Lucas 14
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs ARIB
1 Nãskakẽ pena tenetitĩa Jesús kani nã fariseo xanĩfãfe ãfe pexe anoxõ pikai. Akka nãnoxõ fariseo fetsafãfe õinifo Jesús afaa afeska faimãkai nõ õinõ ikaxõ.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nãskano nãnori ãfe ferotaifi feronãfake fisti isinĩ imis ini põya rafeki faraxika ita kishi rafeki faraxika ini.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Nãskakẽ Jesús ato yõkani, a Moisés yoikĩ kirika keneni keskara ato tãpimamisfoya fariseofo: “¿Na pena tenetitĩa a isinĩ ikaifo nõ ato sharafatiromẽ, askayamakĩ nõ ato sharafatiromaraka?” ixõ ato yõkaito,
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 akka tsõa tooxanima. Nãskakẽ Jesús a isinĩ ikai mẽtsoinĩfofã sharafani. Nãskaxõ yoini: “Mã mĩ sharaki, katãfe,” fani.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Nãskaxõ fariseofo Jesús ato yoini iskafaki: “Akka, ¿fatora mã fẽtsa, mãto fake iyamãi mãto yoinã ina kini mẽra pakeano mã koshi ifirisa fatiromamẽ pena tenetitĩa?” ato faino,
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 tsõa kemanima.
6 A isto nada puderam responder.
7 Nãskata Jesús õini mã fẽkaxõ tsaoti sharakõi fikanax mĩsa ano tsaofaifãfe. Nãskaifãfe õikĩ Jesús meka fetsafaxõ ato yoini iskafakĩ:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Akka fẽtsa fista ayanã kẽro fĩkĩ mato kenano, tsaoti sharakõi ano tsaoyamakãfe. Akka mato keskarama nã feronãfake sharafinakõia pexe ifãfe kenano oax nã tsaoti sharakõi ano tsaotiroki.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Akka pexe ifãfe fetsa fe oxõ mia yoikĩ iskafatiro: ‘Na feronãfake tsaoti inãfe,’ mia faino mĩ rãfikõiyanã kaax chikayakõi mĩ tsaotiro.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Akka askatamaroko mia fẽtsa kenamana kaax ori chikayakõi mĩ tsaoyotiro. Akka nã mia kenamanato mã oxõ mia yoinõ iskafakĩ: ‘Efe yorashta, na tsaoti sharakõi ano tsaoyofe,’ mia faino, nãskakẽ mĩ inimasharakõitiro yorafãfe ferotaifi a mefe mĩsa ano tsaofafãfe mia õiaifono.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Akka fatora fẽtsa ato finõpaiyaito a keskara Niospa ato nãmã nĩchitiro anã afaa inõma. Akka a shinãi iskai: ‘Ẽkai afama, ẽ fetsafo finõpaima, ẽ ato keskarama,’ ixõ shinãito Niospa fetsafo finõmainĩfofã sharakõi nĩchitiro,” ixõ Jesús ato yoini.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ato askafata a ato pimairi Jesús yoini iskafakĩ: “Mĩ ato pimakĩ mĩ yamafoos ato pikĩyamafe, mĩ extofoosri ato pikĩyamafe, mĩ kaifoosri ato pikĩyamafe, a mia chaima nikafori kori ichapayafori ato pikĩyamafe. Akka afãferi kopikiri mia pikĩtirofo, nãskakẽ mã pimanãsharakõitiro.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Askatamaroko mĩ fista ayanã a yora afaamaisfoya a nipaikĩ ranãifo chãtofoya a fẽxofori ato pikĩfe.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Nãskakẽ mĩ ato askafaax mĩ inimakõitiro. Akka afãfe mia kopifatirofoma, akka mĩ ato askafaito Niospa mia inimamasharaxii naax mĩ anã otokẽ,” ixõ Jesús yoini.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Ato askafaito nikakĩ fẽtsa a mĩsa ano tsaoato Jesús yoini iskafakĩ: “Ifo, inimasharayanã Epa Nios xanĩfãfe keyokõi yorafo ĩkinãi anoax ato fe ikanax fãsi inimasharakõitirofo,” ixõ yoiaito,
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Jesús yoini iskafakĩ: “Feronãfake fistichi a piai sharakõi faxõ yora ichapa kenamani afeta pii fenõfo.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 A piai mã itipinĩshara faxõ a yonoxomis nĩchini ato yoitanõ iskafakĩ: ‘Kookãfe pixikakĩ. Mã ẽfe xanĩfãfe itipinĩshara faki,’ ixõ ato yoitanõ.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 “Ato askafaino, akka keyokõichi yoinifo iskafakakĩ: ‘Nõ kayotiroma,’ ixõ yoinifo. Akka a yoikĩ taefato yoini iskafakĩ: ‘Ẽ rama mai fiaki ẽ õiyotanõ. Ẽ mia yoikai ẽ mefe kayotiromaki,’ ixõ yoini.
