Hebreus 7
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA
1 Merkisedeki maen Saremí kákan barui kin báken inká moéken dan bain Tiyarafenui monó ánon banta ino. Máan tukharen maen Abaraamu ma kokhon kin kéká bá ma kákan aruvirí uren betin aruan kíparen ma evaránen barufá orono van eriyan ma Merkisedekin má ayanafá o fókan maen béin avu amen mino.
1 Porque este Melquisedeque, rei de Salém, sacerdote do Deus Altíssimo, foi ao encontro de Abraão, quando este voltava da matança dos reis, e o abençoou.
2 Máan turan maen Abaraamu ano mai ma aruvúden baren erein danasinta siyan míkampintan daíden mana masiman Merkisedekin amen mino. Merkisedekin ne ma sikhein bíi ana maen mai funtákein avúavái kin nen ten mino. Inká Saremí kin ne ma sikheini ana maen mai ará kusian tiyáken kusin baren erin kin nen tikhen mino.
2 Foi para ele que Abraão separou o dízimo de tudo. Primeiramente o nome dele significa “rei da justiça”; depois também é “rei de Salém”, ou seja, “rei da paz”.
3 Tiyarafenui vompompin ben anoifon má anafu aráon má ma afoká ukheini ana vaya ída váken inká ben ma khaein má be ma o furein mái ana vaya yere ída van mino. Béi maen Tiyarafenu Anin an daven mi fara van oriyan ban monó ánon bantaí ukhen mino.
3 Sem pai, sem mãe, sem genealogia, ele não teve princípio de dias nem fim de existência, mas, feito semelhante ao Filho de Deus, permanece sacerdote para sempre.
4 Merkisedeki ma kákan bantaí ukharé ein ná ovare me ineno. Abaraamu maen Isarerí barafin aví bain bantan baren mifo mai ma aruvin pintena varen eriyá ein danasinta ma siyan míkampintan daíden ma mana masiman Merkisedekin ma amikhein manon kákan danasí ukhen mifo afovasá ono.
4 Vejam como era grande esse a quem Abraão, o patriarca, pagou o dízimo tirado dos melhores despojos.
5 Rivain anan banta finté ma monó banta kékasí ukhein nan Mosesini man baya ano máan mi sikharen mino. Minó ano siyan míkampintan daíden ná mana masiman betin amino sikhan maen betí afá aváeyan pinten nan e variyaren mifo mai Abaraamun anavasin manan baren mino.
5 Ora, os que dentre os filhos de Levi recebem o sacerdócio têm ordem, de acordo com a lei, de recolher os dízimos do povo, ou seja, dos seus irmãos, embora estes sejam descendentes de Abraão.
6 Máan tiyaren mifo Merkisedeki maen ída Rivain anan banta anon Abaraamun pintena mana masiman barein mino. Mamaren mi mai ma Tiyarafenu ano fefá ma iyáantan baré ein banta Abaraamun ánontá ayan kaúden avu amein mino.
6 Entretanto, aquele cuja genealogia não se inclui entre os filhos de Levi recebeu dízimos de Abraão e abençoou aquele que havia recebido as promessas.
7 Máan tukhantin ída mana inain bantin maen avu amin ákona ma vain banta anoi mai ma avu variyain banta esantakhen mino.
7 Evidentemente, não há dúvida de que o inferior é abençoado pelo superior.
8 Purin nain monó ánon banta kéká anon Yutan kayo fintena mana masiman bariyaren mifo Merkisedeki ano mai kéká esantakhen mino. Mai fara va ino. Béin nan ma ayun para van ne ma sikhein mano ino.
8 Aliás, aqui os que recebem dízimos são homens mortais, porém ali o dízimo foi recebido por aquele de quem se testifica que vive.
9 Inká ena ma vain mai Rivaini anan banta kéká ano ma mana masiman máden maen betíi anáu Abaraamun pinté uaren Merkisedekin amikharen minon té tifanté uno.
9 E, por assim dizer, também Levi, que recebe dízimos, pagou-os na pessoa de Abraão.
10 Mai fara vara seyo, Rivai ma ída afoká ukhan maen be anáu Abaraamun pinten nan Merkisedeki ano mana masiman mantaren mino.
10 Porque Levi, por assim dizer, já estava no corpo de seu pai Abraão, quando Melquisedeque foi ao encontro deste.
11 Rivain anan banta ano ma kanaíen Tiyarafenui yoran mo kíparen ukhantin mai fará Tiyarafenu ano Rivain nú Eronin núi kéká pintena ída siantanton ná Merkisedekin an dakhein banta siantantin erino van en nafino.
11 Portanto, se a perfeição fosse possível por meio do sacerdócio levítico — pois foi com base nele que o povo recebeu a lei —, que necessidade haveria ainda de que se levantasse outro sacerdote, segundo a ordem de Melquisedeque, e não segundo a ordem de Arão?
12 Para vara seyo, ena kéká ma maman monó ánon bantaí iyáken maen mai auyen man baya vá uvarano.
12 Pois, quando se muda o sacerdócio, necessariamente muda também a lei.
13 Mai fara vara seyo, ma ma siamiyaruna vanta vá bei kéká bá maen mai ena anan pintena kékái váken mai ma onámaná karánará uádantá ma íkun uan amiyain doran pefá ída yókaren mino.
