Romanos 4
Jomepø Testamento (ZOSNT) vs BKJ
1 Ma ndø piensatzøcta'i ya'møcpø ø jandata'm Abraham jutipøcøs tzu'ṉ mumu Israel pøn.
1 O que diremos então que Abraão nosso pai, no que diz respeito a carne, encontrou?
2 Porque o'ca Abraham vyøjom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui porque chøjcu ancø vøjø, entonces muspana'ṉ myøjaṉgotzøc vyin; pero Diosis vi'naṉdøjqui ji'n mus myøja'ṉgotzøc vyin.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, ele tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Ndø a'mda'i ti chamba jachø'yupø Diosis 'yote'is. Totojaye'omo nømba: “Dios vya'ṉjam Abraha'mis, y porque vya'ṉjajmu, Diosis ñøpujtu cuentacøsi vyøjomo”.
3 Pois, o que diz a escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído como justiça.
4 Cuando tø coyospa, tø coyojtøjpa porque ndø nøyosu. Jet coyojate, ji'ndyet yajya'mocuy.
4 Ora, àquele que trabalha não lhe é imputado o salário segundo a graça, mas segundo a dívida.
5 Pero aunque ja ndø tzøc ni ti vøjø, sino ndø va'ṉjamba Dios ñøputyajpa'is vyø'jomo cojapa'tyajupø, entonces Dios nømba que tø putpa vyøjomo porque ndø va'ṉjamba ancø.
5 Mas, àquele que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé é imputada como justiça.
6 Chamgue'tpa peca pøn Davijdis que contento itpa pøn o'ca Dios nømba que ñøputpa vyøjomo aunque ja chøcøpø vøjpø tiyø.
6 Assim também Davi declara a bem-aventurança do homem a quem Deus atribui justiça sem as obras,
7 David nømu:
7 dizendo: Abençoados são aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Contento tzø'pya pøn o'ca Diosis ji'n cyot cuenta'omo cyoja.
8 Abençoado é o homem a quem o Senhor não imputa o pecado.
9 Pero ji'ndyet na's seña'øyajupø Israel pø'nis syeñaji'ṉ que jetse ityajpa contento. También ja syeña'øyøpø muspa ityaj contento jetse. Porque tø nømba que Diosis pyøjcøchoṉ Abraham como vøjpø pønse porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios.
9 Vem, então, esta bem-aventurança só para a circuncisão, ou também sobre a incircuncisão? Pois dizemos que a fé foi imputada a Abraão como justiça.
10 Pero qui'pstam mø'chøqui que Diosis pyøjcøchoṉu Abraham como vøjpø pønse cuando ja syeña'øyø'ctøc Abraham.
10 Como lhe foi, então, imputada? Quando ele estava na circuncisão ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas na incircuncisão.
11 Entonces jøsicam oy seña'øyi como seña que Diosis pyøjcøchoṉu cuando ja syeña'øyø'ctøc. Jetse tujcu va'cø jyata'ayaj Abraham mumu vya'ṉjamyajpapø'is aunque ja syeña'øyajøpø'is. Y jetse Diosis maṉba pyøjcøchoṉyajque't como vøjpø pønse je va'ṉjajmoyajpapø.
11 E ele recebeu o sinal da circuncisão, um selo da justiça da fé quando ainda estava na incircuncisão, para que ele pudesse ser o pai de todos os que creem, embora eles não sejam circuncidados; para que a justiça lhes seja atribuída também;
12 Y jetse tujcu va'cø jyata'ajque'ta seña'øyajupø'is. Pero no sólo seña'øyaju ancø, sino que también chøjcopujtayajpa oyse vya'ṉjam Abraha'mis Dios cuando ja syeña'øyø'ctøc.
12 e fosse o pai da circuncisão, daqueles que não somente são da circuncisão, mas também para os que andam nos passos daquela fé do nosso pai Abraão, que tivera ainda na incircuncisão.
13 Porque Diosis chajmayu Abraham que maṉba ñøtzø'y nasacopac, y 'yune'is maṉba ñøtzø'yajque'te. Pero ja chamø que maṉba pyøjcøchoṉyaje porque yaj copujtu ancø aṉgui'mocuy, sino porque vya'ṉjam Dios y por eso vyø'jom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui.
13 Porque a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo não foi feita pela lei a Abraão, ou à sua semente, mas pela justiça da fé.
14 Entonces o'ca solamente yaj coputyajpapø'is aṉgui'mocuy pyøjcøchoṉyajpana'ṉ nasacopac, entonces suniti ndø va'ṉjambana'ṉ, y lo que chamuse Diosis ji'na'ṉ vyiyu'ṉaje.
