Lucas 1

Francisco León Zoque NT (ZOS_TBL) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Myøja'ṉombøte mijtzi Teófilo, nø mi ⁿjajyayu carta: Ijtu sonepøn opø'is jyayjo'yaje jujche ose tucnømi tø øjtzomda'm cuando Jesús vitpa'cna'ṉ nascøsi.
1 Muitos empreenderam compor uma história dos acontecimentos que se realizaram entre nós,
2 Oy jyayjo'yaje lo que tø aṉmatyamuse isyajupø'is yøcsepø tiyø tuctzo'tzu'csye'ṉom yø'cse. Jic jyayajupø'is cyotzoṉyaju va'cø chajmayaj Diosis 'yote.
2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.
3 Øtz ndu'nme'tz øjtzi y aṉgøva'cme'tz øjtzi mumu ose tucnømi tø øjtzomda'm. Jetcøtoya mbensatzøc øtz va' mi ⁿjajyayø.
3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,
4 Su'nbø mi ⁿjajyayø va'cø mi ṉgønøctøyøtyam mø'chøqui lo que mi nchamdzo'tzatyamu'am eyata'mbø'is.
4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.
5 Je jama cuando aṉgui'mba'cna'ṉ Herodes Judea nasomo, ijtuna'ṉ tum pane ñøyipø'is Zacarías. Zacariasis chøcpana'ṉ pyane'ajcuy eyata'mbøji'ṉ por turno; je'is tyurno ñøjayajpana'ṉ Abiasis ñe'. Jetse chøcyajpana'ṉ pyane'ajcuy cuando nu'cyaj je'is jyamata'm va'cø yosyajø. Itque'tuna'ṉ Zacariasis yomo ñøyipø'is Elisabet. Elisabejtis pecatzambøn jyata ñøyipø'sna'ṉ Aarón.
5 Nos tempos de Herodes, rei da Judéia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.
6 Diosis isu que vøjta'mbøte Zacarías y Elisabet. Y ni pø'nis ji'n mus chøjcayaj cyoja, porque cyøna'tzøyajpana'ṉ mumu lo que jujche 'yaṉgui'myajuse ndø Comi'is.
6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.
7 Pero nunca ja 'yoyaj 'yune, porque Elisabet ji'ndyet 'yune'øyipø, y achpøta'mbø'mna'ṉete mye'chcø'i.
7 Mas não tinham filho, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.
8 Entonces nu'c jama cuando Zacariasis nømna'ṉ chøc pyane'ajcuy Diosis vyi'naṉdøjqui porque cøpiṉyajupø va' yos masandøjcomo venepøn jete yosyajpapøji'ṉ.
8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,
9 Ijtuna'ṉ pane'is cyostumbreta'm va'cø chøjquisyaj syuerte va'cø cyøpiṉyajtøjø a ver ti yoscuy maṉba chøc tumdum pø'nis. Jetse cøpiṉdøj Zacarías va'cø maṉ jyo'cøy pomo Diosis tyøjcomo.
9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.
10 Jetsemete cuando nu'c hora, Zacariasis nømna'ṉ jyo'cøy pomo jojmo Diosis tyøjcomo mientras mumu vøti pøn ityajuna'ṉ a'ṉgomo nø cyonocsyajupø.
10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.
11 Y min cyejay Zacarías tum angelesis ndø Comi'is cyø'vejupø. Yøṉø angeles nømna'ṉ tye'n mesya'is syaya'omo jut jo'cøtyøjpamø pomo.
11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.
12 Cuando Zacariasis is angeles, mitzitz choco'yomo y na'tzcomø'nu.
12 Vendo-o, Zacarias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.
13 Pero angelesis ñøjmayu: ―Uy ña'tze, Zacarías. Porque cyøma'nøy Diosis nø mi 'yoratzøjcayuse. Por eso mi yomo Elisabejtis maṉba is une, y maṉba mi ⁿyac nøyi'aj Juan.
