Atos 17
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NTLH
1 Pablo fe Silas mã fokakĩ, Anfípolis yafi Apolonia finõfãikanax, Tesalónica ano nokonifo. Nã Tesalónica ano judeofãfe ichanãti pexe ini.
1 Paulo e Silas passaram pelas cidades de Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga .
2 Pablo nã imis keskai pena tenetitĩa ichanãti pexe mẽra kapaoni. Tres simãnã anoxõ ani, anoax ato fe feratenãyanã a kirika ano Niospa meka kenenifoõnoa ato yoiyãna.
2 Conforme o seu costume, Paulo foi lá e nos três sábados seguintes falou sobre as Escrituras Sagradas com as pessoas que estavam ali na sinagoga.
3 Anoxõ ato yoini: “A Cristo omiskõiax nani. Mã nafiakẽ anã Epa Niospa otoani. Nã Jesúsnoa ẽ mato yoikai nãfi Cristoki,” ixõ Pablo ato yoini.
3 Paulo lhes explicava e provava que o Messias precisava sofrer e que, depois de morrer, tinha de ressuscitar. Ele dizia: — Este Jesus que estou anunciando a vocês é o Messias.
4 Ato askafaifãfe nikakakĩ atiri judeofãfe Jesús chanĩmara fanifo. Mã Jesús chanĩmara fakanax ato fe rafenifo. Askatari griegofãferi Nios chanĩmara fakaxõ Nios fãsi sharakõi fanifo, nã kẽrofo xanĩfofo feta.
4 Paulo e Silas conseguiram convencer disso algumas daquelas pessoas, as quais se juntaram a eles. Um grande número de não judeus convertidos ao Judaísmo e muitas senhoras da alta sociedade também se juntaram ao grupo.
5 Askaifãfe õikani judeofo noko anã nikakanimaraka ikanax, Pablo yafi Silas mepaikani õitifishkinifo. Nãskakaxõ a yora xani chakafo ato fenaifokani fonifo, Pablo yafi Silas chakafakakĩ mekafanõfo, fetsafãfe pexefo tii anoxõ ato nikanõfo. Nãskakanax Jasón pexe ano fonifo Pablo yafi Silas fenaifokani, ato kãimaxikakĩ yorafãfe ato omiskõimanõfo.
5 Mas os judeus ficaram com inveja. Eles foram buscar alguns homens maus entre os malandros das ruas e formaram um grupo de desordeiros. Estes fizeram muita confusão na cidade e atacaram a casa de Jasão, procurando Paulo e Silas a fim de os levar para o meio do povo.
6 Akka Pablo yafi Silas anoa ato fichikaxoma, Jasón yafi a Nios Ifofamis fetsafo ato achikaxõ ãto xanĩfofo ano ato iyonifo. Mã ato iyokaxõ fãsikõi ato iskafanifo: “Na feronãfakefãfe fanĩma mĩshtixõ ato chakafafofãsafamisfo. Akka mã noko ano feafo.
6 Mas, como não os encontraram, levaram à força Jasão e alguns outros irmãos até a presença das autoridades da cidade, gritando: — Aqueles homens têm provocado desordens em todos os lugares! Agora chegaram até a nossa cidade,
7 Na Jasón ãfe pexe mẽra ato ikimana. Nafãfe a romanõ xanĩfãfe yoimis anori anã nikakanima. Akka nãno nõko xanĩfo fetsa ãfe ane Jesús ikani,” ixõ ato yoinifo.
7 e Jasão os hospedou na casa dele. Eles estão desobedecendo às leis do Imperador romano, dizendo que existe outro rei, chamado Jesus.
8 Ato askafaifãfe nikakani xanĩfofo õitifishkikĩ metsamanifo, noko anã nikakanimara ikanax.
8 Tanto a multidão como as autoridades ficaram agitadas quando ouviram essas palavras.
9 Akka Jasón feta fetsafãfe a xanĩfofo ato kori inãfono ato kãimanifo.
9 E as autoridades soltaram Jasão e os outros, depois que eles pagaram a quantia exigida para isso.
10 Nãskakata fakishi Pablo fe Silas Berea ano fotanõfo koshikõi ato nĩchinifo. Mã Berea ano nokokanax judeofãfe ichanãti pexe mẽra ikifainifo.
10 Logo que anoiteceu, os irmãos enviaram Paulo e Silas para a cidade de Bereia. Quando chegaram lá, eles foram à sinagoga .
11 Nã judeofãfe Pablo feta Silaspa ato yoiaifono ato nikakõipainifo, Tesalónica anoafo keskara inifoma. Ato nikasharapaikõikakĩ Niospa meka shara nikakõinifo. Nãskakata pena tii kirika fepekaxõ õinifo a ato yoiafo keskara chanĩmamãkĩ.
