Lucas 20
Yalálag Zapotec NT (ZPU_TBL) vs NVT
1 Gok to lla ka llzejnieꞌ Jesúsenꞌ beꞌnn kaꞌ yodaꞌo braonꞌ, llroeꞌreꞌ Diꞌll Wen ke Xanllo Diosenꞌ, kate bllin bxoz wnebiaꞌ kaꞌ, naꞌ beꞌnn kaꞌ llsedre ke ley danꞌ bzoj da Moisésenꞌ, naꞌ beꞌnn gor brao ke beꞌnn Israel kaꞌ,
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 lle akeꞌ Leꞌe: —Bnechk netoꞌ, ¿bi yel llnebiaꞌ napoꞌ llonoꞌ da ki? ¿No benn yel llnebiaꞌn llonoꞌn?
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Naꞌll balliꞌi Jesúsenꞌ xtiꞌll akeꞌn, bneꞌe: —Leskaꞌ nadaꞌ wnnabraꞌ reꞌ, lennechk,
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ¿nonꞌ bseꞌl Juan beꞌnnenꞌ bchoa nis? ¿Diosenꞌ bseꞌl leꞌe o chaꞌ nollre beꞌnnachenꞌ?
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Naꞌ bzorao lloeꞌrén lwellj akeꞌ diꞌll, ne akeꞌ: —¿Akxha nnello? Chaꞌ nnello Diosenꞌ bseꞌl leꞌe, naꞌ yeꞌe lliꞌo: “¿Bixchen bi byejleꞌre keꞌe chaꞌ?”
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Chaꞌ nnello lwellj beꞌnnkzllonꞌ bseꞌl leꞌe, nxholl wchekw beꞌnn ki lliꞌo yej, le ne akeꞌ Juan naꞌn gokeꞌ to beꞌnn bseꞌl Dios.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Naꞌll goll akeꞌ Jesúsenꞌ bi nnez akreꞌ no bseꞌl Juan naꞌ.
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Naꞌll lle Jesúsenꞌ leakeꞌ: —Leskaꞌ nadaꞌ, bi nniaꞌ non benn nadaꞌ yel llnebiaꞌn nench llonaꞌ da ki.
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Naꞌ bne Jesúsenꞌ to diꞌll llzejnieꞌreꞌ beꞌnn kaꞌ llaꞌa llzenay xtiꞌlleꞌn: —To beꞌnne, gozeꞌ lba uvas rao yellrio xhen keꞌen, naꞌ beneꞌn rallnaꞌa beꞌnne, naꞌ broeꞌ nez zejeꞌ ga yobre ga jasoeꞌ scha.
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 Ka bllin lla llalis beꞌnn kaꞌ da kaꞌ llaz akeꞌn, beꞌnnenꞌ nak xaneꞌn bseꞌleꞌ to beꞌnn wen llin keꞌen, nench wazieꞌ ke to da llayaꞌleꞌ. Naꞌ ka bllin beꞌnnenꞌ, ben akeꞌ ziꞌ keꞌe, naꞌ bibi beꞌe akeꞌ leꞌe.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Naꞌll beꞌnnenꞌ bseꞌleꞌ ye to beꞌnn wen llin keꞌe beꞌnn yobre, leskaꞌ goꞌdyiꞌ akeꞌ leꞌe, naꞌ ben akeꞌ ziꞌ keꞌe, naꞌ bibi beꞌe akseꞌ leꞌe.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Naꞌll bseꞌlkzeꞌ beꞌnn yobre, naꞌ bentat akeꞌ ziꞌ keꞌe, ben akteꞌ leꞌe weꞌe, jazaꞌl akteꞌ leꞌe latj yobre.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Naꞌll xan yellrionꞌ bneꞌe: “¿Akxha gonaꞌ nnaꞌ? Wseꞌlchekaꞌ xhiꞌnnaꞌ binꞌ nllieꞌraꞌ naꞌ, cheke gap akebeꞌ baraꞌnne.”
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Bixha beꞌnn wen llin kaꞌ, ka breꞌe akreꞌ xhiꞌnn beꞌnnenꞌ, lle lwellj akeꞌ: “Beꞌnn ninꞌ xhiꞌnn xan yellrionꞌ, leꞌen llayaꞌl siꞌi bien naꞌ, ledá gotlloeꞌ, naꞌ gak danꞌ kello.”
