Atos 7
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA
1 Máan turan mairá monó ánon banta kékái ánon banta ano Stivenin inaemí, “Ma ma éin nan tiyain baya kayo mai furá tiyan nafino.”
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Máa síkan Stiveni evaránen temí, “Tifá tiváeyan má tifóeyan ma soe, siretí ankan ná ineno. Teti sinafu Abaraamu ma Mesopotemiá barafá ban ma Araní barufá ída orikhan maen inarufá ma minó ákona vain Tiyarafenu ano Abaraamu vaintá dákó en mino.
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Dakó uven Tiyarafenu ano véin tiamemí, ‘E antun má ei vara vá ampireya séi ma aní onuna varafasá orono.’ Esé 12:1
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 “Máa síkan Abaraamu Saridia vara me ampiren Arani varufá o varéin be afóe ma fúbíkan Tiyarafenu ano véin tiantan ma ma saréa vaóna vara e varen mino.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Maí damú Abaraamun ída manáa vara amikhan inká ída iyampon kaúkan maen Tiyarafenu ano siyáken, ‘Ma vara ínaimpáké e má en ana akhá bá amenté uno,’ sen iyáantákan mino.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Tiyarafenu ano Abaraamun máa sen tiamemí, ‘En ana akhá ano ma ena varafá o soya ma vainí ukhantin kami kamí antareti (400) oranarái vetin uman amiyantin miyan ída van dorarí inten mino.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Máan tinten mifo mai ma ída miyan ban dorarí uantiyaré inona kéká téi uman amirékun maen ínaimpáké betí mai vara me ampiren ma varará e váken téintá monó tinten mino.’ Esé 15:13-14
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Máa siren mairá Tiyarafenu ano Abaraamun má ma kasen báken au ma kaí pákena siamídan mairá Abaraamu ano Aisakin afóení uven béin kaúdan ma yan manápá ifo afápá kanú manaú damusí ma iyan maen béin au kharan ínaimpáké Aisaki ano Yekopun kaúdan inka Yekopu ano siyan míkan mifo sirantan kan orun kákan (12) banta setin tináuyan kaen mino.Stiveni ma Kanisori kayofin monó baya sein mino.|alt="Stephen preaches to the Sanhedrin" src="cn01915B.tif" size="col" ref="Apo 7.8"
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 “Kaúdan mai sináuyan mano Yosepin ará namu uantáden avían ena kékápin mo sarí uran béin miyaní uren aviren Isipi morun kain baren mifo Tiyarafenu véin má báken
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 beni uman kayo aya iyaren mino. Aya iyan Yosepi ma Isipíké Kin Fero má ma vaya siyákan Tiyarafenu véin kama afova amiyan kin mano véin nan moéken anunu uren mai van mi kin mano véin maman kamaniní urákan Isipí dafíaren ben amáká dafisen mino.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 “Dafikaréin ínaimpáké Isipi vá Kenani vái varafin kákan anan eríkan kákan uman baren tetin tináuyan mano arafan nan ída kanaíen dunan doseren en mino.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Mai umampin ban maen Yekopu iníkan Isipí dunan ban ne siyain baya iniren tetin tináuyan tiantan ída aravin táké araíen araven mino.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Aravukharen ma evaránen kan dádasí en Isipi aravíkan mairái Yosepi veyan maman páman en be afá aváeyan tiamemí, ‘Téi Yosepi uno,’ ma siyain baya ínaimpá kin mano afová en be antun mi varéin mino sen mino.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Mai oyampáké Yosepi ma siantan be afóe Yekopun má bei kéká minó ma o aviren erein mai seventi-faipi (75) nanin banta ino.
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Yekopu ma Isipi orun baren ínaimpáké béi fúbin inká setin tináuyan má dere furen mino.
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Púbíkan ínaimpáké mai kéká daiyó en evaránen Sekemú barufá ma fefá Abaraamu ano manáa monípó Amorin akhafana finte miyaní ukhá ein barafin ma varé ein masípin mo masíen mino.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Kokhon orana orivin maen Tiyarafenu ano ma fefá Abaraamun tiamen éin avu onté uno ma sikhá ein damú ádesí iyákan Isareri nanin banta ma Isipí baré ein mano mo ampan kauren kokhoníen mino.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Máan tiyákan Yosepin ída afová ukhein banta ano Isipii kiníen mino.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Mai kin mano setisi kéká bá tináuyan má máká maáká en namu uantáden aase ma kaúdan iyampon arará kayo vá arin purino siren betin duvunin baren mo karúden mino.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Maí damú ana Mosesin ma ve anóe ano kaúden onan Tiyarafenui avorá avorú iyampon baimpin be anóe afóe ano kanú manaú biyontá mápin aúpá dafisiyaren mino.
