Hebreus 6
Ayao amisy urairi wanyin (YVANT) vs ARA
1 Weti sya arakove, ibeker indamu wapa anave Kristus aije ntubai miridi nseo. Kristus apa ananyao raugaje wasai manasyimbe mamo wapo raen to, weti vemo watantuna ananyao ama ruke so bo raive tutir nora, yara soamo syare wapo ananyao ama miridi nseo ranyao tutir indamu wapa anave ntindimu. Kristus apa ananyao ama ruke mi so: ananyao wansakinavo wama ana wandave ti ngkakai rai; muno ananyao wamanave Amisye obo ai;
1 Por isso, pondo de parte os princípios elementares da doutrina de Cristo, deixemo-nos levar para o que é perfeito, não lançando, de novo, a base do arrependimento de obras mortas e da fé em Deus,
2 muno ananyao vatane maugasya kuvuni mana rai; muno ananyao aneme raijasea ntamijo vatane mai; muno ananyao vatane ukovakato no wene rai; muno ananyao Amisye apa mangke no tawan. Ananyao tenambe umaso mamo wama anave ama ruke mije.
2 o ensino de batismos e da imposição de mãos, da ressurreição dos mortos e do juízo eterno.
3 Ranivara Amisye po wansamayar, indati wamo Apa ananyao ntiti raen.
3 Isso faremos, se Deus permitir.
4 Weramu vatano nanawirati makirive Kristus ai ti wo awa anave Aije rapaya ntami onawamo indati usakinav wakare Ai jakato kakai. Wakoe! Vatane wato nawamo Amisye apa vare mbaro manuga rai to, muno Apa kovo po raugaje mamo wo raen to, muno Apa Anawayo Vambunine mamo Po raugasya mansai to.
4 É impossível, pois, que aqueles que uma vez foram iluminados, e provaram o dom celestial, e se tornaram participantes do Espírito Santo,
5 Muno Amisye apa ayao mamo wo raen to ware omamo ayao ngko dave mijem. Muno Apa vambunine mamo wo raen tavon to, namirati indati Po raroron manakoeve arono munije ama akari.
5 e provaram a boa palavra de Deus e os poderes do mundo vindouro,
6 Wakoe! Ranivara vatane wato wo rapatimu ware wo awa anave rapaya ntami muno makirive Kristus ai, wea indati usakinav wakare Ai jakato kakai. Weye awa ana wo rave somamo maisyare wo Arikainyo Amisy auseo sawa rijati muno wo ave arikaimbe no vatano wanui mansamun.
6 e caíram, sim, é impossível outra vez renová-los para arrependimento, visto que, de novo, estão crucificando para si mesmos o Filho de Deus e expondo-o à ignomínia.
7 Syo ananeneae inta raura so: Arono maruge maje mo mine rauwa, umba anare rayanyun dai mamo indati mo mano kove raunande vatano apave nawaisye rai ai. Mino namije amaura Amisye apa kove rai, weti rapararita vatano are nawirati manuga raneka Amisye ai mansai.
7 Porque a terra que absorve a chuva que frequentemente cai sobre ela e produz erva útil para aqueles por quem é também cultivada recebe bênção da parte de Deus;
8 Weramu ranivara anansinao muno ininaije obo ntubai mine inta rai, weamo ama kove mewen dai. Indati Amisye po anaamatane inta rapatimugo mine umaso rai indamu taname mo ranen ti mangkur. Vatano nanawirati makirive Amisye ai onawamo maurata irati mino anansinao namije rai, weti indati Amisye po mangke raugaje mai.
8 mas, se produz espinhos e abrolhos, é rejeitada e perto está da maldição; e o seu fim é ser queimada.
9 Sya arakovo inanuga no wasai, syo raura taije maisy weramu risyanave wasai weapamo wasaurata irati mino anansinao umawe raije jewen. Yara anakotaro mamaisy muno ngkove wemirati wapo rave, mamaisyo vatano Amisye po mapaya awa ayao kakaije raije wo rave ramaisy.