14 Porque, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e anulada a promessa.
15 Porque o'ca ijtu aṉgui'mocuy y ji'n ndø yaj coputi, Diosis tø castigatzøcpa. Pero o'ca ja it ni ti aṉgui'mocuy, entonces ni ti ji'n mus ndø tzøcø lo que aṉgui'mocu'is ya'inducpapø, y ji'n jujche tø cojapa'te, porque na ja itøti aṉgui'mocuy.
15 Porque a lei opera a ira; pois onde não há lei, não há transgressão.
16 Jetcøtoya Diosis chamdzi'u Abraham lo que chamdzi'upø porque Abraham va'ṉjajmoyu, jetse Diosis chi' Abraham vøjpø tiyø ñe vyø'ajcupit. Por eso viyuṉse muspa pyøjcøchoṉyaj chamdzi'upø tiyø mumu 'yune'is o'ca vya'ṉjamyajpa. Ji'n sólo aṉgui'myajtøjupø'is maṉba pyøjcøchoṉyaje, sino también va'ṉjajmoyajpapø jujche Abraham va'ṉjajmoyuse, je'is maṉba pyøjcøchoṉyajque'te; y Abraham mumu tø øtzta'm ndø jandata'mete.
16 Portanto, é pela fé, para que seja por graça, a fim de que a promessa seja assegurada a toda a semente, não só à que é da lei, mas também à que é da fé de Abraão, que é o pai de todos nós,
17 Como ijtuse jachø'yupø que Diosis ñøjay Abraham: “Como vøti pø'nis jyatase mi ṉgojtu”. Sunba ñømø que Abraham ndø jandata'mete Diosis vyi'naṉdøjqui. Porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios yac visa'yajpapø'is ca'yajupø, y chambapø'is lo que ja itøpø como si fuera ijtu'am.
17 (como está escrito: Eu tenho feito de ti um pai de muitas nações) diante de Deus, em quem creu, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são como se elas fossem.
18 Aunque parece que ji'na'ṉ ma it 'yune, Abraha'mis vya'ṉjam Dios jetse y ni'aṉjajmu que maṉba it sone chacyajupø 'yune porque jetse Diosis oyuse chajmaye: “Maṉba it mi ⁿune sone”.
18 O qual contra a esperança, creu em esperança, para que pudesse se tornar o pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua semente.
19 Aunque ijtuna'ṉ casi mosis 'yame Abraha'mis, pero ja myochi'ajø vya'ṉjajmocuy aunque ñi'aṉjajmu que ya mero maṉba ca'e; y yomo Sara chuveco'nina'ṉ y ji'nam ñi'aṉjajme que maṉba it 'yune.
19 E não enfraquecendo na fé, ele não considerou seu próprio corpo praticamente morto quando tinha já quase cem anos, nem ainda a morte do ventre de Sara.
20 Pero Abraha'mis vya'ṉjamu que ja 'yaṉgøma'cøy Diosis cuando ñøjay que maṉba it 'yune. Chøjcu cuenta que viyuṉse maṉba iti, y jetse vyøcotzøc Dios.
20 E não vacilou da promessa de Deus por incredulidade, mas foi forte na fé, dando glória a Deus.
21 Tyumøtzocoy vya'ṉjajmu que Diosis muspa chøc lo que chamuse.
21 E, estando plenamente convencido de que o que ele tinha prometido também era capaz de cumprir.
22 Por eso Diosis cyojtu cuenta'omo como que Abraham vøjpø pønete.
22 E assim isso lhe foi imputado como justiça.
23 Pero ji'n sólo Abrahamgøtoya it jachø'yupø que Diosis cyot cuenta'omo,
23 Ora, foi escrito não somente por causa dele, que isso lhe foi imputado,
24 sino también para øtzcøtoyata'mete. Porque jetseti Diosis maṉba tø cot cuenta'omo como vøjpø pøn o'ca ndø va'ṉjamdamba ñe'c Dios oyu'is yac visa' Jesús ndø Comi cuando ca'ujcam.
24 mas também por nós, a quem será atribuída, aos que creem naquele que ressuscitou a Jesus nosso Senhor dentre os mortos.
25 Jesús chi'ocuyaj Diosis va'cø cya'ø va'cø yaj cotocojatyam ndø coja, y Diosis yac visa' Jesús va'cø vyøjom tø putø Diosis vi'naṉdøjqui.
25 O qual foi entregue por nossas ofensas, e foi ressuscitado para nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.