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Dafisiyaren béin ma avían barufá kaúdan maen kin araun mano véin aviren mo ve akhasí uran baren mino.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Báken maen Mosesi ano Isipi kayoi kama afova variyáken e anoníen baya vantaí iyan ákona yoraríen mino.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Máan ten oriyan ma Mosesi e anoníen foti (40) oranaí ma iyáken mairá be afá aváeyan Isareri kéká o onano van en mino.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ineine uren oriyan o onákan mana Isipi vanta ano Isareri vanta aruren namu uantiyá íkan mai anonafá mai vanta mo ayaen Isipi vanta aruádan puren mino.
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Mosesi ma inikhá ein Tiyarafenu anon tiantan tetin me siya iyan mino sen bei kéká ano ovaren me ininten mino sen mifo vetí ída afová ukharen mino.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Máan turákaren ena ákurá Mosesi oriyan o onákan Isareri vantá kan mano aruviyaréin béi mo yódá iyáken temí, ‘Tire anavasan mompo fará tirékan aruvianta fono.’
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 “Máa síkan mifo mai aruvin ma araí uren ena vanta vá aruviyá ein banta ano Mosesin do ékiyáken máa semí, ‘Iye ano éin nan ánon bantaí ukheya setin daimono sikhaya fono.
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Éi ma inuran ma mana Isipi vanta ma aruan pureonaí eyá téin tiruan purono vara fono.’
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Máa síkan mairá Mosesi mai vaya iniren me onen karan Midianí barafá o soya vanta an dakhen baren maifá anasi mamáken kankanan afon iyampon kaen mino.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Kaúden baréin foti (40) orana esantari íkan banta i van kámá barafá Sainaí anuyon ádé o varé íkan mana enisori ano ira khiyain daa finté uaren Mosesi vaintá dákó en mino.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Mai ira ma khiyan Mosesi ódaren kokhon ineine iyáken mai ma yákó iyain daná onano van ádé oriven iníkan Bafan amen avaya ano máa semí,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 ‘Téi en afóeyan ma vain Abaraamu Aisaki Yekopuni Ayarafenu uno,’ ma síkan Mosesin akhokhofen avinantan diyaimpin ída mo onen mino.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Máan tiyaimpin Bafan mano véin tiamemí, ‘Mai ma éi mantakhaona vara mai kantasí ukhein bara yontá ifo ei arantan anamun ná do ayufono.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Intéa uman ná tenti vanasi ma Isipí bain amaniná kaiyan nafi inka séi ódaré vetíi ifí inéi mai umanpinte utúantano siréi eré umpo varéa erikhesirá éin tiantéku evaránen Isipisá orono.’
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 “Mai ma vetí ankan Mosesi nan tiyáken, ‘Iye anó éi nan tetintasá dafisiyáke vá daimono sirákaya fono’ siren ma veni vaya ída inen do ékein mai Tiyarafenu anon daa ana ma ira khiyain pinté béin nan ore vá betíi yafisiní ukhe mai uman pinte utúde vá avirano siren tiantein mino.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Mosesi ano Isipíke yo iyanen oriyáken maen Isipi varafin má Nare Non má inká foti (40) oranará banta i van kámá barafá bái enará ukhein ákona vá aní danasinta vá uvaren dararen ukharen mino.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 “Mai Mosesi anon Isarerin nanin banta máa sen tiamikharen mino. ‘Tiyarafenu ano sen ma erunaí ukhein mana sakhanampa vanta eni vanasi aúbanáke siantékun orinten mino,’ sen tiamikharen mino. Diu 18:15
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 “Béi anon banta ída van kámá barafá banasi iyukhein aúbaná tetin tifóeyan má báken Sainaí anuyompin óden enisori vá un bákan Tiyarafenui aun bain baya siamikharéin taréa setimpin e van mino.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 “Tiamíkan mifo setin tináuyan mano veni vaya átakharé en oyan amiren betin ma iniyá ein pura sen evaránen Isipí orono van mi inikharen mino.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Mai kéká ano Eronin tiamemí, ‘Mai ma Isipíke setin tiviren erein Mosesin amaniná nái yanasá dákó ukhen nafi seti ída afová ukhétifé umpo éi ena ayarafenu kayo uvádesin ná tetin tufá oriyan aa aníen tiviren orintisá orono.’
