Atos 27
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC
1 Tetí ankan nan sipi varé Itarí barafá orino siren baya sian damuá daren mana antareti (100) aruvin banta kayoi ánon banta ayampin Porin má ena karavusi kayo vá kaen mino. Mai vanta Sisani aruvin banta kéká pintena Yuriasin ne sin banta ino.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Tetí ankan mana Adaramitiamú kena sipi ano Esia kayoi non akhempá ma vain baru kayo fimpá orono van iyáká mai sipifin un kumamékun Masedoniai varafá ma vain baru Tesaronikáke vanta Aristarkusi ano setin má manafin un kumamen oren mino.|alt="Paul’s journey to Rome" src="Paulrome.pdf" size="col" ref="Aposeri 27:2"
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Oriaré ená damú Saidoní barurá o unavé tifékun Yuriasi ano Porin kama avúavá uanten tiantan be arona kayo o oniyáken beti vaípákena aya varen mino.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Mamaren ma Pori ovaránen sipifin eriví maé teti Saidoní me ampiré oriyá tifékun uva ano ákonaen sipi e avéken eriyaimpin Saiparasí musó akhempá ana oren mino.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Mai ráké Sirisiá bá Pamfiriá bái un non aúbaná oriaré maé Risiai varafá Mairá barurá oré tiféuno.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Aruvin banta kayoi ánon banta ano mai varurá oren o onan Areksandariá baru rákena sipi ano Itarí orono van iyaré íkan tetí ankan e siviren mai sipifin mo khaen mino.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Kaúdá mai sipifin oré tifékun ákona uva iyáken sipi e avékiyaimpin tasoren oriyákan sipifin ma yoran banta kayo ano ákonaen doren oriyan baréí manáa yamú o uné tiféuno. Nidasí baru ádé oré tifékun uva ano ákonaen e sivékiyaimpin do vaéaré Kirití musó oriaré Saramoné bara ádé onóbé mai musó oyampá oré tiféuno.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Oriyá tifékun botifin ma yoran banta kayo ano ákonaen dorákan Kiriti musó kayoi non akhen mana yakhafé oriaré Raseá baru ádé non un mantan ma sipi kayo ano ma Kamaen Avíkiyainta se ma siyaintá o uné tiféuno.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Kokhon damú un nompin bempáké oriyákan Yutan kayoi yunan auran damú ma esantavin maen mai oyampáké kákani suron en non karantó íkan mai van Pori emantaaren betí ankan dafisin baya siamemí,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Minó banta kayo ano vá ineno. Tetí ankan ma oré tifékun maen kákan uman afoká intin kokhon daná o aiyorantéí afová ukhé uno. Ona vá sipi vá ana va aiyoranten naino, seti mái furó tifanté uno.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Máa síkan aruvin banta kayoi ánon banta ano ída Porini vaya ininton sipi ma varen noin banta vá sipi afóen mái ineine ánain mana vákuren mino.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Kákan uva ma inaintá ma sipi varen mai non akhempá ma mo khain ída kama ukhein mino siren sipifin ma vain banta kayo ano vaya siaren mai varu me ampiren Finiksí oren o vantin uva kípano van inikharen mino. Kirití musópin ma Finiksi e ma siyaintá mana non un mantan tefá tefá akhen kanan mano áau aravípá auuí ukhan mino.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Saoti fáké uvaen mifo ída ákona íkan beti ma inein mano kama intíi savaé ainé mai ma serúna nompin oronté uno siren anka orun darifaan kaúden Kirití Musó non akhempá oren mino.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ída ayáká oriyain má mana kákan uva, Noti fáke Uva e ma siyain araíen afoká uaren békon unen eren mino. Kirití musó pintéi mai uva ano eren mino.Porin ma orein sipi ano ma kákan umampin bain mino.|alt="Paul’s ship during the storm" src="cn02043B.tif" size="col" ref="Apo 27.14"
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Eriaren sipi me ákonaen avékiyain má sipifin ma yoran banta kayo ano sipi evaránen e vaéko uan mai ma ereípasí uren orono van íkan ída kanaí eimpin ifáin uva ano sipi e avéken oren mino.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 E avéken orí tifé saoti fákena mana Kauda se sin tító musó ópá orin ma uva sitosí iyain má tetí ankan ainé tító dinki ma sipi oyampá damuran baré ein ída kanaíen o yarifaren iyá ákonaé darifiyá darifaan ádesí é uno.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Máan turé tifékun sipifin ma yoran banta kayo ano yinki orun darifaan sipifin kaúden damuan ákona uren anan karúdan sipi aránaópá aravuvin sipirá eúkuren damuan ákonaen mino. Afarika kayoi un nompin Sirtisi e siyaintá manáa eyu yon kayo varé intin mairá sipi o khumanin nae siren sipifin ma yoran banta kayo ano akhokho van uren anka karúdan nompin araven mino.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Uva uaren non kákantá karantóen tetin tivékiyaimpin ená damú sipifin ma yoran banta kayo ano araíen manáa ona maman nompin karúden mino.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Kanú manaú damusí íkan sipifin ma yoran banta kayo ano sipi fintena yanasinta vetiyantá mamariyan nompin karúden mino.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Kokhon damú tetí ankan áau vá ofu kayo vá ída onékun kákan uva ano ana setin tivékiyákan mai van teti ma ineruna ano ída kamaé banté tifé umpo minó anon afeyoranté uno siré ineine é tiféuno.