Atos 23
Mixtepec Zapotec NT (ZPM_TBL) vs NVT
1 Dze bui Pabl lo grë zha wxtis co, dzigo psilo Pabl bnee me rëb me lo zho: ―Laa naa rneli lo to nu gaṉle, mbe zdoo naa, Dios zobwi gaṉle zanaḻd naa ncuaaṉe rdziguiend me.
1 Paulo olhou fixamente para o conselho dos líderes do povo e disse: “Irmãos, tenho vivido diante de Deus com a consciência limpa”.
2 Zeeṉe goṉ Ananí (meṉ ne nac pxoz nroob) sca rëb Pabl, bnabey me zha ne zo gax lo Pabl, rëb me: ―¡Goḻcap ro zha qui!
2 No mesmo instante, o sumo sacerdote Ananias ordenou aos que estavam perto de Paulo que lhe dessem um tapa na boca.
3 Dzigo rëbchaa Pabl lo me: ―¡Tebaa squique cap Dios ro luu! ¡Nac luu goṉ zig ti lidz nguts loxaque nëz zhitssew stib rna! ¿Pa rquiin ne laa luu zob i? Led luu zo par cobey luu teḻ no pa ti ley ne zaguits naa, na leḻ luule noguiitsa bnabey luu bdiṉ zho naa.
3 Então Paulo lhe disse: “Deus o ferirá, seu grande hipócrita! Que espécie de juiz é o senhor, desrespeitando a lei ao mandar me agredir dessa forma?”.
4 Pquiabbe zha ne ndxie ga rëb zho: ―¡Bieṉ gaṉle lo pxoz nroob i, lo meṉ ne quiayuṉ xtsiiṉ Dios i noquiabro luu! ―Goḻguṉ dispensar ―rëb Pabl―. Naṉd naa lëë pxoz nroob i, teḻ niaca miṉe naṉ naaw ne scad naa; sac zhobnee lo Xtiidz Dios: “Gneenëd luu zha ne rnabey ladz luu.”
4 Os que estavam perto de Paulo lhe disseram: “Você ousa insultar o sumo sacerdote de Deus?”.
5 — ausente —
5 “Irmãos, não sabia que ele era o sumo sacerdote”, respondeu Paulo. “Pois as Escrituras dizem: ‘Não fale mal de suas autoridades’.”
6 Zeeṉe bieṉ Pabl groḻ zha wxtis co zienaḻ zhiwseed zha saducé, zgroḻ zho zienaḻ zhiwseed zha farisé, dzigo psilo me nguiedz bnee me rëb me lo zho: ―¡Grëse to bets, goḻgona gaṉle, zha farisé nac naa, niiclegaa pxoz naaw farisé goc me! ¡Ni porne rliladzpaa naa goṉ zrieeban zha ne ret, miṉ co gane znu zo naa lo to nu!
6 Sabendo Paulo que alguns membros do conselho dos líderes do povo eram saduceus e outros fariseus, gritou: “Irmãos, sou fariseu, como eram meus antepassados! E estou sendo julgado por causa de minha esperança na ressurreição dos mortos!”.
7 Zeeṉe sca rëb Pabl, psilo zho bdiḻdiidz zho. Goc zho chop dii,
7 Quando Paulo disse isso, o conselho se dividiu, fariseus contra saduceus,
8 rriee zha saducé rnee nlid grieeban zha ne ret, nlid no anjl, nlid no espíritu; laa zha fariségaa na rnee zrieeban miech, no anjl ni no espíritu.
8 pois os saduceus afirmam não haver ressurreição, nem anjos, nem espíritos, mas os fariseus creem em todas essas coisas.
9 Nguiedz zëëb tsi zho noneelsa zho, dzigo gusoque bla maistr ley ne nacgrë zha farisé, rëb zho: ―Laa ne bdziaṉle gaṉle, ¡ni ti falt rapd mgui qui! ¿Pe nadieṉ dziuuṉ ne? Nend ti espíritu ga, ti xanjlgaa Dios ga sca bnee lo me.
9 Houve grande alvoroço. Alguns dos mestres da lei que eram fariseus se levantaram e começaram a discutir energicamente. “Não vemos nada de errado com este homem!”, gritavam. “Talvez um espírito ou um anjo tenha falado a ele!”
10 Zeeṉe goṉ meṉ ne rnabey lo meṉguiib ga, laa lo xtiḻ zho noyac nroobraa, bdzieb me rëb me nend znuse gzhiizh zho Pabl; bnabeyaque me gocredz meṉguiib güeyxi zho Pabl biire güeysaṉ zho me leṉ yu ne rbëz zho ga.
10 A discussão ficou cada vez mais violenta, e o comandante teve medo de que Paulo fosse feito em pedaços. Assim, ordenou que os soldados o retirassem à força e o levassem de volta à fortaleza.
