Atos 27
YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs ACF
1 Tetí ankan nan sipi varé Itarí barafá orino siren baya sian damuá daren mana antareti (100) aruvin banta kayoi ánon banta ayampin Porin má ena karavusi kayo vá kaen mino. Mai vanta Sisani aruvin banta kéká pintena Yuriasin ne sin banta ino.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Tetí ankan mana Adaramitiamú kena sipi ano Esia kayoi non akhempá ma vain baru kayo fimpá orono van iyáká mai sipifin un kumamékun Masedoniai varafá ma vain baru Tesaronikáke vanta Aristarkusi ano setin má manafin un kumamen oren mino.|alt="Paul’s journey to Rome" src="Paulrome.pdf" size="col" ref="Aposeri 27:2"
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Oriaré ená damú Saidoní barurá o unavé tifékun Yuriasi ano Porin kama avúavá uanten tiantan be arona kayo o oniyáken beti vaípákena aya varen mino.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Mamaren ma Pori ovaránen sipifin eriví maé teti Saidoní me ampiré oriyá tifékun uva ano ákonaen sipi e avéken eriyaimpin Saiparasí musó akhempá ana oren mino.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Mai ráké Sirisiá bá Pamfiriá bái un non aúbaná oriaré maé Risiai varafá Mairá barurá oré tiféuno.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Aruvin banta kayoi ánon banta ano mai varurá oren o onan Areksandariá baru rákena sipi ano Itarí orono van iyaré íkan tetí ankan e siviren mai sipifin mo khaen mino.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Kaúdá mai sipifin oré tifékun ákona uva iyáken sipi e avékiyaimpin tasoren oriyákan sipifin ma yoran banta kayo ano ákonaen doren oriyan baréí manáa yamú o uné tiféuno. Nidasí baru ádé oré tifékun uva ano ákonaen e sivékiyaimpin do vaéaré Kirití musó oriaré Saramoné bara ádé onóbé mai musó oyampá oré tiféuno.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Oriyá tifékun botifin ma yoran banta kayo ano ákonaen dorákan Kiriti musó kayoi non akhen mana yakhafé oriaré Raseá baru ádé non un mantan ma sipi kayo ano ma Kamaen Avíkiyainta se ma siyaintá o uné tiféuno.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Kokhon damú un nompin bempáké oriyákan Yutan kayoi yunan auran damú ma esantavin maen mai oyampáké kákani suron en non karantó íkan mai van Pori emantaaren betí ankan dafisin baya siamemí,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Minó banta kayo ano vá ineno. Tetí ankan ma oré tifékun maen kákan uman afoká intin kokhon daná o aiyorantéí afová ukhé uno. Ona vá sipi vá ana va aiyoranten naino, seti mái furó tifanté uno.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Máa síkan aruvin banta kayoi ánon banta ano ída Porini vaya ininton sipi ma varen noin banta vá sipi afóen mái ineine ánain mana vákuren mino.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Kákan uva ma inaintá ma sipi varen mai non akhempá ma mo khain ída kama ukhein mino siren sipifin ma vain banta kayo ano vaya siaren mai varu me ampiren Finiksí oren o vantin uva kípano van inikharen mino. Kirití musópin ma Finiksi e ma siyaintá mana non un mantan tefá tefá akhen kanan mano áau aravípá auuí ukhan mino.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Saoti fáké uvaen mifo ída ákona íkan beti ma inein mano kama intíi savaé ainé mai ma serúna nompin oronté uno siren anka orun darifaan kaúden Kirití Musó non akhempá oren mino.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Ída ayáká oriyain má mana kákan uva, Noti fáke Uva e ma siyain araíen afoká uaren békon unen eren mino. Kirití musó pintéi mai uva ano eren mino.Porin ma orein sipi ano ma kákan umampin bain mino.|alt="Paul’s ship during the storm" src="cn02043B.tif" size="col" ref="Apo 27.14"
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Eriaren sipi me ákonaen avékiyain má sipifin ma yoran banta kayo ano sipi evaránen e vaéko uan mai ma ereípasí uren orono van íkan ída kanaí eimpin ifáin uva ano sipi e avéken oren mino.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 E avéken orí tifé saoti fákena mana Kauda se sin tító musó ópá orin ma uva sitosí iyain má tetí ankan ainé tító dinki ma sipi oyampá damuran baré ein ída kanaíen o yarifaren iyá ákonaé darifiyá darifaan ádesí é uno.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Máan turé tifékun sipifin ma yoran banta kayo ano yinki orun darifaan sipifin kaúden damuan ákona uren anan karúdan sipi aránaópá aravuvin sipirá eúkuren damuan ákonaen mino. Afarika kayoi un nompin Sirtisi e siyaintá manáa eyu yon kayo varé intin mairá sipi o khumanin nae siren sipifin ma yoran banta kayo ano akhokho van uren anka karúdan nompin araven mino.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Uva uaren non kákantá karantóen tetin tivékiyaimpin ená damú sipifin ma yoran banta kayo ano araíen manáa ona maman nompin karúden mino.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Kanú manaú damusí íkan sipifin ma yoran banta kayo ano sipi fintena yanasinta vetiyantá mamariyan nompin karúden mino.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Kokhon damú tetí ankan áau vá ofu kayo vá ída onékun kákan uva ano ana setin tivékiyákan mai van teti ma ineruna ano ída kamaé banté tifé umpo minó anon afeyoranté uno siré ineine é tiféuno.