Atos 7

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Máan turan mairá monó ánon banta kékái ánon banta ano Stivenin inaemí, “Ma ma éin nan tiyain baya kayo mai furá tiyan nafino.”
1 Então o sumo sacerdote lhe perguntou: “Estas acusações são verdadeiras?”.
2 Máa síkan Stiveni evaránen temí, “Tifá tiváeyan má tifóeyan ma soe, siretí ankan ná ineno. Teti sinafu Abaraamu ma Mesopotemiá barafá ban ma Araní barufá ída orikhan maen inarufá ma minó ákona vain Tiyarafenu ano Abaraamu vaintá dákó en mino.
2 Estêvão respondeu: “Irmãos e pais, ouçam-me! O Deus glorioso apareceu a nosso antepassado Abraão na Mesopotâmia, antes de ele se estabelecer em Harã,
3 Dakó uven Tiyarafenu ano véin tiamemí, ‘E antun má ei vara vá ampireya séi ma aní onuna varafasá orono.’ Esé 12:1
3 e lhe disse: ‘Deixe sua terra natal e seus parentes e vá para a terra que eu lhe mostrarei’.
4 “Máa síkan Abaraamu Saridia vara me ampiren Arani varufá o varéin be afóe ma fúbíkan Tiyarafenu ano véin tiantan ma ma saréa vaóna vara e varen mino.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e morou em Harã até seu pai morrer. Depois, Deus o trouxe aqui para a terra onde vocês agora vivem.
5 Maí damú Abaraamun ída manáa vara amikhan inká ída iyampon kaúkan maen Tiyarafenu ano siyáken, ‘Ma vara ínaimpáké e má en ana akhá bá amenté uno,’ sen iyáantákan mino.
5 “Mas Deus não lhe deu herança alguma aqui, nem mesmo o espaço de um pé. Contudo, prometeu que a terra toda pertenceria a Abraão e a seus descendentes, embora ele ainda não tivesse filhos.
6 Tiyarafenu ano Abaraamun máa sen tiamemí, ‘En ana akhá ano ma ena varafá o soya ma vainí ukhantin kami kamí antareti (400) oranarái vetin uman amiyantin miyan ída van dorarí inten mino.
6 Disse-lhe também que seus descendentes viveriam numa terra estrangeira, onde seriam escravizados e oprimidos por quatrocentos anos.
7 Máan tinten mifo mai ma ída miyan ban dorarí uantiyaré inona kéká téi uman amirékun maen ínaimpáké betí mai vara me ampiren ma varará e váken téintá monó tinten mino.’ Esé 15:13-14
7 Mas Deus disse: ‘Eu castigarei a nação que os escravizar, e, por fim, sairão dali e me adorarão neste lugar’.
8 Máa siren mairá Tiyarafenu ano Abaraamun má ma kasen báken au ma kaí pákena siamídan mairá Abaraamu ano Aisakin afóení uven béin kaúdan ma yan manápá ifo afápá kanú manaú damusí ma iyan maen béin au kharan ínaimpáké Aisaki ano Yekopun kaúdan inka Yekopu ano siyan míkan mifo sirantan kan orun kákan (12) banta setin tináuyan kaen mino.Stiveni ma Kanisori kayofin monó baya sein mino.|alt="Stephen preaches to the Sanhedrin" src="cn01915B.tif" size="col" ref="Apo 7.8"
8 “Naquele tempo, Deus deu a Abraão a aliança da circuncisão. Assim, quando seu filho Isaque nasceu, ele o circuncidou no oitavo dia. Essa prática continuou quando nasceu Jacó, filho de Isaque, e quando nasceram os doze filhos de Jacó, os patriarcas de Israel.
9 “Kaúdan mai sináuyan mano Yosepin ará namu uantáden avían ena kékápin mo sarí uran béin miyaní uren aviren Isipi morun kain baren mifo Tiyarafenu véin má báken
9 “Os patriarcas tiveram inveja de seu irmão José e o venderam como escravo para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 beni uman kayo aya iyaren mino. Aya iyan Yosepi ma Isipíké Kin Fero má ma vaya siyákan Tiyarafenu véin kama afova amiyan kin mano véin nan moéken anunu uren mai van mi kin mano véin maman kamaniní urákan Isipí dafíaren ben amáká dafisen mino.