13 Mas o anjo disse-lhe: Não temas, Zacarias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, dar-te-á um filho, e chamá-lo-ás João.
14 Maṉba mi ṉgyasøyi y maṉba mi ñchi'ṉbø'i, y maṉba cyøcasøyaj vøti pø'nis mi ⁿune.
14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;
15 Porque ndø Comi maṉba nømi que mi ⁿune myøja'ṉombøte; y ji'n ma tyo'ṉ ni vinu ni tzoy; y maṉba ñø'it mi ⁿune Masanbø Espiritu Santo'is desde antes que maṉba pø'naje.
15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem cerveja, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;
16 Y vøtita'mbø Israel pøn maṉba yac vitu'yaj Cyomi Dioscøsi mi ⁿune'is.
16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,
17 Antes que maṉba min ndø Comi, mi ⁿune maṉba yose Eliasis qui'psocuji'ṉ y pyømiji'ṉ; jata va'cø yac sunvøjøtzøcyaj 'yune, y ji'n cøna'tzø'oyajepø maṉba yac nø'ityaj vøjpø qui'psocuy. Jetse maṉba chøqui va'cø ityaj jajmecøs cumgupyøn va'cø pyøjcøchoṉyaj ndø Comi.
17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto.
18 Y Zacariasis ñøjmay angeles: ―¿Jutz nømø ma'ṉbø mus øjtzi o'ca maṉba it ø ⁿune? Porque øjtzi achpø'mtzi, y ø ⁿyomo tzamyomo'am.
18 Zacarias perguntou ao anjo: Donde terei certeza disto? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada.
19 Angelesis ñøjmayu: ―Øjchøn Gabriel que øtz it Diosis vyi'naṉdøjqui; y øtz cø'vejøjtzi Diosis va'cø mi o'nøyø, y va'cø mi ndzajmay yøcsepø vøjpø ote.
19 O anjo respondeu-lhe: Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.
20 Pero yøti porque ja mi ndø va'ṉjajmay ø onde, por eso maṉba mi ⁿ'yuma'aje, y ji'n mus ma mi ⁿ'yona; hasta que nu'cpa jyama yø'cse tucpa øtz ndzambase. Jicsye'c maṉba mi ⁿ'yongue'te. Porque maṉba nu'c jama va'cø tyucø jujche mi ⁿnøjayuse.
20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo.
21 Mientras jetse tujcu, a'ṉgom ityajupø pø'nis nømna'ṉ jyo'cyaj Zacarías, y maya'yajpana'ṉ de que ya'co'n masandøjcomo.
21 No entanto, o povo estava esperando Zacarias; e admirava-se de ele se demorar tanto tempo no santuário.
22 Cuando put Zacarías, ji'na'ṉ mus 'yo'nøyajø, y pø'nis cyønøctøyøyaju que Zacariasis isuna'ṉ ji'n ndø isipø masandøjcomo. Y Zacariasis chøjcay seña cyø'ji'ṉ sonepøn y tzø'y umapø.
22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.
23 Y cøjtu'jcam yoscuy masandøjcomo, Zacarías maṉ tyøcmø.
23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.
24 Y jøsi'cam min chøjcay cuenda que yomo Elisabet ji'ndyet tyumbø, que maṉba is une. Y Elisabet tzø'y tyøjcomo mosay poya. Nømu:
24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:
25 “Cotzo'ṉøjtzi yøti yøcse ndø Comi'is, yac isø une va'cø jana conocyaj pø'nis”.
25 Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens.
26 Tujtay poyapit Diosis cyø'vey angeles Gabriel tum cumgu'yomo ñøyipø'is Nazaret, Galilea nasomo.
26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galiléia, chamada Nazaré,
27 Cyø'veju va'cø maṉ tyu'n tum papiñomo ñøyipø'is María. Y je papiñomo maṉba'ctø'que pyøc tum pø'nis ñøyipø'is José, vi'na pøn Davijdis 'yune.