11 Goḻ guieel co, blulo Dios lo Pabl rëb me: ―Gdzieebd luu, zigne bnee luu xtidz naa lo miech Jerusalén nu, scaque none tsienee luuw lo grë zha ne no Roma.
11 Naquela noite, o Senhor apareceu a Paulo e disse: “Tenha ânimo, Paulo! Assim como você testemunhou a meu respeito aqui em Jerusalém, deve fazê-lo também em Roma”.
12 Zeeṉe biini liu, ndziibsraa choo zha Israel bnediidz rëb zho gowd zho, ni tib ro peet guied zho haxta gut zho Pabl; teḻne guṉd zho miṉe rnee zho maase csiaabzi Dios zho.
12 Na manhã seguinte, alguns judeus se juntaram para conspirar, jurando solenemente que não comeriam nem beberiam antes de matar Paulo.
13 — ausente —
13 A conspiração envolveu mais de quarenta homens.
14 Dzigo güey zho lo pxoz ne rnabey, lo grë zha ne nac zha non lo meṉguiedz, bzodiidz zho miṉe no guic zho ga, ni rëb zho:
14 Foram aos principais sacerdotes e aos líderes do povo e lhes disseram: “Juramos solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeremos nem beberemos antes de matar Paulo.
15 ―Nana goṉ, goḻnab lo meṉ ne rnabey lo meṉguiib cxeeḻ me Pabl lo to gzhe, goḻquiaalo noraa pe lozh yquiep to Pabl; laa no nsinle ziobmbiaaz. Zeeṉe laa zho tednie Pabl, ga dziuut no Pabl.
15 Agora peçam, vocês e o conselho dos líderes do povo, que o comandante traga Paulo de volta ao conselho. Finjam que os senhores desejam examinar o caso com mais detalhes. Nós o mataremos no caminho”.
16 Dieeṉ zha bin ti xingan bzian Pabla, nacne lëëlëd güey win yu ne rbëz meṉguiib ga güeynie win diidz lo Pabl.
16 Contudo, o sobrinho de Paulo, filho de sua irmã, soube do plano deles e foi à fortaleza contar a seu tio.
17 Dzigo bredz Pabl ti zha ne rnabey lo meṉguiib co, rëb Pabl lo zho: ―Bzhiguieḻ güeynie mëëd rii lo meṉ ne rnabey to, sac laa win no tsienie ti diidz lo me.
17 Então Paulo mandou chamar um dos oficiais romanos e disse: “Leve este rapaz ao comandante. Ele tem algo importante para lhe contar”.
18 Bzheṉ meṉ rnabey co nia mëëd co, güeynie me win lo meṉ nroob ne rnabey zho, rëb me: ―Laa naa ziaḻnie mëëd rii nu me, dieṉ pe nac diidz ne ziaadnie win lo luu; Pabl ne no ladzguiib ga bnab lo naa guiaḻnie naa win.
18 O oficial o levou ao comandante e explicou: “O preso Paulo me chamou e pediu que eu trouxesse ao senhor este rapaz, pois ele tem algo a lhe contar”.
19 Dzigo bzheṉ meṉ rnabey co nia win, güeynie me win stib nëz, bnabdiidz me lo win dieṉ pe nac diidz ne zienie win lo me.
19 O comandante tomou o rapaz pela mão e o levou à parte. “O que você quer me dizer?”, perguntou.
20 Dzigo rëbchaa win: ―Laa zha Israel goṉ bnediidz gnab zho cxeeḻ luu pxey naa Pabl lo zhiwxtis zho gzhe, yquiaalo zho gnë zho noraa pe yquiep zho me.
20 O sobrinho de Paulo respondeu: “Alguns judeus pedirão que o senhor apresente Paulo diante da reunião do conselho amanhã, fingindo que desejam obter mais informações.
21 Bzhiguieḻ gliladzd luu xtiidz zho, sac ndziibsraa choo zha ne nacgrë zho rëb zho laa zho tsiesoblan nëz gutgazh zho me zeeṉe laa me ted. Biaaṉ zho diidz grë zho, gowd zho, ni tib ro peet guied zho haxta gut zho me; haxta rëb zho teḻ laa zho guṉd miṉ co maase gdzibdee Dios zho. Ible zuṉ zhow, loxaque quiambëzse zho dieṉ pe guiab luu.
21 Não acredite neles. Há mais de quarenta homens emboscados para matar Paulo. Juraram solenemente, sob pena de castigo divino, que não comeriam nem beberiam antes de matá-lo. Estão de prontidão, apenas esperando sua permissão”.