10 e o livrou de todas as suas dificuldades. Deus concedeu a José favor e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, e o faraó o nomeou governador de todo o Egito e administrador de seu palácio.
11 “Dafikaréin ínaimpáké Isipi vá Kenani vái varafin kákan anan eríkan kákan uman baren tetin tináuyan mano arafan nan ída kanaíen dunan doseren en mino.
11 “Então veio uma fome sobre o Egito e sobre Canaã. Houve grande aflição, e nossos antepassados ficaram sem comida.
12 Mai umampin ban maen Yekopu iníkan Isipí dunan ban ne siyain baya iniren tetin tináuyan tiantan ída aravin táké araíen araven mino.
12 Jacó soube que ainda havia cereal no Egito e enviou seus filhos, nossos antepassados, para comprarem alimento.
13 Aravukharen ma evaránen kan dádasí en Isipi aravíkan mairái Yosepi veyan maman páman en be afá aváeyan tiamemí, ‘Téi Yosepi uno,’ ma siyain baya ínaimpá kin mano afová en be antun mi varéin mino sen mino.
13 Da segunda vez que foram, José revelou sua identidade a seus irmãos e os apresentou ao faraó.
14 Mai oyampáké Yosepi ma siantan be afóe Yekopun má bei kéká minó ma o aviren erein mai seventi-faipi (75) nanin banta ino.
14 Depois, José mandou trazer para o Egito seu pai, Jacó, e todos os seus parentes, 75 pessoas ao todo.
15 Yekopu ma Isipi orun baren ínaimpáké béi fúbin inká setin tináuyan má dere furen mino.
15 Assim, Jacó foi para o Egito e ali morreu, bem como nossos antepassados.
16 Púbíkan ínaimpáké mai kéká daiyó en evaránen Sekemú barufá ma fefá Abaraamu ano manáa monípó Amorin akhafana finte miyaní ukhá ein barafin ma varé ein masípin mo masíen mino.
16 Seus corpos foram levados para Siquém e sepultados no túmulo que Abraão havia comprado por um certo preço dos filhos de Hamor.
17 Kokhon orana orivin maen Tiyarafenu ano ma fefá Abaraamun tiamen éin avu onté uno ma sikhá ein damú ádesí iyákan Isareri nanin banta ma Isipí baré ein mano mo ampan kauren kokhoníen mino.
17 “Aproximando-se o tempo em que Deus cumpriria sua promessa a Abraão, nosso povo se multiplicou grandemente no Egito.
18 Máan tiyákan Yosepin ída afová ukhein banta ano Isipii kiníen mino.
18 Então subiu ao trono do Egito um novo rei, que nada sabia a respeito de José.
19 Mai kin mano setisi kéká bá tináuyan má máká maáká en namu uantáden aase ma kaúdan iyampon arará kayo vá arin purino siren betin duvunin baren mo karúden mino.
19 Esse rei explorou e oprimiu nosso povo, forçando os pais a abandonarem seus filhos recém-nascidos, para que morressem.
20 Maí damú ana Mosesin ma ve anóe ano kaúden onan Tiyarafenui avorá avorú iyampon baimpin be anóe afóe ano kanú manaú biyontá mápin aúpá dafisiyaren mino.
20 “Por essa época, nasceu Moisés, um bebê especial aos olhos de Deus. Seus pais cuidaram dele em casa por três meses.
21 Dafisiyaren béin ma avían barufá kaúdan maen kin araun mano véin aviren mo ve akhasí uran baren mino.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha do faraó o adotou e o criou como seu próprio filho.
22 Báken maen Mosesi ano Isipi kayoi kama afova variyáken e anoníen baya vantaí iyan ákona yoraríen mino.
22 Moisés foi educado em toda a sabedoria dos egípcios e era poderoso em palavras e ações.
23 “Máan ten oriyan ma Mosesi e anoníen foti (40) oranaí ma iyáken mairá be afá aváeyan Isareri kéká o onano van en mino.
23 “Certo dia, estando Moisés com quarenta anos, resolveu visitar seus parentes, o povo de Israel.
24 Ineine uren oriyan o onákan mana Isipi vanta ano Isareri vanta aruren namu uantiyá íkan mai anonafá mai vanta mo ayaen Isipi vanta aruádan puren mino.