27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.
28 Tøjcøy angeles ijtumø María, yuschi'u y ñøjmayu: ―Nø mi ṉgyotzoṉ Diosis, María, y ndø Comi mitzji'ṉbøte. Mitz más vøjpø ti mi mba'tu que ji'n eyata'mbø yomose.
28 Entrando, o anjo disse-lhe: Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo.
29 Cuando isu'jcam angeles, María maya'u por lo que ñøjayuse. Nømna'ṉ jyajme'tz choco'yomo, tyumgøytina'ṉ nø ñømu “¿Tiyø yuschi'ocuy yø'cse?”
29 Perturbou-se ela com estas palavras e pôs-se a pensar no que significaria semelhante saudação.
30 Y ñøjay angelesis: ―Uy ña'tze, María. Diosis mi yac pa't vøjpø tiyø.
30 O anjo disse-lhe: Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.
31 Maṉba mi unemba'te, y maṉba mi is jaya'une, y maṉba mi yac nøyi'aj Jesús.
31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.
32 Y je une maṉba myøja'ṉo'maje; y maṉba ñøjmayaje: “Møjipø Diosis 'Yune”. Y ndø Comi Diosis maṉba chi' aṉgui'mguy jujche pyeca jata tzu'ṉguy Davijdis ñø'ijtusena'ṉ aṉgui'mguy.
32 Ele será grande e chamar-se-á Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,
33 Y maṉba aṉgui'm Israel pø'nomo mumu jama, y nunca ji'n maṉ cøyaj 'yaṉgui'mguy.
33 e o seu reino não terá fim.
34 Entonces Maria'is ñøjmay angeles: ―¿Jutznøm ma'ṉbø is yø'cse? Porque ja it ø ⁿjaya.
34 Maria perguntou ao anjo: Como se fará isso, pois não conheço homem?
35 Angelesis ñøjmayu: ―Maṉba nu'c mitzcøsi Masanbø Espiritu Santo, y Møjipø'is pyømi'ajcuy maṉba vovitu' mitzcøsi como o'nase. Jetcøtoya je une maṉbapø pø'naje masanbø unete, y maṉba ñøjmayaje Diosise 'Yune.
35 Respondeu-lhe o anjo: O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.
36 Y mi ndøvø Elisabet unepa'tque'tuti, aunque tzamyomo'cam, y nø myaṉgue't tujtay poya pya'tumø une; aunque ñøjmayajpana'ṉ nunca ji'n 'yune'øyipø.
36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,
37 Porque ja it ni tiyø ji'n musipø chøc Diosis; mumu ti muspa chøcø je'is.
37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível.
38 Entonces nøjmay Maria'is: ―Øjchøṉ ndø Comi'is cyoyomo; vøj va' yac tuc Diosis jujche mi ndzamuse. Y tzu'ṉ angeles ñe'jcø'mø.
38 Então disse Maria: Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra. E o anjo afastou-se dela.
39 Cøjtu'jcam metz tu'cay jama, tzu'ṉ María y poyemaṉ cotzøjcø'mø y nu'c tum cumgu'yomo Judea nasomo.
39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.
40 Y tøjcøy Zacariasis tyøjcomo y yuschi' Elisabet.
40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.
41 Cuando Elisabejtis myan Maria'is nø yuschi'upø, pømimics une chejcomo, y Elisabet ñø'it Masanbø Espiritu Santo'is.
41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Y Elisabejtis pømi ñøjayu María: ―Diosis mi ñchi'pa vøjpø tiyø más que eyapø yomota'm, y chi'que'tpati vøjpø tiyø une maṉbapøtøc pø'naj mitzcøsi.
42 E exclamou em alta voz: Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.
43 Como mitz ndø Comi'is mi myama, ¿ti'ajcuy min mi ndø tu'n mijtzi? Como øtz ji'n chøṉ ni tiyø.
43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?