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Minó banta ano ayá damú ída yunan nan eriyaimpin Pori vetin aúban mantaven máa semí, “Tiretí ma vanta kayo ano senti vaya inire mai ánain dakhafeya Kirití musó ída me ampireya ere varé esí ída ma uman e yosékun ída minó daná ída o afeyoran nainten mino.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Máan inainten mifo saréa siretí ankan tiamé uno. Mantaan ná ákona ono. Para vara seyo, sipi anan afeyoranten mifo siretin pinté ída mana vanta afeyoranten mino.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Téi Tiyarafenui vantan báké bentái monó tiyarunan ban mi sare inuran beni enisori ano senti ádé emantaven máa sen mino,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 “Pori oe, éi ída vá akhokho van eya vá éi Sisan aufasá o mantano, Tiyarafenu ano eni amúkin inen mino. Éin má minó banta ma sipifin baona vá ano ída afeyoran nono.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Enisori ano máa sikhen mifo ma vanta kayo oe, mantaan ná ákona ono. Téi mumunan iyaruna Tiyarafenu ano ma séin tisimein daná máan béi afoká inten mino.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Máan tinten mifo sipi ifá é tifékun orintin ná uva ano sipi e avéken eyu rasá mo kaintin kuman ino.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Fotini (14) inuran kákan Mediterenianí un nompin non daró sipi e iyanká oriyá baré é tifékun inuran aúbaná sipifin doran banta kayo ano avádúan onen temí, “Mana vara ádé eriyá tiféuno.”
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Máa siren non ma avamaran danka kain aravin avamáden onan 40 mita vákan manáa sipi e afánen oríkan mairá evaránen avamaran danka kain aravin avamáan onan 30 mitaíen mino.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Sipi ma onámaná baintá ma orinten mo varakinten mino siren betí ankan akhokho van uren kamí kamí anka sipi ayompá karúdan aravuvin ainen do kakhano van amúken mino.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Sipifin doran banta kayo ano sipi me ampiré aupáké karan orono van dinki anan utúden kain eravíkan kampun ten sipi aunasí ma ukheípá anka khaono van muno sen mino.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Máa síkan aruvin banta kayoi ánon banta vá aruvin banta kayo vá Pori siamemí, “Ma vanta kéká ma ída sipifin ma vanti maeya siretí ankan afeyoranono.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Máa siyain má aruvin banta kayo ano mai ma dinkirá ma kukhá ein anan tikaran non mano evaren oren mino.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Do yákan áau iniseno van iyákan minó banta ano yunan nano siren Pori máa semí, “Tiretin ará ano ída kamaen kumaniyákaya fotini (14) damú ída yunan nanton arafan mi vare ono.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Baré enái séi ákonaé tiretin tiamé umpo vá manáa yunan tireti nesin ná mai ano ákona amino. Tiretin ánon do fintena mana ída afeyoranten mino.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Maa siren mairá béi vereti máden betin avorá Tiyarafenu susu siantáden kisiren araíen nen mino.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Niyáken Pori ano vetin ákona uantádan betí ankan dunan nen mino.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Kan antareti ifo seventi sikhisi (276) vanta ano mai sipifin baré uno.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Minó ano yunan kanaíen naren sipi ída uman dano vare siren uviti yunan kayo nompin karúden mino.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Áau e uníkan sipifin ma yoran banta kayo ano mai ma seti ovaruna non akhempá ída afová ukharen betí ankan onákan mana kama eyu vákan kanaí ma intin sipi maifasí urantin mai eyu yaró tavaen ódino van en mino.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Máa sen iniren minó bakharaini anan ma sipii ankará kukharé ein tíken orera uren ifáin un nompin bákan sipi ma stiaí iyá ein kákan danká kanan tákena vakharaini anan útufen mino. Útúdan uva ano e avékantin non akhempá orino van minó seri antúkaádan ódivin akhempá orono van oren mino.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Orin mifo non aúbaná eyu yon baréin mai sipi ano mai yaró o kumamin non mano sipii oyampákena ankaman baráken mino.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Máan tiyain má aruvin banta kayo ano karavusi kéká karan orin nae siren minó aruan purono van en mino.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Máan tíkan aruvin banta kayoi ánon banta ano Porin aya ono van iniren aruvin banta kayo van ída vá karavusi kayo aruan purono siren airo ananí uanten mino. Máan turen ayan nakhosá ma afová ukheona vanta kayo nare vá un nompin káusiveya nakhosáde akhempá orono.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Orivinti maeya vá ena kéká ano vá sipi rákena ma varákuádan daa vá mádeya mai yaró nakhosáde akhempá orono síkan aruvin banta kayoi ánon banta ano ma seiníen ída mana afeyoran minó ano non akhempá oré tiféuno.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.