24 Ao ver um egípcio maltratando um israelita, defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Mosesi ma inikhá ein Tiyarafenu anon tiantan tetin me siya iyan mino sen bei kéká ano ovaren me ininten mino sen mifo vetí ída afová ukharen mino.
25 Imaginou que seus irmãos israelitas entenderiam que ele havia sido enviado por Deus para resgatá-los, mas isso não aconteceu.
26 Máan turákaren ena ákurá Mosesi oriyan o onákan Isareri vantá kan mano aruviyaréin béi mo yódá iyáken temí, ‘Tire anavasan mompo fará tirékan aruvianta fono.’
26 “No dia seguinte, visitou-os novamente e viu dois homens de Israel brigando. Tentando agir como pacificador, disse a eles: ‘Homens, vocês são irmãos; por que brigam um com o outro?’.
27 “Máa síkan mifo mai aruvin ma araí uren ena vanta vá aruviyá ein banta ano Mosesin do ékiyáken máa semí, ‘Iye ano éin nan ánon bantaí ukheya setin daimono sikhaya fono.
27 “Mas o homem que era culpado empurrou Moisés e disse: ‘Quem o nomeou líder e juiz sobre nós?
28 Éi ma inuran ma mana Isipi vanta ma aruan pureonaí eyá téin tiruan purono vara fono.’
28 Vai me matar como matou o egípcio ontem?’.
29 Máa síkan mairá Mosesi mai vaya iniren me onen karan Midianí barafá o soya vanta an dakhen baren maifá anasi mamáken kankanan afon iyampon kaen mino.
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu e foi viver como estrangeiro na terra de Midiã. Ali nasceram seus dois filhos.
30 Kaúden baréin foti (40) orana esantari íkan banta i van kámá barafá Sainaí anuyon ádé o varé íkan mana enisori ano ira khiyain daa finté uaren Mosesi vaintá dákó en mino.
30 “Quarenta anos depois, no deserto próximo ao monte Sinai, um anjo apareceu a Moisés nas chamas de um arbusto que queimava.
31 Mai ira ma khiyan Mosesi ódaren kokhon ineine iyáken mai ma yákó iyain daná onano van ádé oriven iníkan Bafan amen avaya ano máa semí,
31 Quando Moisés viu aquilo, ficou admirado. Aproximando-se para observar melhor, ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Téi en afóeyan ma vain Abaraamu Aisaki Yekopuni Ayarafenu uno,’ ma síkan Mosesin akhokhofen avinantan diyaimpin ída mo onen mino.
32 ‘Eu sou o Deus de seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó’. Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Máan tiyaimpin Bafan mano véin tiamemí, ‘Mai ma éi mantakhaona vara mai kantasí ukhein bara yontá ifo ei arantan anamun ná do ayufono.
33 “Então o Senhor lhe disse: ‘Tire as sandálias, pois você está pisando em terra santa.
34 Intéa uman ná tenti vanasi ma Isipí bain amaniná kaiyan nafi inka séi ódaré vetíi ifí inéi mai umanpinte utúantano siréi eré umpo varéa erikhesirá éin tiantéku evaránen Isipisá orono.’
34 Por certo, tenho visto a aflição do meu povo no Egito. Tenho ouvido seus gemidos e desci para libertá-los. Agora vá, pois eu o envio de volta ao Egito’.
35 “Mai ma vetí ankan Mosesi nan tiyáken, ‘Iye anó éi nan tetintasá dafisiyáke vá daimono sirákaya fono’ siren ma veni vaya ída inen do ékein mai Tiyarafenu anon daa ana ma ira khiyain pinté béin nan ore vá betíi yafisiní ukhe mai uman pinte utúde vá avirano siren tiantein mino.
35 “Era esse o mesmo Moisés que o povo havia rejeitado quando lhe perguntaram: ‘Quem o nomeou líder e juiz?’. Por meio do anjo que apareceu a Moisés no arbusto em chamas, Deus o enviou para ser líder e libertador.
36 Mosesi ano Isipíke yo iyanen oriyáken maen Isipi varafin má Nare Non má inká foti (40) oranará banta i van kámá barafá bái enará ukhein ákona vá aní danasinta vá uvaren dararen ukharen mino.