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Fẽtsari yoikĩ iskafani: ‘Ẽ rama diez faxõ fakka fiaki yonomaxii ẽ õiyonõ sharamakĩ. Nãskakẽ ẽ mefe kayoi kaimakai,’ ixõ yoini.
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Fẽtsari yoikĩ iskafani: ‘Ẽ rama kẽro fia. Ẽ mefe katiroma,’ ixõ yoini.
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Nãskakẽ a yonoxomisto oxõ nã yoiafo keskafakĩ ãfe ifo yoini, a yonoxomisto yoiaito nikai õitifishkikõini. Nãskakẽ afianã a yonoxomis yoikĩ iskafani: ‘Nã mĩ kapaiyai ari kaxõ pexe rasi pasotainoa ato ifitãfe a afaamaisfoya, a nipaikĩ ranãifo ifita fẽxofori ifita chatofori ifita ato fatãfe,’ ixõ nĩchini.
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 “Mã ãfe ifãfe nĩchia katani. Okĩ yoitoshini, iskafakĩ yoini: ‘Ifo, nã mĩa yoia keskafakĩ mẽ ato yoitani. Akka mã fekani, mã fefiakanax mĩ pexe fospikanima,’ faito,
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 afianã ãfe ifãfe yoini iskafakĩ: ‘Na fãi kaxõ ato yoirisafafe a chaima ikafoya, nãskaxõ ato yoikĩ iskafafe: “Ẽfe ifãfe pexe mẽra ikikãfe afeta pixikakĩ,” ato fafe ẽfe pexe fospikõinõfo.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Akka ẽ mato yoi nã yorafo taefakĩ ẽ ato pimapaiyoa ẽfe pexe anoxõ efeta pinõfo akka afãfe anã efeta pinakafoma,’ ixõ pexe ifãfe yoitiro,” ixõ Jesús ato yoini.
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Yora ichapafãfe Jesús chĩfaifono atokiri fesoakekafã ato yoini:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Fẽtsa ea Ifofapaikĩ ea noikĩ finakõitiro. Ãfe apanõ ãfe afanõ ãfe ãfinõ ãfe fakefonõ ãfe extonõ ãfe chikonõ ato noifikĩ earoko noikĩ finakõiama, askatari ãa anoi noimei ea noisharakõitama nãskakẽ a keskara eõxõ tãpimis itiroma.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Akka ẽ cruznoax mato nãxoxii. Nãskakẽ ea tsõa yoikĩ iskafaima: ‘Iskaratĩa ẽ Jesús Ifofai. Nãskakẽ ẽ nai omiskõifikĩ ẽ shinãchakaima,’ ixõ tsõa anori yoiaxma, nãskakẽ ẽfe ina itirofoma.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Akka fatora fẽtsa mã pexe fapaikĩ ĩkisi mã shinãyotiromamẽ afe tii xepa peimãki õixiki aõ pexe fakĩ mitoxiki.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Akka mã pexe fapaikĩ mã xepa pei ichapama fixõ mã mitotiroma. Nãskakẽ nã õiaifãfe mato kaxemetsama fatirofo.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 “Mato iskafakĩ yoiyanã: ‘Kee, õikapo, na feronãfãke pexe fafiakĩ akka pexe fakĩ mitoama.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 Nãskarifiakĩ xanĩfo fẽtsa afe xanĩfo fetsa fe retenãpaikĩ shinãtiro a diez mil soraroyato a veinte mil soraroya retetiromakĩ.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nãskakẽ afe retenãtiroma meekĩ, xanĩfo fetsa oyoamano meka fomatiro iskafakĩ yoikĩ: ‘Nõ retenãimakai, nõ raenãnõ,’ ixõ yoitiro.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Nãskarifiai fatora mã fetsa mãto afarafo mã potayamax ẽfe ina mã itiroma,” ixõ Jesús ato yoini.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 Anã Jesús ato yoini iskafakĩ: “Akka shinãkãpo. Tashi sharakẽ nõ tsopeitiro. Akka tashi sharayamakẽ nõ tsopeitiroma, paispa chakakẽ.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Askarakai tsõa fichipaima. Potatirofo. Nãskariakakĩ ea Ifofayamakakĩ ea tsõa Ifofasharakanima chakakõi ea fakani. Akka mã pachoyakĩ ea nikasharakãfe,” ixõ Jesús ato yoini.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.