Lucas 14
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs ACF
1 Nãskakẽ pena tenetitĩa Jesús kani nã fariseo xanĩfãfe ãfe pexe anoxõ pikai. Akka nãnoxõ fariseo fetsafãfe õinifo Jesús afaa afeska faimãkai nõ õinõ ikaxõ.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nãskano nãnori ãfe ferotaifi feronãfake fisti isinĩ imis ini põya rafeki faraxika ita kishi rafeki faraxika ini.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Nãskakẽ Jesús ato yõkani, a Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfoya fariseofo: “¿Na pena tenetitĩa a isinĩ ikaifo nõ ato sharafatiromẽ, askayamakĩ nõ ato sharafatiromaraka?” ixõ ato yõkaito,
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 akka tsõa tooxanima. Nãskakẽ Jesús a isinĩ ikai mẽtsoinĩfofã sharafani. Nãskaxõ yoini: “Mã mĩ sharaki, katãfe,” fani.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Nãskaxõ fariseofo Jesús ato yoini iskafaki: “Akka, ¿fatora mã fẽtsa, mãto fake iyamãi mãto yoinã ina kini mẽra pakeano mã koshi ifirisa fatiromamẽ pena tenetitĩa?” ato faino,
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 tsõa kemanima.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nãskata Jesús õini mã fẽkaxõ tsaoti sharakõi fikanax mĩsa ano tsaofaifãfe. Nãskaifãfe õikĩ Jesús meka fetsafaxõ ato yoini iskafakĩ:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Akka fẽtsa fista ayanã kẽro fĩkĩ mato kenano, tsaoti sharakõi ano tsaoyamakãfe. Akka mato keskarama nã feronãfake sharafinakõia pexe ifãfe kenano oax nã tsaoti sharakõi ano tsaotiroki.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Akka pexe ifãfe fetsa fe oxõ mia yoikĩ iskafatiro: ‘Na feronãfake tsaoti inãfe,’ mia faino mĩ rãfikõiyanã kaax chikayakõi mĩ tsaotiro.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Akka askatamaroko mia fẽtsa kenamana kaax ori chikayakõi mĩ tsaoyotiro. Akka nã mia kenamanato mã oxõ mia yoinõ iskafakĩ: ‘Efe yorashta, na tsaoti sharakõi ano tsaoyofe,’ mia faino, nãskakẽ mĩ inimasharakõitiro yorafãfe ferotaifi a mefe mĩsa ano tsaofafãfe mia õiaifono.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Akka fatora fẽtsa ato finõpaiyaito a keskara Niospa ato nãmã nĩchitiro anã afaa inõma. Akka a shinãi iskai: ‘Ẽkai afama, ẽ fetsafo finõpaima, ẽ ato keskarama,’ ixõ shinãito Niospa fetsafo finõmainĩfofã sharakõi nĩchitiro,” ixõ Jesús ato yoini.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ato askafata a ato pimairi Jesús yoini iskafakĩ: “Mĩ ato pimakĩ mĩ yamafoos ato pikĩyamafe, mĩ extofoosri ato pikĩyamafe, mĩ kaifoosri ato pikĩyamafe, a mia chaima nikafori kori ichapayafori ato pikĩyamafe. Akka afãferi kopikiri mia pikĩtirofo, nãskakẽ mã pimanãsharakõitiro.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Askatamaroko mĩ fista ayanã a yora afaamaisfoya a nipaikĩ ranãifo chãtofoya a fẽxofori ato pikĩfe.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Nãskakẽ mĩ ato askafaax mĩ inimakõitiro. Akka afãfe mia kopifatirofoma, akka mĩ ato askafaito Niospa mia inimamasharaxii naax mĩ anã otokẽ,” ixõ Jesús yoini.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Ato askafaito nikakĩ fẽtsa a mĩsa ano tsaoato Jesús yoini iskafakĩ: “Ifo, inimasharayanã Epa Nios xanĩfãfe keyokõi yorafo ĩkinãi anoax ato fe ikanax fãsi inimasharakõitirofo,” ixõ yoiaito,
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Jesús yoini iskafakĩ: “Feronãfake fistichi a piai sharakõi faxõ yora ichapa kenamani afeta pii fenõfo.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 A piai mã itipinĩshara faxõ a yonoxomis nĩchini ato yoitanõ iskafakĩ: ‘Kookãfe pixikakĩ. Mã ẽfe xanĩfãfe itipinĩshara faki,’ ixõ ato yoitanõ.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 “Ato askafaino, akka keyokõichi yoinifo iskafakakĩ: ‘Nõ kayotiroma,’ ixõ yoinifo. Akka a yoikĩ taefato yoini iskafakĩ: ‘Ẽ rama mai fiaki ẽ õiyotanõ. Ẽ mia yoikai ẽ mefe kayotiromaki,’ ixõ yoini.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Fẽtsari yoikĩ iskafani: ‘Ẽ rama diez faxõ fakka fiaki yonomaxii ẽ õiyonõ sharamakĩ. Nãskakẽ ẽ mefe kayoi kaimakai,’ ixõ yoini.
