Romanos 9
yer (YER) vs NTLH
1 Mmami ka̱ nla nnandər wa anəm va uja aKəristi. Mmami ka̱ nnap akwam ka̱t. Ìɗimɗim ìgwak mi ka̱ atak inok aRuhu-Nəna̱n ka̱ nnyam nnap pa̱
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 mmami ka̱ ashe nlak-ìgwak pa̱ makmak. Igwak mi ka̱ nfe ká̱ izər nrwa va i ka̱p ka̱t.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 A ɓyen á mi pa̱ ma vyap mi, ma gəlchi mi ń le ká̱ izər aKəristi ka̱kul onal mi. Ogənan va í fa ka̱ akum azəngtəng ka̱ oza̱ a.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Oma oIsa̱rila. Nwur onəm, mí tong ovan Inan te, ka̱kul oza̱ ma. N-ya atak nsat nchumchum ngga apaɓur te, ka̱kul oza̱ ma. Oma ká̱ nsar nnap-nlà va̱. Oma kà̱ ka̱m nnap-mpakpak ka̱ atak Inan a. Oma ma nyám asa̱l awop aga ashe Nzhi Inan nchumchum óza̱. Oma kpa ka̱ aɓoshi nsar nnap-nlà.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Okəka omatmat va̱ te, ojo oza̱ ma. Mi i shal akum amar aKəristi ka̱pambin te, ka̱ akum oza̱ ma. Aɗəngchi təm aji Inan chit mbyet mbyet. Uwa ishi ka̱ apal ishi iya̱m pa̱ kpaktak. Nna a təm.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Iya̱m va̱ nnap-nlà Inan là te, nna ta chwat ka̱t. Ka̱kul nkpaktak onəm va̱ fa ka̱ akum aIsa̱rila te, oIsa̱rila oga nnandər ka̱t.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Ka̱kul pa̱ oza̱ fa ka̱ akum aIbərahim te, a nyan chit pa̱ nkpaktak oza̱ ovan aIbərahim ka̱t. Ma là pa̱, <<Ovan va uIshaku mar te, oma mí kun ishi úIbərahim ka̱ pa̱ nva̱n va uza̱ re.>>
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Nna pa̱ ovan aIbərahim oga afu oma ovan Inan ka̱t. Ovan va Inan ka̱ sar nnap-nləla úIbərahim te, oma ma kun ishi ka̱ pa̱ nva̱n va uAbəraham re.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Ka̱sa̱l va̱ ta̱ ma là nnap nsar nnap-nlà va̱ ta. Pa̱, <<Azhen ka̱ atak wanta̱ te, mi ga nle mɓa. Te uSaratu i ga mmar uyen-nunggwan.>>
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Iya̱m va ta chwat ka̱t. Ovan va̱ uRifkatu mar te, upo oza̱ pa̱ uzəng. Uwa ukəka yi uIshaku.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Kan mí mar ovanjen va̱ ta̱, oma nyi iya̱m inəna̱n ká̱ iɓá̱ngɓa̱ng chit ka̱t te, Inan là iya̱m va̱ i ga nfa únan oza̱. Na iya̱m va Inan ɗom ka̱ apal ishi ayàk wò te, nna a yà. Kan a yà ka̱kul nɗak ngga ishi anəm ka̱t. Awór va Inan wór te, nna a yà nnap chwat.
