Lucas 15
Didza' cubi rucá'ana tsahui' (ZARNT) vs ARIB
1 Buluʼdubëʼ yúguʼtë bönniʼ tuʼquízxjëʼ lázagaca bönachi, en yuguʼ bönniʼ cáʼasö ga zoëʼ Jesús para uluʼzë́ náguiëʼ Lëʼ.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Que lë ni naʼ yuguʼ bönniʼ yudoʼ fariseo, en yuguʼ bönniʼ yudoʼ usedi gulaʼnnë́ʼ queëʼ Jesús, taʼnnë́ʼ:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Níʼirö bucúdzuʼë didzaʼ Jesús, rëʼ légaquiëʼ:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Channö zoëʼ tu bönniʼ ladaj libíʼiliʼ, nacuáʼabaʼ queëʼ tu gayuáʼabaʼ böʼcuʼ zxilaʼ, en channö nítibaʼ tubaʼ, ¿naruʼ cabí ucáʼanëʼ iaʼzícaʼröbaʼ tápalalaj yuʼ chë́nnabaʼ naʼ ga naca lu lataj cáʼasö, ateʼ tsejëʼ tsöjdiljëʼ-baʼ böʼcuʼ zxilaʼ naʼ nanítibaʼ, cateʼ udzö́lirönëʼ-baʼ?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Cateʼ udzö́linëʼ-baʼ, lu yöl-laʼ rudzeja queëʼ ixóëʼ-baʼ yaʼ zxicjëʼ,
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 en cateʼ udxinëʼ lidxëʼ utubëʼ yuguʼ böchiʼ luzë́ʼë, en yuguʼ dzaga yuʼu queëʼ, ateʼ guíëʼ légaquiëʼ: “Buliʼdzéjalen nedaʼ, tuʼ chibudzö́lidaʼ-baʼ böʼcuʼ zxilaʼ quiaʼ gunítibaʼ.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Reaʼ libíʼiliʼ: Lëscaʼ caní gácatërö yöl-laʼ rudzeja yehuaʼ yubá niʼa queëʼ tuëʼ bönniʼ dul-laʼ ubíʼi ládxëʼë ca gaca quégaquiëʼ tápalalaj yuʼ chënnëʼ bönniʼ tsahuiʼ, bönniʼ téquinëʼ bitiʼ naquíniguequinëʼ uluʼbíʼi ládxiʼgaquiëʼ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Rnnëʼ caʼ Jesús:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Cateʼ udzö́linu le, utúbinu yuguʼ nigula luzáʼanu, en yuguʼ nigula dzaga yuʼu queë́nu, ateʼ guië́nu légacanu: “Buliʼdzéjalen nedaʼ, tuʼ chibudzö́lidaʼ dumí plata naʼ guniti.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Reaʼ libíʼiliʼ: Lëscaʼ caní, uluʼdzéjadeʼerönëʼ gubáz láʼayi queëʼ Dios niʼa queëʼ tuëʼ bönniʼ dul-laʼ ubíʼi ládxëʼë.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Rnnëʼ caʼ Jesús:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Biʼi cuidiʼ naʼ rëbiʼ-nëʼ xúzibiʼ: “Dad, benna quiaʼ le dë quiuʼ le ral-laʼ guequi quiaʼ.” Níʼirö xúzibiʼ naʼ gudísiëʼ quégacabiʼ le dë queëʼ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Nabábasö dza gudzé, biʼi cuidiʼ naʼ butúbibiʼ yúguʼtë, ateʼ guyéajbiʼ tu yödzö ziʼtuʼ, ateʼ niʼ butöbiʼ dërö le dë queë́biʼ. Le ruáʼ döʼ benbiʼ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cateʼ chibutöbiʼ dërö le dë queë́biʼ, guca gubín lu yödzö ga naʼ zóabiʼ, ateʼ biyadzaj queë́biʼ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Níʼirö guyéajbiʼ yöjsóabiʼ huen dxin queëʼ tu bönniʼ lu yödzö niʼ, ateʼ bönniʼ naʼ gusö́l-lëʼë-biʼ ga dë xiyúëʼ tsöjgágubiʼ-baʼ yuguʼ cuchi queëʼ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Guca ládxiʼbiʼ gágubiʼ guixiʼ cáʼasö naʼ tágubaʼ cuchi, pero cuntu nu bi bëʼ le gágubiʼ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Níʼirö bubíʼi ládxiʼbiʼ, rnnabiʼ: “Cateʼ xö bönniʼ huen dxin nacuʼë lidxëʼ xuzaʼ, en dëdaʼ le tahuëʼ, pero nedaʼ ni huáti cazaʼ yöl-laʼ ridún.