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Naꞌ brej akeꞌ leꞌe lo reꞌjenꞌ, naꞌ bet akeꞌ leꞌe. Naꞌll bne Jesúsenꞌ: —¿Akre llákere, akre gon xan yellrionꞌ ke beꞌnn kaꞌ llon llin rao yellrionꞌ?
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Chejeꞌ, naꞌ lljeteꞌ leakeꞌ, naꞌ goneꞌ yellrionꞌ rallnaꞌa beꞌnn yobre. Ka bayoll bene beꞌnn kaꞌ ka diꞌllenꞌ, bne akeꞌ: —¡Dios gakreneꞌ lliꞌo bi gonllo kaꞌ!
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Naꞌll Jesúsenꞌ llwiatezeꞌ leakeꞌ, bneꞌe: —¿Ka akxha chejnieꞌllo ganꞌ nyoj xtiꞌll Diosenꞌ, nen ki?:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Beꞌnn bixe, naꞌ lljagoꞌnneꞌ rao yejenꞌ, gachjtineꞌ, naꞌ beꞌnnenꞌ chaꞌ yej naꞌ bixen wxejen leꞌe, wxhoxhjtinten leꞌe.
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Bayoll bne Jesúsenꞌ kaꞌ, bxoz wnebiaꞌ kaꞌ, naꞌ beꞌnn kaꞌ llsedre ke leyenꞌ, le gokraꞌll akteꞌ goꞌx akeꞌ Leꞌe, le byejnieꞌ akreꞌ ni ke leakeꞌn beꞌe diꞌllenꞌ kaꞌ, naꞌ blleb akeꞌ beꞌnn yell.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 Naꞌ bseꞌl akeꞌ beꞌnn blleꞌnao Leꞌe, beꞌnn ben ka llon Leꞌe txhenre, nench naꞌ kweꞌnao akeꞌ chaꞌ bi diꞌll lloj lloeꞌ, naꞌ saꞌke gon akeꞌ Leꞌe rallnaꞌa beꞌnn wnebiaꞌn.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Naꞌ beꞌnn kaꞌ goll akeꞌ Jesúsenꞌ: —Maestro, nnézetoꞌ lloeꞌo diꞌll li llroeꞌroꞌ lixheje, naꞌ toz ka llonoꞌ ren noteze beꞌnne, naꞌ llzejnieꞌroꞌ kanꞌ nak xhnnez Diosenꞌ.
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Lleꞌnetoꞌ nnézetoꞌ, ¿naken wen chixhjtoꞌ danꞌ llnnab beꞌnnenꞌ le zeraoze nak wnebiaꞌ, beꞌnnenꞌ llia Roma o chaꞌ bi naken wen?
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Naꞌ Jesúsenꞌ bayakbeꞌreꞌ kere do raꞌll akeꞌn llnnab akeꞌ, naꞌll lleꞌe leakeꞌ: —¿Bixchen lleꞌnzere gonreꞌre nadaꞌ?
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 Lewroeꞌ nadaꞌ to xhmellrenꞌ. Ka beꞌe akeꞌ Leꞌe mellenꞌ, naꞌ bneꞌe: —¿Noxha raonꞌ daꞌa leꞌ mell ni? ¿No ranꞌ nyoj le ni? Naꞌll bne akeꞌ: —César beꞌnnenꞌ llnebiaꞌ Roma naꞌn.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Naꞌll lleꞌe leakeꞌ: —Da nake ke César lewayoeꞌn leꞌe; naꞌ da llayaꞌl weꞌre Dios, leweꞌn Dios.
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Naꞌ bi llakse gon akeꞌ lloj to diꞌll krere lloaꞌ Jesúsenꞌ rao beꞌnn kaꞌ llaꞌn, naꞌ llabán akreꞌ kanꞌ llallieꞌ xtiꞌll akeꞌn, llazé akteꞌ llize.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Naꞌll bllin bal beꞌnn kaꞌ nziꞌi saduceo, beꞌnn kaꞌ bi llejleꞌ yebán beꞌnn wat kaꞌ. Naꞌ goll akeꞌ Leꞌe:
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 —Maestro, danꞌ bzoj da Moisésenꞌ, gannaꞌ nllian biaꞌa, chaꞌ to beꞌnn wchayneꞌe, naꞌ gateꞌ, naꞌ nono xhiꞌnneꞌ bzo, to beꞌnn biꞌcheꞌ wazieꞌ noꞌrenꞌ nench wazó lo raz beꞌnn watenꞌ.