11 — ausente —
12 Ma mor ma là únan oza̱ pa̱, <<Unəmgbak i ga nta̱l uzwal aɓwakan.>>
12 — ausente —
13 Wa nva ma lir chit ka̱ ashe nnap-nlà Inan pa̱, <<UYakup uwa n yak. UIshuwa te, n yak na ka̱t.>>
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Te iza̱ i là ɗa? Inan yà ka̱ nnandər ka̱t ɗò? Ko pa̱ ɗa̱p iya̱m ro ya pa ka̱t.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Ka̱kul uza̱ là úMusa pa̱, <<Unəm va pa̱ kpaktak n ɗom nnyam nrwa ìgwak á na te, uwa mi nyám á na. Unəm va pa̱ kpaktak n ɗom n nyám afu-rusok rusok á na te, uwa mi nyám á na.>>
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Ya yà chit pa, a yar nnap iya̱m va unəm a ɗom, ka̱t te nɗak ngga ishi anəm ka̱t. Nnyam nrwa ìgwak Inan na chwat.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Ka̱kul ka̱ ashe nnap-nlà Inan te, ma lir pa̱ Inan là úFirauna pa̱, <<N nak ɓu u yà uponzhi ka̱kul inan iya̱m pa̱ izən. N ɗom pa̱ ń nyám ichumchum mi ka̱ apal ishi ɓu na ma nyi aɗin mi a gang atak ka̱ ashe apambin.>>
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Nna pa̱ unəm va pa̱ kpaktak Inan ɗom nnyam nrwa ìgwak á na te, uza̱ i nyám. Unəm va̱ nnyi uza̱ ɗom ntwat anung igugwak te, uza̱ i nəm.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Ɗom te, uro ka̱ ashe wo i là pa̱, <<A ya chit wanta te, iza̱ nak kan Inan ka̱ nya mpat mi na pa̱ har yà? Uda kur nɗa̱t na ka̱ nnəm iya̱m va̱ uza̱ ɗom yà?>>
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Ánəm u kur wa ada kan ɓu dap atam ká̱ Inan yà? Wi, iya̱m va ma mime te, a kur nla nnap únəm uga mme wò kur pa̱ sang kang u me mi wanta̱ ya ɗò?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Uchar uga mme ngbə́t yà ká̱ ichumchum iga nnuk ame na o kpán ame azəngtəng va̱ ta o me iyá̱m-inok pa̱ ɗongɗong ka̱ ka̱t ɗò? Uza̱ i ɗom te, uza̱ i me iya̱m iga nnəm inok ichumchum. Uza̱ i ɗom te, uza̱ i me ka̱ ame azəngtəng va̱ ta iya̱m-inok va ikyin ka̱t.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 wantana ká̱ Inan kpa ka̱t ɗò? A yà pa̱ Inan ɗom nnyam mmən-ikum wò nzəng ka̱ nnak pa̱ ma nyi ichumchum wò kan uza̱ yak pa̱ o ka̱r ìgwak ka̱ nzhin ka̱ onəm va̱ mà pa̱ oza̱ a fe ka̱ mmən-ikum va̱ ta te, pa̱ uza̱ kur ka̱t a? Onəm va pa̱ ka̱ zhìzhì ɗò? Onəm va pa̱ uza̱ a zhì te, pa̱ uza̱ kur nka̱r ìgwak ka̱ oza̱ ka̱t a?
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 A ya nnyi pa̱ uza̱ ɗom pa̱ ma nyi apir mmak ichumchum wò va ji pa̱ kpaktak ónəm va uza̱ ka̱ nnyam nrwa ìgwak óza̱ te, pa̱ uza̱ kur ka̱t a?
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Mmayi na uza̱ wór. Uza̱ wór oYahudi ma chwat ka̱t. Onəm va̱ oYahudi ka̱t te, uza̱ wór oza̱ wór na kpa
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 wa nva ma lir ka̱ ashe nnap-nləla va uHosiya lir pa̱,
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Kà̱ɗi te,
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 UIshaya là nnap-nlà pa̱ gbá̱ngbá̱n ka̱ apal ishi oIsa̱rila pa̱,
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Ka̱kul uPonzhi-Inan i ga nnəm óza̱ pa̱ kəlak kəlak iya̱m va uza̱ gəl akwali kwali ápambin chit a.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Nnap ta̱ dakdak wa nva uYeshayah là chit pa̱,
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Te iza̱ i là ɗa? Onəm va̱ oYahudi ka̱t, oza̱ ka̱ nram pa̱ o tong onəna̱n ka̱ mpyal Inan ka̱t te, oza̱ tong chit. Iya̱m va mí ya ka̱ atak nna nnandər a.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 aIsa̱rila va ɗak ka̱ nram ntong onəna̱n ka̱ mpyal Inan te, oza̱ chu n-yiya ka̱t.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Iza̱ nak yà? A ma̱t oza̱ ka̱ nya ka̱kul pa̱ oza̱ ram ka̱ ashe nna nnandər ka̱t. Oza̱ ram na mí ya ka̱ atak nnəm iya̱m inəmnəm iga nɗak ngga ishi anəm. Te oza̱ ləp ifan ká̱ izər iya̱m iga nnak onəm i ləp ifan
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 wa nva ma lir ka̱ ashe nnap-nlà Inan pa̱,
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.