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Uzáʼa ni, huöjaʼ ga zoëʼ xuzaʼ, en tsöjödxaʼ-nëʼ: Dad, benaʼ dul-laʼ lahuëʼ Dios, zoëʼ yehuaʼ yubá, en loʼ liʼ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Bítiʼrö nacaʼ nedaʼ lesacaʼ gacaʼ zxíʼinuʼ. Ben nedaʼ ca bönniʼ huen dxin quiuʼ.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Níʼirö guyúʼubiʼ nöza, söhuö́ajbiʼ ga zoëʼ xúzibiʼ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Níʼirö zxíʼinëʼ naʼ rëbiʼ-nëʼ: “Dad, benaʼ dul-laʼ lahuëʼ Dios, zoëʼ yehuaʼ yubá, en loʼ liʼ. Bítiʼrö nacaʼ nedaʼ lesacaʼ gacaʼ zxíʼinuʼ.”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Níʼirö xúzibiʼ rëʼ yuguʼ bönniʼ huen dxin queëʼ, rnnëʼ: “Guliʼtsöjléajtë lariʼ nazácaʼtërö, en guliʼgacu-biʼ. Guliʼcúʼu le nazacaʼ xibö́n náʼabiʼ, en buliʼdáʼ huarache níʼabiʼ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Guliʼtsöjzxíʼi-baʼ bëdxi renniʼ, ateʼ guliʼguti-baʼ. Gáguruʼ-baʼ, en gunruʼ laní,
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 tuʼ guca biʼi bönniʼ quiaʼ ni ca tu biʼi chinátibiʼ, ateʼ bubanbiʼ. Gunítibiʼ, ateʼ chibuláʼabiʼ naʼa.” Níʼirö gulaʼsí lógaquiëʼ tuʼdzéjanëʼ.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ’Tsanni niʼ raca lë ni, zóabiʼ biʼi bönniʼ zíʼalö queëʼ bönniʼ naʼ laʼ guixiʼ. Cateʼ suzáʼabiʼ rudxinbiʼ galaʼ raʼ yuʼu, riyö́nibiʼ raca huila, en raca huöʼa lu yuʼu naʼ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Níʼirö bulídzabiʼ-nëʼ tuëʼ bönniʼ huen dxin zoëʼ niʼ, en gunábibiʼ lëʼ bizxi naʼ raca.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Bönniʼ huen dxin naʼ rëʼë-biʼ: “Biʼi bö́chuʼu naʼ budxinbiʼ, ateʼ gunná bëʼë xuzuʼ gulútiëʼ-baʼ bëdxi renniʼ, tuʼ budxinbiʼ lu nëʼë dxiʼa tsáhuiʼdoʼ.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Níʼirö gulébiʼ biʼi zíʼalö naʼ, en bitiʼ gúʼunibiʼ tsúʼubiʼ yuʼu. Níʼirö birúajëʼ xúzibiʼ, en gútaʼyuëʼ lobiʼ tsúʼubiʼ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Bubíʼibiʼ didzaʼ biʼi zíʼalö naʼ, rëbiʼ-nëʼ xúzibiʼ: “Nöz quézinuʼ cateʼ xö iz benaʼ dxin loʼ, en catu caz gudáʼbagaʼa liʼ, pero catu caz bennuʼ quiaʼ tubaʼ böʼcuʼ zxílaʼdoʼ para güíʼilenaʼ xibé yuguʼ luzáʼa.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Naʼa, cateʼ budxinbiʼ biʼi quiuʼ ni busunítibiʼ yuguʼ le gutaʼ quiuʼ, gudálenbiʼ-nu yuguʼ nigula udá dzaga, benuʼ ga gulútiëʼ-baʼ bëdxi renniʼ niʼa queë́biʼ.”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Níʼirö xúzibiʼ rëʼë-biʼ, rnnëʼ: “Zxíʼinaʼ, liʼ zóalen cazuʼ nedaʼ ateʼ yúguʼtë le dë quiaʼ, quiuʼ nequi.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ben bayudxi gunruʼ laní, en udzéjaruʼ, tuʼ gúcabiʼ biʼi bö́chuʼu ni ca tu biʼi chinati cázabiʼ, ateʼ nubanbiʼ. Gunítibiʼ ateʼ chibuláʼabiʼ.”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.