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Máa siren maí damú anan arará burumakaó aman manon uváden betiyantá ma ayampóké uvarein danáká íkun uan amiyan amusin en maináká monosí uanten mino.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Máan tiyaimpin Tiyarafenu ano vetí ankan me oyan amiran maen ayontá ma vain danasintará betí araíen monó tianten mino. Máan ma ein manon sakhanampa vanta kéká ano ma vompon uvamádan baré einíen mino.
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Mai ma yavaráe fóké ma uvaran namun ma kampun ayarafenu Moreki nina ma vare nóke ma
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 “Tiyarafenu ano ma Mosesin tiamíden béin aníin onein mai avúaváká ten mi yavaráe fóké Tiyarafenui má uváden maifin Tiyarafenu ano vetin má manafin ban baya kaúdan mi setin tináuyan mano vanta ída van kámá barafá baren noren mino.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Mai ma yavaráe fóké uvaran namun ma setin tifóeyan amin mamaren maen mai vá baren Yosua má enai vara varano siren oríkan Tiyarafenu ano vetin avorá mai kéká aren tain orivin mai namun mo khain mai varafá para van oriyan Devitini yamú mo kanaíen mino.
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 Tiyarafenu ano Devitin kama uantan béi amusin uaren Yekopuni Ayarafenu ma van nain namun uvarano siren béin inaúan inen mino.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Máa sen inaen mifo Soromoni anoi véin amá uvaren mino.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “Máan ten mifo vanta fóké ma uvaran namumpin Dan Bain Tiyarafenu ano ída vákan sakhanampa vanta ano sikhen mino.
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “‘Bafan mano siyáken
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Téin tiyan mano mai ídá minó danasinta uvante rafuno.’ Ais 66:1-2
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 “Tiretí ankan monó baya átakharéin nanin banta ma vainí ukheya ída vaya iniyáke Tiyarafenun ída ará amiya ono. Tiretí afóeyan ma iyaré einí eya minó damú Kantá Aunan mano ma siamiyain baya átakharé iya ono.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Intéa sakhanampa vantá tiretí afóeyan mano fefá betin amaniná ídá uman amikharen nafino. Mai ma Funtákein Avúavá Baran Banta erinten ne sen tian dákó iyaré ein banta kéká inan aruan púkaré íkan mai vanta ma yákói mae saréa siretí anon avían namuro ayampin amen nan béin aruan puren mino.
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Tireti anan Tiyarafenui man baya enisori kayo finte vareona ifo mai ánain ída yakhafe ono.”
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Máa síkan mai yafisin banta kayoi ánon banta kéká ano Stivenini vaya ma iniren maen béin nan aranan iyáken avayanan uanten mino.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Máan uantiyákan Kantá Aunan mano Stivenin aúpin bíkavin inarufá mun onan Tiyarafenui kakhan má Yisasi véin ayan kurompá mantakharen mino.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Mantakhan béi máa semí, “Inaru ona yiví téi oniyá umpo onano. Vanta Anin mano Tiyarafenui ayan kurompá mantakhen mino.”
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Máa siyain má betíi atarentá iyáden avádóden bádiyáken Stiveni vaintá tavaen oren mino.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Oren béin e yarifen kákan baru akhempá morun kaúden araíen onámanápó ankamiyáken mai ma esé araíen béin au finté ma iyá ein kéká ano vetíi ayá buí dana ayúariyan Sorin ne sin pumara arantampin kaen mino.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Stivenin ma onámanápó ankamiyan maen béi máa sen amúkemí, “Bafan Yisasi oe, séin taunan barano.”
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Máa siren aron kan daféden oovariyáken temí, “Bafan noe, vetí ankani ume vá ampiantano.” Máa siren aun ma vareiníen puren mino.Stivenin ma onámaná ankamein mino.|alt="stoning of Stephen" src="C094.tif" size="col" ref="Apo 7.60"
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.