Atos 27
yer (YER) vs NAA
1 Ma là chit pa̱ i ga mbin aItaliya te, ma nak uBulus nzəng ka̱ onəm ro oga ashe ikan na kpa ka̱ ashe awo anəm chumchum oshozha ro aɗiɗin pa̱ uJuliyos ká̱ idongkong oshozha ija aPonzhi chumchum va ka̱ aRom.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 I tan agirgi ndəng aro ka̱ aAdaramitiya va ka̱ ngga ìtong iga anung iwa iga mbin Asiya. Te i ɓan achen yi. UAristakus unəm uga aMakidoniya va fa ka̱ aTasalonika te, ka̱ ya nzəng ka̱ yi.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ìpin fa kpa̱k te, i ɓa i sat ka̱ aSaidon. UJuliyos nnyam nnyi nnap úBulus byet. Uza̱ ma̱n á na pa̱ uza̱ a ga atak okpa wo na oza̱ a nakshi ka̱ na.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 I won ka̱ ta te, i tan agirgi ndəng kà̱ɗi i wòl ngba̱k aKuburus va ayər pyep ka̱ ka̱t, i ga. Ka̱kul ayər ka̱ ya ka̱ mpyep i nə́m yi nnə́mnə́m.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 I pa̱l ká̱ ishimshe iwa va nak ikwoksok ka̱ mbin aCiliciya ka̱ aPamfiliya te, i ɓa i sat ka̱ Mira va ka̱ ashe mbin aLikiya a.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Unəm uchumchum oshozha ya agirgi ndəng aga Alekzandariya ayi ka̱ ta ka̱ ngga mbin aItaliya. Te i tan agirgi va̱ ta.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Agirgi yi chen pa̱ shiriri har nra pa̱ nkyak. Ka̱ ngwar nlim kang i ɓa i chu dat ka̱ aKinidus. Atak-pyeppyep ma̱n ayi pa̱ i ga nzwan ka̱t. A nak te, i yar ngba̱k aKarita va atak i pyep ka̱ ka̱t a. Ngba̱k va nak ikwoksok ka̱ aSalmone.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Ka̱ mɓək anung kang agirgi yi mál ka̱ anung akongkong kang i ɓa i chu atak ro mí wór pa̱ Atak-Nəna̱n aga Ntong Agirgi. A dat ká̱ ìtong aLasiya.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Achen va̱ ta̱ yar nra chit mak. A nak te, achen ka̱ ashe ndəng nyangmata̱ aɓang alakchi ka̱t. Ka̱kul nra ngga ndan ishi onəm ká̱ iya̱m-nrì ka̱kul awop watar chit. A nak te, uBulus won oza̱ pa̱,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 <<Ónəm mi, n ya na ka̱ nà achen yi i ɓəɓa̱n. Mi i lan agirgi ká̱ iya̱m va̱ agirgi yar har ká̱ iriri yi kpa.>>
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Ká̱ nnà te, nva̱ pa̱ unəm uchumchum oshozha va̱ ta a ka̱m iya̱m va̱ uBulus là te, uza̱ ka̱m ichən apo agirgi va̱ ta ka̱ unəm uga nchəchi.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Atak va̱ ta chang pa̱ ayər arusok rusok a vang a ya onəm ka̱ ta ka̱t. A nak te, mmakmak onəm là pa̱ ma ga mpyal ka̱ achen. Oza̱ nak ìgwak pa̱ mí chu aFinikiya kan mí lok ngwatar nvan ayər ka̱ ta. Atak njul agirgi va̱ ta ka̱ aKarita va nak ikwoksok ka̱ asa̱l nkwandal va nak mɓa asa̱l arurong ka̱ asa̱l mpal va nak mɓa asa̱l arurong a.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Ayər fa ka̱sa̱l nkwandal ɓan mpyep pa̱ pít, oza̱ rən pa̱ iya̱m va̱ o ɗom te, o ya chit. A nak te, oza̱ dap acham aɗəkɗək aga nsat ka̱ agirgi fa ka̱ ashe ndəng, agirgi kpán asa̱l ka̱ anung akongkong aKarita.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 A gba̱ng nva̱n ka̱t te, n-yər nkánkám ro mí wór pa̱ uSa̱l-mpal Ngga Asa̱l Awu-lum, a ləp fa ka̱ mbin va̱ ta nva ndəng gang ka̱ ashe a.