Romanos 4
Jomepø Testamento (ZOSNT) vs ARIB
1 Ma ndø piensatzøcta'i ya'møcpø ø jandata'm Abraham jutipøcøs tzu'ṉ mumu Israel pøn.
1 Que diremos, pois, ter alcançado Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Porque o'ca Abraham vyøjom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui porque chøjcu ancø vøjø, entonces muspana'ṉ myøjaṉgotzøc vyin; pero Diosis vi'naṉdøjqui ji'n mus myøja'ṉgotzøc vyin.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Ndø a'mda'i ti chamba jachø'yupø Diosis 'yote'is. Totojaye'omo nømba: “Dios vya'ṉjam Abraha'mis, y porque vya'ṉjajmu, Diosis ñøpujtu cuentacøsi vyøjomo”.
3 Pois, que diz a Escritura? Creu Abraão a Deus, e isso lhe foi imputado como justiça.
4 Cuando tø coyospa, tø coyojtøjpa porque ndø nøyosu. Jet coyojate, ji'ndyet yajya'mocuy.
4 Ora, ao que trabalha não se lhe conta a recompensa como dádiva, mas sim como dívida;
5 Pero aunque ja ndø tzøc ni ti vøjø, sino ndø va'ṉjamba Dios ñøputyajpa'is vyø'jomo cojapa'tyajupø, entonces Dios nømba que tø putpa vyøjomo porque ndø va'ṉjamba ancø.
5 porém ao que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é contada como justiça;
6 Chamgue'tpa peca pøn Davijdis que contento itpa pøn o'ca Dios nømba que ñøputpa vyøjomo aunque ja chøcøpø vøjpø tiyø.
6 assim também Davi declara bem-aventurado o homem a quem Deus atribui a justiça sem as obras, dizendo:
7 David nømu:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Contento tzø'pya pøn o'ca Diosis ji'n cyot cuenta'omo cyoja.
8 Bem-aventurado o homem a quem o Senhor não imputará o pecado.
9 Pero ji'ndyet na's seña'øyajupø Israel pø'nis syeñaji'ṉ que jetse ityajpa contento. También ja syeña'øyøpø muspa ityaj contento jetse. Porque tø nømba que Diosis pyøjcøchoṉ Abraham como vøjpø pønse porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios.
9 Vem, pois, esta bem-aventurança sobre a circuncisão somente, ou também sobre a incircuncisão? Porque dizemos: A Abraão foi imputada a fé como justiça.
10 Pero qui'pstam mø'chøqui que Diosis pyøjcøchoṉu Abraham como vøjpø pønse cuando ja syeña'øyø'ctøc Abraham.
10 Como, pois, lhe foi imputada? Estando na circuncisão, ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas sim na incircuncisão.
11 Entonces jøsicam oy seña'øyi como seña que Diosis pyøjcøchoṉu cuando ja syeña'øyø'ctøc. Jetse tujcu va'cø jyata'ayaj Abraham mumu vya'ṉjamyajpapø'is aunque ja syeña'øyajøpø'is. Y jetse Diosis maṉba pyøjcøchoṉyajque't como vøjpø pønse je va'ṉjajmoyajpapø.
11 E recebeu o sinal da circuncisão, selo da justiça da fé que teve quando ainda não era circuncidado, para que fosse pai de todos os que crêem, estando eles na incircuncisão, a fim de que a justiça lhes seja imputada,
12 Y jetse tujcu va'cø jyata'ajque'ta seña'øyajupø'is. Pero no sólo seña'øyaju ancø, sino que también chøjcopujtayajpa oyse vya'ṉjam Abraha'mis Dios cuando ja syeña'øyø'ctøc.
12 bem como fosse pai dos circuncisos, dos que não somente são da circuncisão, mas também andam nas pisadas daquela fé que teve nosso pai Abraão, antes de ser circuncidado.
13 Porque Diosis chajmayu Abraham que maṉba ñøtzø'y nasacopac, y 'yune'is maṉba ñøtzø'yajque'te. Pero ja chamø que maṉba pyøjcøchoṉyaje porque yaj copujtu ancø aṉgui'mocuy, sino porque vya'ṉjam Dios y por eso vyø'jom pujtu Diosis vyi'naṉdøjqui.
13 Porque não foi pela lei que veio a Abraão, ou à sua descendência, a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo, mas pela justiça da fé.
14 Entonces o'ca solamente yaj coputyajpapø'is aṉgui'mocuy pyøjcøchoṉyajpana'ṉ nasacopac, entonces suniti ndø va'ṉjambana'ṉ, y lo que chamuse Diosis ji'na'ṉ vyiyu'ṉaje.
