Lucas 15
Jomepø Testamento (ZOSNT) vs ACF
1 To'møyaj Jesús mumu cobratzøjcoyajpapø'is y cojapa'tyajupø'is va' cyøma'nøyajø.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Y cyø'o'nøyajpana'ṉ Jesús fariseo'is y aṉma'yoyajpapø'is aṉgui'mgupit; nømna'ṉ na ñøjayajtøju:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Entonces Jesusis chajmay historia va'c 'yaṉma'yoya; yøcse nømu:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Supongamos que tum pø'nis mijtzomda'm ñø'it mosis byorrego y tum tocopya. ¿Ti chøcpa? Pues chacpa noventa y nuevepø jeni tza'momo va'cø maṉ mye'tz tocoyupø hasta que pya'tpa.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Y pya'tu'jcam, cyapcøtøjcøpya ñøminba cajsøpya.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Y cuando nu'cpa tyøcmø, vyejtu'myajpa tyøvø y tøjcaṉbo'csa ñøjmayajpa: “Cajsøtyam øtzji'n, porque mba'tu'møjtzi ø mborrego oyupø tocojo'ye”.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Øtz mi ⁿnøja'mbyøjtzi que jetse cyøcasøyajpa tzajpomda'mbø'is tum cojapa'tupø pøn o'ca qui'psvitu'pa. Tzajpomda'mbø'is más cyøcasøyajpa qui'psvitu'upø'is que menos noventa y nueve vøjta'mbø que ja it pyena va'cø qui'psvitu'yajø.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ”Y supongamos que tum yomo'is ñø'it majcay tumin y tyocopya tumø. ¿Ti maṉba chøqui? Pues jya'pø'pya no'a y 'yocpetpa tyøc, y tumin mye'tzpa mø'chøqui hasta que pya'tpa.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Y cuando pya'tpa, vyejtu'myajpa yomdøvø y tyøjcaṉbo'csata'm y ñøjmayajpa: “Nøcasøtyam øjtzi porque mba'tum ø ndumin oyupø tocojo'ye”.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Mi nøjmambyøjtzi que jetsetique't Diosis 'yangeles casøyajpa cuando tum cojapa'tupø pø'nis qui'psvitu'pa.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Y Jesús nømgue'tu:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Y muquipø'is ñøjmay jyata: “Jatay, tzi' ndø ø ṉguenda junche'nomo maṉbacsye'ṉomo nøndzø'y øjtzi aunque tiyø”. Y jyata'is vye'nayaj 'yuneta'm ti ñø'ijtu.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Cøjtu'jcam usy jama, je myuqui'is tyu'mbø' mumu ti chi'tøjuse y tzu'ṉu. Maṉ søṉvit ma viti ya'i cumgu'yomo, y jiṉø myalgastatzøcpø' tyumin va' chøc gyusto.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cuando yajpø'u'jcam tyumin, oy it na'ñchaṉ yu' jicø nasomo, y ischo'tz toya.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Y maṉ coyos tumø jic cumgupyønji'ṉ. Y ji'quis cyø'vej tza'momo va' pyø'nøy yoya.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Je une osco'ṉbana'ṉ, sungo'nbana'ṉ cyu'tas yoya cu'tcuy, pero ni i'is ni ti ja chi'ø.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Entonces qui'psocuy minu y nømu: “Ñø'it ø janda'is vøti yospapø pøn. Je'tis ñø'ityaj vøti cu'tcuy, y øjtzi yø'qui nø osca'comø'nu.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ma'ṉbø tzu'ṉi, ma'ṉbø maṉ ø jandacø'mø, ma'ṉbø ⁿnøjaye: Jatay, øtz cojapa'tø Dioscøsi y mi vi'naṉdøjqui.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Como øtz ji'ṉ chøṉ vøjpø pøn, ji'n mus mi ndø nøjay: Ø mi ⁿune. Pero tø pøjcøchoṉ ndøvø como tum coyospa pønse”.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Jetse tzu'ṉu je une, maṉ jyatacø'mø.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Y 'yune'is ñøjayu: “Jatay, cojapa'tøjtzi Dioscøsi y mi vi'naṉdøjqui. Como øtz ji'n chøṉ vøjpø pøn, ji'n mus mi ndø nøjay: Ø mi ⁿune”.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Pero jyata'is ñøjayaj chøsi: “Nøpujtatyam yøti yøti más vøjpø tucu y yac mestamø. Cojtatyam cyø'aṉune'omo cøcumø. Yac mestam sapato cyoso'omo.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Y nømindam tzaṉgapø vacas une y yaj ca'tamø va'cø ndø vi'ctamø, y ma ndø tzøctam søṉ.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Porque yøṉ ø ⁿune como si fuera ca'use o tuqui, pero quenbapøte. Tocoyupøna'ṉete pero quejvøjøtzøjcu'am”. Y cyøcasøcho'chaju.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ”Y atzipø 'yune yoscuñasomo ijtu, y cuando minu y nu'c tome tyøcmø, myan suñina'ṉ nø vyanømu y nø 'yetznømu.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Y atzipø 'yune'is vyejay tumø chøsi y 'yocva'c tiyø nø chøctøju.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Y chøsi'is ñøjmayu: “Mijtzø muṉgui minu, y mi janda'is yaj ca' tzaṉgapø vacas une, porque vitu' sa'sapø”.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Jicsye'cam 'yatzi qui'syca'u y ni ja syun tyøjcøy tyøjcomo. Por eso put jyata y ñømgo'najo'yu 'yune va'cø tyøjcøyø.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Pero je'tis 'yaṉdzoṉu ñøjmay jyata: “Vøti amem mi nøyospamøtzi. Mumu jama ndzøjcøjtzi mitz mi ndø tzajmayuse; ja yoschø'y øtz nunca. Pero mitz nunca ja ndø tzi' ni tum chivo une va'cø ndzøc sø'ṉajcuy ø amigoji'ṉ.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Pero yøṉ mi ⁿune minu oyupø'is mi ⁿyajpø'jay mi ndumin møtzi yomocøsi, y mi ⁿyaj ca' jetcøtoya tzaṉgapø vacas une”.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Y jyata'is jicye'jcam ñøjmay atzipø 'yune: “'Yune, mitz mumu jama øtzji'ṉ mi ⁿijtu, y mumu ti nø ijtøjtzi, mijtze ne'.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Vøjø va'cø tø søṉdzøctamø y tø cajsøtyamø, porque yøṉ mi muṉgui como si fuera ca'use o tuqui, pero quenbati; tocoyupøna'ṉete, y queju'am”.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.