13 Porque aquele de quem são ditas estas coisas pertence a outra tribo, da qual ninguém prestou serviço diante do altar.
14 Mai van téi máan mi siyá uno. Tetisi Bafan maen mai Yutan anan pintéi afoká ukhan mai anan pinté ída monó ánon bantaí inten ne sen Mosesi ano sian amá ukharen mino.
14 Pois é evidente que nosso Senhor procedeu de Judá, tribo à qual Moisés nunca falou nada a respeito de sacerdócio.
15 Merkisedekin an dakhein banta ma maman monó ánon bantaí urantin ma ena avúaváká doran nain nan ma Tiyarafenui auyen man baya ano sikheí pákenan tian amá iyá tiferuna mai afová inono.
15 E isto é ainda muito mais evidente, quando, à semelhança de Melquisedeque, surge outro sacerdote,
16 Béi ma monó ánon bantaí ein mai Rivaini kéká ano ma variyá ein avúavá kasa ifo mai ma fara van oriyan ban aunani ákonará ino.
16 constituído não conforme a lei de mandamento carnal, mas segundo o poder de vida que não tem fim.
17 Máan tukhan mi Karaisin nan Í Bompon pin máa sikhen mino.
17 Porque dele se testifica: “Você é sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque.”
18 Peyante man bayará ma monó dorarí iyá ein mai ída ákona vákan mo namu ukheimpin do maman akhempá kaen mino.
18 Portanto, por um lado, se revoga a ordenança anterior, por causa de sua fraqueza e inutilidade,
19 Mai fara va ino. Man baya ano ída mana yaná maman kama íkan mi moéken kama ukhein danáká ma inin onan kaúden ave ukhein ban manon beni varu varen mino. Mai aa sákéi setin e sivían Tiyarafenu ádé mo khaiyan mino.
19 pois a lei nunca aperfeiçoou coisa alguma; e, por outro lado, se introduz esperança superior, pela qual nos chegamos a Deus.
20 Tiyarafenu ano Karaisin nan mi ayan befiyó uren pura ódino siren mi fara van oriyan ban monó ánon bantaíi inono sikhen mifo ena monó ánon banta kayo van ída máa sikhen mino.
20 E isto não se deu sem juramento. Porque os outros são feitos sacerdotes sem juramento,
21 Tiyarafenu ano Yisasin manan máa sen tiamen mino.
21 mas este foi feito sacerdote com juramento, por aquele que lhe disse: “O Senhor jurou e não se arrependerá: ‘Você é sacerdote para sempre.’”
22 Tiyarafenu ano ma ayan befiyó uren ma fura ódino sikhá ein nan mi mai ma manafin kasen ban avúavá Yisasi ano me yóan kanaí uren mi maman kama uáden mino.
22 Por isso mesmo, Jesus se tornou fiador de superior aliança.
23 Inká ena ma vain mai feyante avúavákái kokhon monó ánon banta kéká ano yoriyaren mino. Mana vanta ano ma monó doraríen oriyaren ma fúbin maen ena anon beni varu variyaren mino.
23 Ora, os outros são feitos sacerdotes em maior número, porque a morte os impede de continuar;
24 Máan tiyaren mifo Yisasi maen para van oriyan ban monó ánon bantan bantin mai yoran mano ída mo kípanten mino.
24 Jesus, no entanto, porque continua para sempre, tem o seu sacerdócio imutável.
25 Máan tukhein nan mi intéa kéká anó béin pinté uaren ná Tiyarafenu vaintá erinten nafi mai vetin aya uré evaránen avídantin para van oriyan bano van mi inikhen mino. Béin para van oriyan báken mi setisi ume ampisintano van Tiyarafenun tiamiyan ban mino.
25 Por isso, também pode salvar totalmente os que por ele se aproximam de Deus, vivendo sempre para interceder por eles.
26 Béimpin ída mana ume vákan kantasíen avusese ukhen baréin mi ume nanin banta finte véin avían dan bain barurá kaúden inarufá kákan bí amiran báken ma siya iyain monó ánon banta ino.
26 Porque nos convinha um sumo sacerdote como este, santo, inculpável, sem mácula, separado dos pecadores e exaltado acima dos céus,
27 Béi ída ena monó ánon banta kékái ánon banta ano ma minó damú Tiyarafenun íkun uan amiyá ein an danten mino. Mai kéká ano vetíi ume van naren íkun uan amiren mi ínaimpáké banasii ume van íkun uan amiyaren mino. Máan tiyaren mifo Yisasi maen manádái minó nanin bantai ume van íkun uan amen daa unkamádantá púken mino.
27 que não tem necessidade, como os outros sumos sacerdotes, de oferecer sacrifícios todos os dias, primeiro, por seus próprios pecados, depois, pelos do povo; porque fez isto uma vez por todas, quando a si mesmo ofereceu.
28 Bara ráke vantai ákona ída vákan mi Mosesini man baya ánain dakhafen monó ánon banta kékái ánon bantaí iyaren mino. Máan tiyaréin ma man baya amiren maen mai oyampákéi Tiyarafenu ano ve Anintá ayan befiyó uren pura ódino siren mi véin nan puntákein avúavá baren oriyan bante ne sen aníen mino.
28 Porque a lei constitui homens sujeitos a fraquezas como sumos sacerdotes, mas a palavra do juramento, que foi posterior à lei, constitui o Filho, perfeito para sempre.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.