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ki gok bzo gall beꞌnne, beꞌnn nellenꞌ bxhieꞌ noꞌrenꞌ, naꞌ goteꞌ bi bzo xhiꞌnneꞌ.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Naꞌll biꞌcheꞌ, beꞌnn wllopenꞌ bazieꞌ noꞌrenꞌ, naꞌ leskaꞌ goteꞌ nono xhiꞌnn akeꞌ bzokze.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Naꞌll beꞌnn wyonne bazieꞌ noꞌrenꞌ, leskaꞌ goteꞌ, naꞌ kaꞌ yeolol akeꞌ bzorén noꞌrenꞌ, naꞌ yeolol akeꞌ got, ni to xhiꞌnn akeꞌ bi bzo.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Naꞌll got ren noꞌrenꞌ.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 Kate llin lla yebán beꞌnn wat kaꞌ, ¿nore beꞌnn ki gakse beꞌnn ke noꞌrenꞌ, le yeololeꞌn bzorén leꞌe?
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Naꞌ goll Jesúsenꞌ leakeꞌ: —Beꞌnn kaꞌ llaꞌa rao yellrio ni, llchaynaꞌa akeꞌ, naꞌ llchaynaꞌa no xhiꞌnn akeꞌ.
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 Zan ka nak beꞌnn kaꞌ ba nbej Diosenꞌ nench yebán akeꞌ, naꞌ yellín akeꞌ yebánꞌ, kere wchaynaꞌll beꞌnn kaꞌ, naꞌ nollno wchaynaꞌkze.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 Le kere naꞌ gat akeꞌ da yobrenꞌ, ka angl ke Diosenꞌ wayak akeꞌ, gak akeꞌ xhiꞌnn Dios dogarje, le ke len naꞌ ba basbaneꞌ leakeꞌ.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Ka nak danꞌ de yebán beꞌnn wat kaꞌ, kwin da Moisésenꞌ bzejnieꞌreꞌn ka nak bzojeꞌ kanꞌ balwill Diosenꞌ leꞌe to lo xhis yeꞌche, naꞌ bne Diosenꞌ nakeꞌ Dios ke Abraham, Dios ke Isaac naꞌ Dios ke Jacob, le nban beꞌnn kinꞌ, naꞌllenꞌ bneꞌe kaꞌ.
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Ka nak Diosenꞌ, bi nakeꞌ Dios ke beꞌnn wat, Dios ke beꞌnn ban naꞌ nakeꞌ, naꞌ yeolol beꞌnn nxenraꞌlleꞌ Diosenꞌ, laꞌkze ba got akeꞌ, nban akseꞌ rao Leꞌe.
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Naꞌ bal beꞌnn kaꞌ llsedre ke ley danꞌ bzoj da Moisésenꞌ, goll akeꞌ Leꞌe: —Da li kanꞌ bneꞌon, Maestro.
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Naꞌ bill bayaxhj akreꞌ wnnab akllreꞌ Leꞌe billre da yobre.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Naꞌ lle Jesúsenꞌ leakeꞌ: —¿Bixchen ne akzeꞌ, Cristonꞌ nakeꞌ xhiꞌnn da rey Davidenꞌ?
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 Renchaꞌ kwin Davidenꞌ bzojeꞌ leꞌ yich ke Salmos ki:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 — ausente —
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Chaꞌ Davidenꞌ bneꞌe Cristonꞌ nakeꞌ Xaneꞌ, ¿akxha gakze Cristonꞌ xhiꞌnn dialla ke Davidenꞌ chet kaꞌ?
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Beꞌnn zan llaꞌa llzenay xtiꞌll Jesúsenꞌ, naꞌll golleꞌ beꞌnn kaꞌ non Leꞌe txhen naꞌ:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 —Lewiayaꞌnn kanꞌ llon beꞌnn kaꞌ llsedre ke ley danꞌ bzoj da Moisésenꞌ, llawé akreꞌ llak akeꞌ to raꞌll tonn, naꞌ llawé akreꞌ gap beꞌnn leakeꞌ baraꞌnne do tnez, do lao yaꞌa, naꞌ do lo yodaꞌo. Leskaꞌ ga llak no wao, ll-lan akeꞌ ga ba nak kweꞌ beꞌnn brao.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 Naꞌ llkaꞌa akeꞌ rill noꞌr wazebe, naꞌ da lldeꞌ akreꞌ, scha llze akeꞌ kate llalwill akeꞌ Diosenꞌ nechkze ten kaꞌze. Da xhen da de saꞌkziꞌ beꞌnn kaꞌ kanꞌ llon akeꞌn.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.