9 Quanto a vós outros, todavia, ó amados, estamos persuadidos das coisas que são melhores e pertencentes à salvação, ainda que falamos desta maneira.
10 Amisye opamo mamai dave. Weti animari jirati wapa anakero wapo raijaro Ai raije ramu. Muno aemen irati wapa muinyo wapo rarorono Ai rai arono wapo wapa arakovo wanave maeranande tenambe no wusyinoe ndea unumeso.
10 Porque Deus não é injusto para ficar esquecido do vosso trabalho e do amor que evidenciastes para com o seu nome, pois servistes e ainda servis aos santos.
11 Reambeke dave indamu weapamo nanentabo wapo ana ngkove umaso raijar tutira ntoa ama marane rai, indamu ana wasanave ramen omamo indati wapo raijar.
11 Desejamos, porém, continue cada um de vós mostrando, até ao fim, a mesma diligência para a plena certeza da esperança;
12 Weramu vemo wapononae nora, yara wasatawandi tutir! Watavondi vatano ube unanuive wasai mai, nanawirati wanave matuve muno matawandi tutir ava unanta Amisye apa urairi daunande mansai rai.
12 para que não vos torneis indolentes, mas imitadores daqueles que, pela fé e pela longanimidade, herdam as promessas.
13 Arono wusyinoe Amisye po urairije raokaisyo aneno Abraham ai, Po taune apa tame veano raokaisy weye Apa tame ntiti rave. Vatan inta titi seo rave po Amisye akivane jewen bayave, weti Amisye po taune apa tame obo veano Apa urairije raokaisy.
13 Pois, quando Deus fez a promessa a Abraão, visto que não tinha ninguém superior por quem jurar, jurou por si mesmo,
14 Apa urairijo po raugaje Abraham ai no taiso:
14 dizendo: Certamente, te abençoarei e te multiplicarei.
15 Abraham atawandi po ranyut ava po ana Amisye po raurairive ai raija to.
15 E assim, depois de esperar com paciência, obteve Abraão a promessa.
16 Arono vatane ubeker wurairive patimuve, wo tamo ntiti veano raokaisy indamu vatano kaijinta wanave rai. Ranivara wo tamo ntiti veano raokaisy, weamo awa ana wo raura umaso mamo mbambunin dave, weti vatane wo ayao inta rasakinav akananto kakai.
16 Pois os homens juram pelo que lhes é superior, e o juramento, servindo de garantia, para eles, é o fim de toda contenda.
17 Muno Amisye po raurairive patimuve tavon weye beker indamu vatano nanawirati Apa urairije nande mai wo raen kakavimbe: Amisye apa ana po raurairive mamo Po ranigwane ramu, yara teto Apa urairije rai tawan. Weti Po taune apa tame raura arono Po apa urairije raokaisy indamu Apa urairije mbambunin dave.
17 Por isso, Deus, quando quis mostrar mais firmemente aos herdeiros da promessa a imutabilidade do seu propósito, se interpôs com juramento,
18 Amisye apa urairije mamo mamaisyo rai kobe, muno Apa ana po raurairive patimuve mamo mamaisyo rai tavon. Anakotare jirume umaso mbe ninuwanive jewen, weye Amisye pangkarive kakai. Apa urairije mo wansanuga raijasea mbambunin. Weti wanta wanggaugambe Ai indamu ana wansanave ramene indati wandaijar.
18 para que, mediante duas coisas imutáveis, nas quais é impossível que Deus minta, forte alento tenhamos nós que já corremos para o refúgio, a fim de lançar mão da esperança proposta;
19 — ausente —
19 a qual temos por âncora da alma, segura e firme e que penetra além do véu,
20 — ausente —
20 onde Jesus, como precursor, entrou por nós, tendo-se tornado sumo sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.