantan aren mino.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Arakharen mai ma kákan dunan taran damusíin pefá ma arakhá ein nanin banta van inka minó dunan taman úbefaráken ariyan ne sen tiamino van mai vanta ano vei yoran banta siantan oren mino.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Oríkan minó nanin banta ano ída ino ana sen orera en mino. Máa siyákan mana vanta ano máa sen tiamemí, ‘Téi saréa anan mana yunan ana miyaní uádákéi mai o onantó umpo sirun noe, séi ída oronté uno.’
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Síkan inká ena ano máa semí, ‘Téi saréan tiyan míkan doran burumákao kéká miyaní uakéi mai kéká mo yóan onano van oriyá umpo sirun noe, séi ída oronté uno.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Síkan inká ena vá ano máa sen tiamemí, ‘Taréa uron mi anasi iman timikhein téi ída oronté uno.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Máa síkan mai yoran banta ano evaránen bei kákan banta vaintá oriven mai ma vetí ankan téin baya kayo véin tiamíkan kákan aranan uren bei yoran banta máa sen duvun emí, ‘Éi aineya kákan barui kákan aasá bá tító aasá bá oriveya minó daná ma ída vain nanin banta vá arantan ma namu ukhein kéká bá auu ma yufúkukhein kayo vá au ma namu ukhein kéká bá avire vá ereno.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Máa síkan mai yoran banta ano mai ma seiní uren béi evaránen bei kákan banta vaintá oriven béin máa sen tiamemí, ‘Kákan banta oe, mai ma éi seonaí urékun má naumpin manáa afokhan para van mino.’
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Síkan kákan banta ano evaránen bei yoran banta siamemí, ‘Ten timápin bíkano van mi séi sununuiyá umpo éi kákan baru me ampireya minó kákan aa kayo vá dunan anafimpá bá oriveya éi ma onanona nanin banta siamesin ten timápin erino.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Téi siretí ankan tiamiyá uno. Mai ma séi fefá ayusikhá eruna kayo finté mana nanin banta ano ída kanaíen tenti omá pinte yunan me nanten mino.’”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Kokhon nanin banta ano Yisasin má oriyá íkan béi yovaéaren betin máa sen tiamemí,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Téi vaípá ma ereno van inona ano ma e anóe afóen má e aná akhafana vá e afá aváen má ayofin má ei vampin má ma namuroí iyanona ano ída kanaíeya senti eyo iyamponí in nono.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Inká ei yaa unkamádan ma ída mamareya ma séin tínain ma vákurin nona ano ída kanaíeya senti eyo iyamponí in nono.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Tiretí ankan pinté mana ano ma kákan ayá namun ma uvarano van inten maen ná esé béi ídá kumanten ná bei moní kaná bain ná mai namun uvaman kípanté rafuno siren ná daíden afová inten nafino.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Mai fara vara seyo mai vanta ano ma ída mai yanasinta átaruin ma varu avantaren simeni upí uren kaen orera uren ma namádan daféden ma mai namun ída uvaman kípan me ifá urantin maen ena nanin banta ano ma oniyáken ída kama ineine vain banta ino siren oyampá baya sen
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 máa sintemí, ‘Mai vanta ano má uvarano siren uvaman araí uren ída mai namun uvaman kípen mino.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Inká mana kin mano ma ena kin má mo aruvono siren maen ídá béi kumanten ná bei siyan míkan tauseni (10,000) aruvin banta ano kanaisá ená tuenti tauseni (20,000) aruvin banta ma namuro kin mano ma iyanen eriyain má aruvinten nafino siren ná daiminten nafino.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Daíden inintin ma ída kanaí ukhantin maen namuro kin ma nentá eriyantin mi vei yoran banta siantantin oren mi namuro kin mo ará kusin baya sen inainten mino.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 “Máan mana en mi mana ano ma ída ve ina yanasinta ma me ifá inten maen mai ano ída kanaíen tenti eyo iyamponí inten mino.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Un maen kama yana ifo veni ase ma kípavinti mae intesá uresin ná evaránen ase inten nafino.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Mai un maen ída varafin mo kama inti inká ída kanaíeya vurumákao ara vá upí ure varafin kain nompo savifái maman karúdan nono.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.