36 Assim, com muitas maravilhas e sinais, ele os conduziu para fora do Egito, pelo mar Vermelho e pelo deserto, durante quarenta anos.
37 “Mai Mosesi anon Isarerin nanin banta máa sen tiamikharen mino. ‘Tiyarafenu ano sen ma erunaí ukhein mana sakhanampa vanta eni vanasi aúbanáke siantékun orinten mino,’ sen tiamikharen mino. Diu 18:15
37 “Esse mesmo Moisés disse ao povo de Israel: ‘Deus levantará para vocês um profeta como eu do meio de seu povo’.
38 “Béi anon banta ída van kámá barafá banasi iyukhein aúbaná tetin tifóeyan má báken Sainaí anuyompin óden enisori vá un bákan Tiyarafenui aun bain baya siamikharéin taréa setimpin e van mino.
38 Moisés estava com nossos antepassados, a congregação do povo de Deus no deserto, quando o anjo lhe falou no monte Sinai, e ali Moisés recebeu palavras que dão vida, para transmiti-las a nós.
39 “Tiamíkan mifo setin tináuyan mano veni vaya átakharé en oyan amiren betin ma iniyá ein pura sen evaránen Isipí orono van mi inikharen mino.
39 “Mas nossos antepassados se recusaram a obedecer a Moisés. Eles o rejeitaram e, em seu íntimo, voltaram ao Egito.
40 Mai kéká ano Eronin tiamemí, ‘Mai ma Isipíke setin tiviren erein Mosesin amaniná nái yanasá dákó ukhen nafi seti ída afová ukhétifé umpo éi ena ayarafenu kayo uvádesin ná tetin tufá oriyan aa aníen tiviren orintisá orono.’
40 Disseram a Arão: ‘Faça para nós deuses que nos guiem, pois não sabemos o que aconteceu com esse Moisés que nos tirou do Egito’.
41 Máa siren maí damú anan arará burumakaó aman manon uváden betiyantá ma ayampóké uvarein danáká íkun uan amiyan amusin en maináká monosí uanten mino.
41 Logo, fizeram um ídolo em forma de bezerro, ofereceram-lhe sacrifícios e começaram a celebrar o objeto que haviam criado.
42 Máan tiyaimpin Tiyarafenu ano vetí ankan me oyan amiran maen ayontá ma vain danasintará betí araíen monó tianten mino. Máan ma ein manon sakhanampa vanta kéká ano ma vompon uvamádan baré einíen mino.
42 Então Deus se afastou deles e os entregou para servirem as estrelas do céu como deuses, conforme está escrito no livro dos profetas: ‘Foi a mim que vocês trouxeram sacrifícios e ofertas durante aqueles quarenta anos no deserto, povo de Israel?
43 Mai ma yavaráe fóké ma uvaran namun ma kampun ayarafenu Moreki nina ma vare nóke ma
43 Não, vocês carregaram o santuário de Moloque, a estrela de seu deus Renfã, e as imagens que fizeram para adorá-los. Por isso eu os enviarei para o exílio, para além da Babilônia’.
44 “Tiyarafenu ano ma Mosesin tiamíden béin aníin onein mai avúaváká ten mi yavaráe fóké Tiyarafenui má uváden maifin Tiyarafenu ano vetin má manafin ban baya kaúdan mi setin tináuyan mano vanta ída van kámá barafá baren noren mino.
44 “Nossos antepassados levaram com eles pelo deserto o tabernáculo, construído de acordo com o modelo que Deus havia mostrado a Moisés.
45 Mai ma yavaráe fóké uvaran namun ma setin tifóeyan amin mamaren maen mai vá baren Yosua má enai vara varano siren oríkan Tiyarafenu ano vetin avorá mai kéká aren tain orivin mai namun mo khain mai varafá para van oriyan Devitini yamú mo kanaíen mino.
45 Anos depois, quando Josué comandou nossos antepassados nas batalhas contra as nações que Deus expulsou desta terra, foi levado com eles para seu novo território e ali ficou até o tempo do rei Davi.
46 Tiyarafenu ano Devitin kama uantan béi amusin uaren Yekopuni Ayarafenu ma van nain namun uvarano siren béin inaúan inen mino.