14 Pois, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e a promessa é anulada.
15 Porque o'ca ijtu aṉgui'mocuy y ji'n ndø yaj coputi, Diosis tø castigatzøcpa. Pero o'ca ja it ni ti aṉgui'mocuy, entonces ni ti ji'n mus ndø tzøcø lo que aṉgui'mocu'is ya'inducpapø, y ji'n jujche tø cojapa'te, porque na ja itøti aṉgui'mocuy.
15 Porque a lei opera a ira; mas onde não há lei também não há transgressão.
16 Jetcøtoya Diosis chamdzi'u Abraham lo que chamdzi'upø porque Abraham va'ṉjajmoyu, jetse Diosis chi' Abraham vøjpø tiyø ñe vyø'ajcupit. Por eso viyuṉse muspa pyøjcøchoṉyaj chamdzi'upø tiyø mumu 'yune'is o'ca vya'ṉjamyajpa. Ji'n sólo aṉgui'myajtøjupø'is maṉba pyøjcøchoṉyaje, sino también va'ṉjajmoyajpapø jujche Abraham va'ṉjajmoyuse, je'is maṉba pyøjcøchoṉyajque'te; y Abraham mumu tø øtzta'm ndø jandata'mete.
16 Porquanto procede da fé o ser herdeiro, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja firme a toda a descendência, não somente à que é da lei, mas também à que é da fé que teve Abraão, o qual é pai de todos nós.
17 Como ijtuse jachø'yupø que Diosis ñøjay Abraham: “Como vøti pø'nis jyatase mi ṉgojtu”. Sunba ñømø que Abraham ndø jandata'mete Diosis vyi'naṉdøjqui. Porque Abraha'mis vya'ṉjam Dios yac visa'yajpapø'is ca'yajupø, y chambapø'is lo que ja itøpø como si fuera ijtu'am.
17 {como está escrito: Por pai de muitas nações te constituí} perante aquele no qual creu, a saber, Deus, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são, como se já fossem.
18 Aunque parece que ji'na'ṉ ma it 'yune, Abraha'mis vya'ṉjam Dios jetse y ni'aṉjajmu que maṉba it sone chacyajupø 'yune porque jetse Diosis oyuse chajmaye: “Maṉba it mi ⁿune sone”.
18 O qual, em esperança, creu contra a esperança, para que se tornasse pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência;
19 Aunque ijtuna'ṉ casi mosis 'yame Abraha'mis, pero ja myochi'ajø vya'ṉjajmocuy aunque ñi'aṉjajmu que ya mero maṉba ca'e; y yomo Sara chuveco'nina'ṉ y ji'nam ñi'aṉjajme que maṉba it 'yune.
19 e sem se enfraquecer na fé, considerou o seu próprio corpo já amortecido {pois tinha quase cem anos}, e o amortecimento do ventre de Sara;
20 Pero Abraha'mis vya'ṉjamu que ja 'yaṉgøma'cøy Diosis cuando ñøjay que maṉba it 'yune. Chøjcu cuenta que viyuṉse maṉba iti, y jetse vyøcotzøc Dios.
20 contudo, à vista da promessa de Deus, não vacilou por incredulidade, antes foi fortalecido na fé, dando glória a Deus,
21 Tyumøtzocoy vya'ṉjajmu que Diosis muspa chøc lo que chamuse.
21 e estando certíssimo de que o que Deus tinha prometido, também era poderoso para o fazer.
22 Por eso Diosis cyojtu cuenta'omo como que Abraham vøjpø pønete.
22 Pelo que também isso lhe foi imputado como justiça.
23 Pero ji'n sólo Abrahamgøtoya it jachø'yupø que Diosis cyot cuenta'omo,
23 Ora, não é só por causa dele que está escrito que lhe foi imputado;
24 sino también para øtzcøtoyata'mete. Porque jetseti Diosis maṉba tø cot cuenta'omo como vøjpø pøn o'ca ndø va'ṉjamdamba ñe'c Dios oyu'is yac visa' Jesús ndø Comi cuando ca'ujcam.
24 mas também por causa de nós a quem há de ser imputado, a nós os que cremos naquele que dos mortos ressuscitou a Jesus nosso Senhor;
25 Jesús chi'ocuyaj Diosis va'cø cya'ø va'cø yaj cotocojatyam ndø coja, y Diosis yac visa' Jesús va'cø vyøjom tø putø Diosis vi'naṉdøjqui.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões, e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.