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Fẽtsari yoikĩ iskafani: ‘Ẽ rama kẽro fia. Ẽ mefe katiroma,’ ixõ yoini.
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Nãskakẽ a yonoxomisto oxõ nã yoiafo keskafakĩ ãfe ifo yoini, a yonoxomisto yoiaito nikai õitifishkikõini. Nãskakẽ afianã a yonoxomis yoikĩ iskafani: ‘Nã mĩ kapaiyai ari kaxõ pexe rasi pasotainoa ato ifitãfe a afaamaisfoya, a nipaikĩ ranãifo ifita fẽxofori ifita chatofori ifita ato fatãfe,’ ixõ nĩchini.
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 “Mã ãfe ifãfe nĩchia katani. Okĩ yoitoshini, iskafakĩ yoini: ‘Ifo, nã mĩa yoia keskafakĩ mẽ ato yoitani. Akka mã fekani, mã fefiakanax mĩ pexe fospikanima,’ faito,
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 afianã ãfe ifãfe yoini iskafakĩ: ‘Na fãi kaxõ ato yoirisafafe a chaima ikafoya, nãskaxõ ato yoikĩ iskafafe: “Ẽfe ifãfe pexe mẽra ikikãfe afeta pixikakĩ,” ato fafe ẽfe pexe fospikõinõfo.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Akka ẽ mato yoi nã yorafo taefakĩ ẽ ato pimapaiyoa ẽfe pexe anoxõ efeta pinõfo akka afãfe anã efeta pinakafoma,’ ixõ pexe ifãfe yoitiro,” ixõ Jesús ato yoini.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Yora ichapafãfe Jesús chĩfaifono atokiri fesoakekafã ato yoini:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Fẽtsa ea Ifofapaikĩ ea noikĩ finakõitiro. Ãfe apanõ ãfe afanõ ãfe ãfinõ ãfe fakefonõ ãfe extonõ ãfe chikonõ ato noifikĩ earoko noikĩ finakõiama, askatari ãa anoi noimei ea noisharakõitama nãskakẽ a keskara eõxõ tãpimis itiroma.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Akka ẽ cruznoax mato nãxoxii. Nãskakẽ ea tsõa yoikĩ iskafaima: ‘Iskaratĩa ẽ Jesús Ifofai. Nãskakẽ ẽ nai omiskõifikĩ ẽ shinãchakaima,’ ixõ tsõa anori yoiaxma, nãskakẽ ẽfe ina itirofoma.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Akka fatora fẽtsa mã pexe fapaikĩ ĩkisi mã shinãyotiromamẽ afe tii xepa peimãki õixiki aõ pexe fakĩ mitoxiki.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Akka mã pexe fapaikĩ mã xepa pei ichapama fixõ mã mitotiroma. Nãskakẽ nã õiaifãfe mato kaxemetsama fatirofo.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 “Mato iskafakĩ yoiyanã: ‘Kee, õikapo, na feronãfãke pexe fafiakĩ akka pexe fakĩ mitoama.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Nãskarifiakĩ xanĩfo fẽtsa afe xanĩfo fetsa fe retenãpaikĩ shinãtiro a diez mil soraroyato a veinte mil soraroya retetiromakĩ.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nãskakẽ afe retenãtiroma meekĩ, xanĩfo fetsa oyoamano meka fomatiro iskafakĩ yoikĩ: ‘Nõ retenãimakai, nõ raenãnõ,’ ixõ yoitiro.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Nãskarifiai fatora mã fetsa mãto afarafo mã potayamax ẽfe ina mã itiroma,” ixõ Jesús ato yoini.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Anã Jesús ato yoini iskafakĩ: “Akka shinãkãpo. Tashi sharakẽ nõ tsopeitiro. Akka tashi sharayamakẽ nõ tsopeitiroma, paispa chakakẽ.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Askarakai tsõa fichipaima. Potatirofo. Nãskariakakĩ ea Ifofayamakakĩ ea tsõa Ifofasharakanima chakakõi ea fakani. Akka mã pachoyakĩ ea nikasharakãfe,” ixõ Jesús ato yoini.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.