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 N-yər va̱ ta fa dangchi agirgi va̱ ta ngga nzwan ma̱t. A nak te, i ɗak kà̱ ka̱t, i re n-yər pyep yi ga ka̱.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 I ɓa i chu ngba̱k nya mbin ro va ndəng gang ka̱ ashe mí wór pa̱ aKauda va ayər i pyep ka̱ ka̱t te, atak nak nswakam ka̱. Ka̱ ngwar nlim kan i ɗak ka̱ agirgi aɓwakan i ran ɓyen.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Oza̱ dap tar ka̱ ka̱ ashe agirgi achumchum. Oza̱ mwak asang ka̱ akum agirgi achumchum oza̱ ran. Ayər nəm oza̱ pa̱ kan agirgi a ga a gbak afu ka̱shishiri ka̱ aSirtis ka̱t. A nak te, oza̱ fər ka̱ nza̱ni agirgi oza̱ re ayər i da̱n agirgi i ga ka̱.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Atak-pyeppyep va̱ ta ga mpyal ka̱ nnyan ka̱ yi. A nak te, ìpin fa kpa̱k te, oza̱ ɓan ngwur iya̱m va̱ agirgi yar oza̱ swan ka̱ ashe ndəng.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ká̱ ilum iga ishaɗən te, oza̱ swan asang ká̱ iya̱m inok ro ka̱ ashe ndəng ka̱ awo oza̱.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 I ya iwu alum ká̱ izhán ka̱t nra pa̱ nkyak. Atak va̱ ta ga mpyal ka̱ mpyep. A nak te, i yar pa̱ njiyi te, a kur chit.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 A nəm nra chit pa̱ makmak nna ma ri iya̱m ro chit ka̱t. Te uBulus won ga akul ka̱ mpyal oza̱ là pa̱, <<Ónəm, ka̱ ya pa̱ ka̱ o fe ichən mi fe te, ka̱ o re aKarita ka̱t. Te iya̱m va̱ ya wo ta̱ ká̱ iya̱m va̱ zhì te, ka̱ ya wo ka̱t.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Ka̱ nna kpa te, mmami ka̱ nna ichən awo pa̱ ìgwak wo a kam. Ka̱kul ka̱ uro pa̱ uzəng ka̱ ashe wo i lan iriri wo ka̱t. Agirgi na chwat i zhì.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ka̱kul umaleka fa nyám ishi wo á mi ká̱ ìzwam. Inan va mmami ujini kan inunok na mmami ka̱ nnənəm a.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Unəm uga nre va̱ ta là á mi pa̱, <ÁBulus, kan ayər a nəm ɓu ka̱t. Nkpak jiwo ɓu ga nsat ka̱ mpyal aKaisar ka̱kul akwali. Inan ka̱ nnap nnəna̱n wo nak chit pa̱ ka̱ unəm pa̱ uzəng ka̱ ashe onəm oga ngga achen nzəng ka̱ ɓu i lan iriri wo ka̱t.>
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ka̱kul nva̱ ta te, re ìgwak a kam awo ónəm. Ka̱kul n yà ka̱ nna nnandər yà pa̱ iya̱m va̱ ta̱ i fa wa nva uza̱ là á mi.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 ká̱ nnà te, nkpak pa̱ n-yər va̱ ta̱ a swang yi ka̱ mbin ro va ndəng gang ka̱ ashe a.>>
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Ka̱ nra ngga ngba̱pchi ama̱n pa̱ neɗing ká̱ ìzwam te, atak-pyeppyep nna ya ka̱ anung nda̱n yi ka̱ ashe iwa Adariya. Ká̱ ishimshe ìzwam te, a nəm ka̱ onəm oga nchi agirgi va̱ ta pa̱ i dat chit ka̱ ǹzam.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Oza̱ mà ngba̱n ndəng te, oza̱ ya ashar igba̱l ká̱ ìsəm parəm. A gba̱ng nva̱n ka̱t te, oza̱ mà ngba̱n ndəng va̱ ta kà̱ɗi te, oza̱ ya ngbəgba̱n ashar ìsəm fangzəngtəng.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Te ayər nəm oza̱ pa̱ kan agirgi a gbak afu ká̱ izər ipán ka̱t. A nak te, oza̱ swan acham aɗəkɗək pa̱ neɗən ka̱ ashe ndəng ka̱sa̱l nsəm agirgi aga nnənak i ta̱l. Atak gba̱ng ntan ka̱ oza̱.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Onəm oga nchi agirgi va̱ ta fər ka̱ agirgi aɓwakan ka̱ ashe ndəng na o chən te, oza̱ nəm akwam pa̱ mmawó ka̱ nswan acham aɗəkɗək ka̱ ashe ndəng ka̱sa̱l mpyal agirgi aga nnənak i ta̱l.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Te uBulus là ûnəm uchumchum oshozha va̱ ka̱ aɓo oshozha pa̱, <<A yà pa̱ onəm va̱ ta̱ i chən i re agirgi te, ka̱ unəm ro pa̱ uzəng ka̱ ashe wo i lár ka̱t.>>