22 Blozhse ga dzigo bzonëz me win, ni pso me diidz lo win choot lo gneed win ne laa win güeynie diidz lo me.
22 O comandante despediu o rapaz e o advertiu: “Não deixe ninguém saber que você me contou isso”.
23 Lëëlëd bredz meṉ rnabey co chop zha ne zo lo meṉguiib, rëb me: ―Laa zhaguiib goṉ none griee naguieel tsie zho Cesarea, na zeeṉ goḻzo zha ne tsie; none tsie chop gayoo zha ne sëni, tsoṉgaḻ tsii zha ne sob guay, schop gayoo zha ne güey lanz. Naguieelgazh, zig rlozh xtsee none griee zho nu;
23 Então o comandante chamou dois de seus oficiais e ordenou: “Preparem duzentos soldados para partir a Cesareia hoje às nove da noite. Levem também duzentos lanceiros e setenta soldados a cavalo.
24 sac laa zho none tsiesaṉ Pabl Cesarea. Ni goḻcoxab ti guay ne sob Pabl, sac none ndip ndaan me gdziṉnie to me lo gobernador Wech Cesarea.
24 Providenciem um cavalo para Paulo e levem-no em segurança ao governador Félix”.
25 Dzigo pquiaa me ti guits ne güey zho gdziṉnie zho lo gobernador, rneew: “¡Diuzh Gobernador Wech! ’Naa nac Claud Lisias, laa naa rxeḻ guits rii lo luu gzodiidz naa gaṉle zha nacne bnabey naa ziaadsaṉ zho meṉ qui zaatne zob luu i.
25 Em seguida, escreveu a seguinte carta ao governador:
26 — ausente —
26 “De Cláudio Lísias ao excelentíssimo governador Félix. Saudações.
27 ’Zha Israel bnaaz me gocladz zho niut zho me, laa zeeṉe gocnaṉ naa zha Roma nac me nacne pxeeḻaque naa zhaguiib güeyla me lo zho.
27 “Este homem foi capturado por alguns judeus que estavam prestes a matá-lo quando cheguei com meus soldados. Ao ser informado de que ele era cidadão romano, transferi-o para um lugar seguro.
28 Gocladz naa niacnaṉ naa dieṉ zha nacne rlëënie zho me, dzigo bianie naa me lo zhiwxtis zho.
28 Então levei-o diante do conselho supremo dos judeus para investigar o motivo das acusações.
29 Ga goṉ naa led ncuaaṉe rnad rlëënie zho me; teḻ zha nac xley zho ncuaaṉ co rlisqui zho; nacda ncuaaṉe guiab ne rieguiaḻ guet me, tsogyugaa me ladzguiib.
29 Não demorei a descobrir que ele era acusado de algo relacionado à lei religiosa, sem dúvida nada que justificasse a pena de morte ou mesmo a prisão.
30 Zeeṉe gocnaṉ naa laa palal zho bnediidz gut zho me, nacne bnabeyaque naa ziaadsaṉ grë meṉguiib qui me lo luu i. Niiclegaa zha ne rlëënie mew, laa naa rep lo zho guiaad zho lo luu i, zeeṉa i gnë zho dieṉ zha nacne rlëënie zho me. ’Lëëd bii gdzieel ne sca dieṉ.”
30 Fui informado, porém, de uma conspiração para matá-lo e enviei-o de imediato ao senhor. Também informei aos acusadores que devem apresentar suas denúncias diante do senhor”.
31 Zeeṉe laa liu pcow, zig rlozh xtseew laa grë meṉguiib co pcaanie Pabl nëz; dib guieel bio zho nëz bdziṉnie zho me guiedz Antípatris.
31 Naquela noite, os soldados cumpriram as ordens que haviam recebido e levaram Paulo até Antipátride.
32 Biini liu, loxaque zha ne zob guay ga pcaa nëz zienie zho me Cesarea, laa grëraa meṉguiib co wbire bdziṉ Jerusalén stib.
32 Voltaram à fortaleza na manhã seguinte, enquanto a cavalaria prosseguiu com ele.
33 Zeeṉe bdziṉ zho Cesarea, bdeed zho guits ne zienie zho ga lo meṉ ne nac gobernador, dzigo laa zho psaṉ Pabl ga.
33 Quando chegaram a Cesareia, apresentaram Paulo e a carta ao governador Félix.
34 Blozhse blab me lo guits co, dzigo bnabdiidz me lo Pabl dieṉ pa guiedz gol Pabl. Dzigo rëbchaa Pabl lo me, zha Cilis nac Pabl.
34 O governador leu a carta e perguntou a Paulo de que província ele era. “Da Cilícia”, respondeu Paulo.
35 ―Nasca ―rëb me―, zeeṉe laa zha ne rlëënie luu glanso nu, dzigo yquiaadiag naa dieṉ zhapaa nac xtiḻ to. Dzigo bnabey me, pquianap meṉguiib Pabl zaatne nac leṉ xyulow Herod.
35 “Ouvirei seu caso pessoalmente quando seus acusadores chegarem”, disse o governador. Em seguida, ordenou que Paulo fosse mantido na prisão do palácio que Herodes havia construído.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.