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Minó banta ano ayá damú ída yunan nan eriyaimpin Pori vetin aúban mantaven máa semí, “Tiretí ma vanta kayo ano senti vaya inire mai ánain dakhafeya Kirití musó ída me ampireya ere varé esí ída ma uman e yosékun ída minó daná ída o afeyoran nainten mino.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Máan inainten mifo saréa siretí ankan tiamé uno. Mantaan ná ákona ono. Para vara seyo, sipi anan afeyoranten mifo siretin pinté ída mana vanta afeyoranten mino.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Téi Tiyarafenui vantan báké bentái monó tiyarunan ban mi sare inuran beni enisori ano senti ádé emantaven máa sen mino,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 “Pori oe, éi ída vá akhokho van eya vá éi Sisan aufasá o mantano, Tiyarafenu ano eni amúkin inen mino. Éin má minó banta ma sipifin baona vá ano ída afeyoran nono.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Enisori ano máa sikhen mifo ma vanta kayo oe, mantaan ná ákona ono. Téi mumunan iyaruna Tiyarafenu ano ma séin tisimein daná máan béi afoká inten mino.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Máan tinten mifo sipi ifá é tifékun orintin ná uva ano sipi e avéken eyu rasá mo kaintin kuman ino.”
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Fotini (14) inuran kákan Mediterenianí un nompin non daró sipi e iyanká oriyá baré é tifékun inuran aúbaná sipifin doran banta kayo ano avádúan onen temí, “Mana vara ádé eriyá tiféuno.”
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Máa siren non ma avamaran danka kain aravin avamáden onan 40 mita vákan manáa sipi e afánen oríkan mairá evaránen avamaran danka kain aravin avamáan onan 30 mitaíen mino.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Sipi ma onámaná baintá ma orinten mo varakinten mino siren betí ankan akhokho van uren kamí kamí anka sipi ayompá karúdan aravuvin ainen do kakhano van amúken mino.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Sipifin doran banta kayo ano sipi me ampiré aupáké karan orono van dinki anan utúden kain eravíkan kampun ten sipi aunasí ma ukheípá anka khaono van muno sen mino.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Máa síkan aruvin banta kayoi ánon banta vá aruvin banta kayo vá Pori siamemí, “Ma vanta kéká ma ída sipifin ma vanti maeya siretí ankan afeyoranono.”
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Máa siyain má aruvin banta kayo ano mai ma dinkirá ma kukhá ein anan tikaran non mano evaren oren mino.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Do yákan áau iniseno van iyákan minó banta ano yunan nano siren Pori máa semí, “Tiretin ará ano ída kamaen kumaniyákaya fotini (14) damú ída yunan nanton arafan mi vare ono.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Baré enái séi ákonaé tiretin tiamé umpo vá manáa yunan tireti nesin ná mai ano ákona amino. Tiretin ánon do fintena mana ída afeyoranten mino.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Maa siren mairá béi vereti máden betin avorá Tiyarafenu susu siantáden kisiren araíen nen mino.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Niyáken Pori ano vetin ákona uantádan betí ankan dunan nen mino.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Kan antareti ifo seventi sikhisi (276) vanta ano mai sipifin baré uno.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Minó ano yunan kanaíen naren sipi ída uman dano vare siren uviti yunan kayo nompin karúden mino.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Áau e uníkan sipifin ma yoran banta kayo ano mai ma seti ovaruna non akhempá ída afová ukharen betí ankan onákan mana kama eyu vákan kanaí ma intin sipi maifasí urantin mai eyu yaró tavaen ódino van en mino.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Máa sen iniren minó bakharaini anan ma sipii ankará kukharé ein tíken orera uren ifáin un nompin bákan sipi ma stiaí iyá ein kákan danká kanan tákena vakharaini anan útufen mino. Útúdan uva ano e avékantin non akhempá orino van minó seri antúkaádan ódivin akhempá orono van oren mino.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Orin mifo non aúbaná eyu yon baréin mai sipi ano mai yaró o kumamin non mano sipii oyampákena ankaman baráken mino.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Máan tiyain má aruvin banta kayo ano karavusi kéká karan orin nae siren minó aruan purono van en mino.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Máan tíkan aruvin banta kayoi ánon banta ano Porin aya ono van iniren aruvin banta kayo van ída vá karavusi kayo aruan purono siren airo ananí uanten mino. Máan turen ayan nakhosá ma afová ukheona vanta kayo nare vá un nompin káusiveya nakhosáde akhempá orono.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Orivinti maeya vá ena kéká ano vá sipi rákena ma varákuádan daa vá mádeya mai yaró nakhosáde akhempá orono síkan aruvin banta kayoi ánon banta ano ma seiníen ída mana afeyoran minó ano non akhempá oré tiféuno.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.