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 A nak te, oshozha gəl asang agirgi aɓwakan va̱ ta re ga ndəng.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Atak dat ka̱ ntan te, uBulus chál nkpaktak oza̱ pa̱ oza̱ a ri iya̱m-nrì. Uza̱ là pa̱, <<Nrá pa̱ ngba̱pchi ama̱n pa̱ neɗən va̱ watar ta̱ te, na o ri iya̱m ro chit ka̱t. O təm ka̱ ngwam nnap ka̱ o ri iya̱m ro ka̱t.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Mmami ka̱ nchal wo nyangmata̱ pa̱ o ri iya̱m ro. Ka̱kul nna ta i na ìkàm awo ngga nfa ká̱ ikángkáng. Unəm ro i ku ka̱t. Ko akpap aga ishi pa̱ zən unəm ro i lan ka̱t.>>
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Uza̱ gba̱l ka̱ nla iya̱m va̱ ta te, uza̱ wur nzəngkəng ka̱wo. Te ka̱ mpyal oza̱ pa̱ kpaktak uza̱ na aɗəngchi íNan. Uza̱ kpal nzəngkəng uza̱ ɓan nrəri.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 A nak te, ìgwak kam oza̱ pa̱ kpaktak. Oza̱ ri iya̱m kpa.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Iyəl nkpaktak onəm va̱ ka̱ ashe agirgi va̱ ta te, onəm igba̱l pa̱ iparəm ká̱ ìsəm pa̱ ifangshat ama̱n pa̱ kpa̱ɗən.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Ka̱ nva̱ngva̱ oza̱ ri iya̱m-nrì chit afu yəl oza̱ te, oza̱ wur aɓo mma̱k oza̱ swan ka̱ ashe ndəng na agirgi a kəla̱p.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Atak tan oza̱ ya anung akongkong te, oza̱ nyi mbin va̱ ta ka̱t. Te oza̱ ya atak ro ndədəng nəm wa mbwam akongkong kongkong ká̱ ashishiri. A nak te, oza̱ là pa̱ o ɗak na agirgi a ga a sat ka̱ ta a yà pa̱ i nənəm a.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Oza̱ kyen asang oga acham aɗəkɗək ga nnak agirgi i ta̱l oza̱ re ka̱ ashe ndəng. Oza̱ fən asang va̱ kpán iya̱m iga nchi agirgi va̱ ta kpa. Oza̱ ran nza̱ni agirgi oza̱ gha̱p won apal ka̱sa̱l mpyal agirgi na ayər a da̱n a ga ka̱. Te oza̱ kpán asa̱l anung akongkong va̱ ta.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Te agirgi ɓa ləp aɗuktum ashishiri aga ashe ndəng te, a sat. Mpipyal pàn ka̱ i səng pa̱ ɗa̱p ka̱t. Ijili jili nnyi te, ɓun pa̱ nyimən nyimən ka̱kul igum-ndəng ka̱ nnə́m ká̱ izəzər.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Oshozha ya chit pa te, oza̱ nəm ichən pa̱ o gba̱ng onəm oga ashe ikan ka̱kul le kang oza̱ a yel ndəng a pa̱ng a chən iya̱m oza̱ ka̱t.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Ka̱kul pa̱ unəm uchumchum oshozha va̱ ta ɗom pa̱ kan ma gba̱l uBulus ka̱t te, uza̱ ɗa̱t oza̱ ka̱ nnəm iya̱m va̱ oza̱ ɗom nnənəm. Onəm va̱ nyi ndəng nyi te, uza̱ nak oza̱ pa̱ oza̱ a ru ndəng mpyal a pa̱n a ga ǹzam.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Aɓo onəm nnyi te, pa̱ oza̱ a pa̱n ka̱ apal akun anəna̱n ka̱ akpasal akun agirgi va̱ chwan. Ka̱sa̱l va ta nkpaktak onəm chu ǹzam ká̱ ikángkáng.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.