46 “Davi encontrou favor diante de Deus e pediu para construir um templo permanente para o Deus de Jacó,
47 Máa sen inaen mifo Soromoni anoi véin amá uvaren mino.
47 mas foi Salomão quem o construiu.
48 “Máan ten mifo vanta fóké ma uvaran namumpin Dan Bain Tiyarafenu ano ída vákan sakhanampa vanta ano sikhen mino.
48 O Altíssimo, porém, não habita em templos feitos por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “‘Bafan mano siyáken
49 ‘O céu é meu trono, e a terra é o suporte de meus pés. Acaso construiriam para mim um templo assim tão bom?’, diz o Senhor. ‘Que lugar de descanso me poderiam fazer?
50 Téin tiyan mano mai ídá minó danasinta uvante rafuno.’ Ais 66:1-2
50 Acaso não foram minhas mãos que criaram o céu e a terra?’.
51 “Tiretí ankan monó baya átakharéin nanin banta ma vainí ukheya ída vaya iniyáke Tiyarafenun ída ará amiya ono. Tiretí afóeyan ma iyaré einí eya minó damú Kantá Aunan mano ma siamiyain baya átakharé iya ono.
51 “Povo teimoso! Vocês têm o coração incircuncidado e são surdos para a verdade. Resistirão para sempre ao Espírito Santo? Foi o que seus antepassados fizeram, e vocês também o fazem!
52 Intéa sakhanampa vantá tiretí afóeyan mano fefá betin amaniná ídá uman amikharen nafino. Mai ma Funtákein Avúavá Baran Banta erinten ne sen tian dákó iyaré ein banta kéká inan aruan púkaré íkan mai vanta ma yákói mae saréa siretí anon avían namuro ayampin amen nan béin aruan puren mino.
52 Que profeta seus antepassados não perseguiram? Mataram até aqueles que predisseram a vinda do Justo, a quem vocês traíram e assassinaram!
53 Tireti anan Tiyarafenui man baya enisori kayo finte vareona ifo mai ánain ída yakhafe ono.”
53 Vocês desobedeceram à lei de Deus, embora a tenham recebido das mãos de anjos”.
54 Máa síkan mai yafisin banta kayoi ánon banta kéká ano Stivenini vaya ma iniren maen béin nan aranan iyáken avayanan uanten mino.
54 Os líderes judeus se enfureceram com a acusação de Estêvão e rangiam os dentes contra ele.
55 Máan uantiyákan Kantá Aunan mano Stivenin aúpin bíkavin inarufá mun onan Tiyarafenui kakhan má Yisasi véin ayan kurompá mantakharen mino.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus, e viu Jesus em pé no lugar de honra, à direita de Deus.
56 Mantakhan béi máa semí, “Inaru ona yiví téi oniyá umpo onano. Vanta Anin mano Tiyarafenui ayan kurompá mantakhen mino.”
56 “Olhem!”, disse ele. “Vejo os céus abertos e o Filho do Homem em pé no lugar de honra, à direita de Deus!”
57 Máa siyain má betíi atarentá iyáden avádóden bádiyáken Stiveni vaintá tavaen oren mino.
57 Eles taparam os ouvidos e, aos gritos, lançaram-se contra ele.
58 Oren béin e yarifen kákan baru akhempá morun kaúden araíen onámanápó ankamiyáken mai ma esé araíen béin au finté ma iyá ein kéká ano vetíi ayá buí dana ayúariyan Sorin ne sin pumara arantampin kaen mino.
58 Arrastaram-no para fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. Seus acusadores tiraram os mantos e os deixaram aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Stivenin ma onámanápó ankamiyan maen béi máa sen amúkemí, “Bafan Yisasi oe, séin taunan barano.”
59 Enquanto atiravam as pedras, Estêvão orou: “Senhor Jesus, recebe o meu espírito”.
60 Máa siren aron kan daféden oovariyáken temí, “Bafan noe, vetí ankani ume vá ampiantano.” Máa siren aun ma vareiníen puren mino.Stivenin ma onámaná ankamein mino.|alt="stoning of Stephen" src="C094.tif" size="col" ref="Apo 7.60"
60 Então caiu de joelhos e gritou: “Senhor, não os culpes por este pecado!”. E, com isso, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.