44 Porque tan pronto ma'nø mi ⁿyuschi'ocuy, ø ⁿune pømimicsu como casøpyase ø ndzejcomo.
44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.
45 Vøco'ni mi ⁿijtu mijtzi va'ṉjamba'is ndø Comi'is chambase. Porque maṉba tuc mumu tiyø mi ñchajmayuse ndø Comi'is.
45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!
46 Jicsye'cti nøm María:
46 E Maria disse: Minha alma glorifica ao Senhor,
47 — ausente —
47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,
48 — ausente —
48 porque olhou para sua pobre serva. Por isto, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,
49 — ausente —
49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.
50 — ausente —
50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.
51 — ausente —
51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.
52 — ausente —
52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.
53 — ausente —
53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.
54 — ausente —
54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,
55 — ausente —
55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre.
56 Elisabetji'ṉ tzø'y María como tu'ca poya. Jicsye'cti vitu'que't tyøcmø.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.
57 Entonces cuando ta'n jyama, Elisabejtis o is jaya une.
57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.
58 Y myañaj tyøjcaṉbo'csa'sta'm y tyøvø'sta'm que ndø Comi'is chøjcay Elisabet møjapø to'ya'ṉø'ocuy, y casøyaj Elisabetji'ṉ.
58 Os seus vizinhos e parentes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.
59 Y cuando une ta'n tucutujta' jama, ñømaṉyaj une va'cø syeña'øyajø como Israel pø'nis cyostubresena'ṉ. Maṉbana'ṉ chi'ayaje jyata'is ñøyi Zacarías.
59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.
60 Pero myama nømu: ―Ji'nda, sino maṉba ñøyi'aj Juan.
60 Mas sua mãe interveio: Não, disse ela, ele se chamará João.
61 Y ñøjmayaju: ―Pero mi ndøvø'omda'm ja it jetse ñøyipø'is.
61 Replicaram-lhe: Não há ninguém na tua família que se chame por este nome.
62 Y chøjcayaj seña cyø'ji'ṉ va' 'yocva'cyaj jyata jujche syunbana'ṉ yac nøyi'ajyajø.
62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.
63 Y jyata'is vya'c tum che'pø tabla, y jetcøs jyayu: “Juanete ñøyipø”. Y mumu myaya'yaju ticøtoya jetsena'ṉ yac nøyi'ajyaju.
63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: João é o seu nome. Todos ficaram pasmados.
64 Jicsye'cti muspana'ṉ ona Zacarías, y vejvejneyu, vyøcotzøc Dios.
64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se-lhe a língua e ele falou, bendizendo a Deus.
65 O cyøna'chaje jujche tujcuse mumu tøjcanbo'csa'sta'm y o tzamdzamneyaj jetsepø ticøsi mumu møjmøpø cumgu'yomda'mbø Judea nasomda'mbø.
65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judéia.
66 Y mumu myañajpapø'is ote jujche tujcuse, jyajme'chajpana'ṉ y na ñø ocva'cyajtøju: ―¿Ti maṉba chøc yøṉ une'is? Y ndø Comi'is vøti cyotzoṉ je une.
66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: Que será este menino? Porque a mão do Senhor estava com ele.
67 Entonces Masanbø Espiritu Santo'is chi' une'is jyata Zacarías qui'psocuy va'cø cha'maṉvajcoya; nømu:
67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:
68 — ausente —
68 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,
69 — ausente —
69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo
70 — ausente —
70 {como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas},
71 — ausente —
71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.
72 — ausente —
72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,
73 — ausente —
73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,
74 — ausente —
74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo
75 — ausente —
75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.
76 — ausente —
76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,
77 — ausente —
77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.
78 — ausente —
78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,
79 — ausente —
79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz.
80 Y une Juan ye'ṉbana'ṉ y tumdum jama más qui'psocuy minbana'ṉ, y o it jya'ijnømømø hasta que nu'c jyama va'cø yaj quej vyin Israel pø'nomo.
80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.