11 As pessoas dali eram mais bem-educadas do que as de Tessalônica e ouviam a mensagem com muito interesse. Todos os dias estudavam as Escrituras Sagradas para saber se o que Paulo dizia era mesmo verdade.
12 Nãskakẽ judeofãfe Jesúsnoa chanĩmara fakõinifo. Askatari griegofãferi chanĩmara fakõinifo. Kẽrofãferi nikakõinifo a feronãfakefãfe nikaifo keskafakĩ.
12 Assim muitos judeus naquela cidade creram, e também não judeus, tanto mulheres da alta sociedade como também muitos homens.
13 Akka judeofãfe Tesalónica anoxõ nikanifo Pablo Niosnoa meka shara Berea anoafo ato yoiaito. Nãskakanax Berea ari fonifo, mã ari fokaxõ ato yoinifo Pablo mekafakĩ chakafanõfo.
13 Mas, quando os judeus de Tessalônica souberam que Paulo tinha anunciado a palavra de Deus também em Bereia, foram até lá e começaram a agitar e atiçar o povo contra eles.
14 Ato askafaifono, akka a Jesús Ifofamisfãfe Pablo koshikõi katanõ nĩchinifo fakafã kesemẽ ano. Akka Timoteo fe Silas fonifoma. Berea ano nẽtenifo.
14 Então os irmãos enviaram Paulo imediatamente para o litoral; porém Silas e Timóteo ficaram em Bereia.
15 Akka a Pablo fe fofaifo, afe fonifo pexe rasi Atenas ano. Nãnoax anã feaifono Pablo ato yoini iskafakĩ: “Timoteo yafi Silas ea ato yoixotakãfe koshi ekeki fenõfo,” ixõ ato yoini.
15 Os irmãos que protegiam Paulo o levaram até a cidade de Atenas. Depois voltaram para Bereia, levando um recado de Paulo; ele pedia que Silas e Timóteo fossem encontrá-lo em Atenas o mais depressa possível.
16 Pablo Timoteo yafi Silas Atenas anoxõ ato manayanã õia Atenas anoxõ afarafo ichapakõifo onifakaxõ, “Na nõko niosra,” faifãfe õi. Ãfe õiti mẽraxõ shinãchakakõini.
16 Enquanto estava esperando Silas e Timóteo em Atenas, Paulo ficou revoltado ao ver a cidade tão cheia de ídolos.
17 Nãskakẽ Pablo nã judeofãfe ichanãti pexe mẽranoax judeofo fe a judeofoma fe a Nios sharara faifo fe yoinãni. Nãskatari a pexe emãiti niax yoinãifo mẽxotaima Pablo Jesúsnoa ato yoini.
17 Ele ia para a sinagoga e ali falava com os judeus e com os não judeus convertidos ao Judaísmo. E todos os dias, na praça pública, ele falava com as pessoas que se encontravam ali.
18 Ato yoiaino yora fetsafo akiki fenifo afe feratenãxikaki. Nãfãfe shinãnifo iskakakĩ: “Nã nõ apaiyai keskafakĩ nõ atiro noko inimamanõ,” ixõ shinãnifo. Nãfãfe ãto anefo epicureofo. Ranãri iskanifo: “Afara afeskara afiaino nõ tenetiro,” ixõ shinãnifo. Nãfãfe ãto anefo estóicofo. Nãfo epicureofo fe estóicofo Pablo fe feratenãnifo. Iskafakĩ yoinifo: “Na mekakĩ finamisto ¿afaa noko yoipaimẽ?” ixõ yoiaifono, fetsafãferi iskafanifo: “Nios fetsafoõnoa noko yoipai rakikĩa,” ixõ yoinifo. Nãskafakĩ fetsanifo. Pablo Jesúsnoa meka shara ato yoifiaito, mã Jesús nafiax anã otoyamea ixõ ato yoifiaito nikakaspakakĩ.
18 Alguns professores epicureus e alguns estoicos discutiam com ele e perguntavam: — O que é que esse ignorante está querendo dizer? Outros comentavam: — Parece que ele está falando de deuses estrangeiros. Diziam isso porque Paulo estava anunciando Jesus e a ressurreição .
19 Nãskakaxõ Areópago ano Pablo iyonifo a anoax mẽxotaima ichanãkaxõ afarafo yoimisfo ano. Nãnoxõ yõkanifo iskafakakĩ: “Nõ tãpinõ na mĩ yoiai anori meka fenakõiki noko yoife.
19 Então eles o levaram a uma reunião da Câmara Municipal e disseram: — Gostaríamos de saber que novo ensinamento é esse que você está trazendo para nós.
20 Na mĩ noko yoiai anori nõ nikamismaki. Afaa ikamãkĩ noko yoife nõ tãpinõ,” fanifo.
20 Pois você diz algumas coisas que nos parecem esquisitas, e nós gostaríamos de saber o que elas querem dizer.
21 Nã Atenas anoafo feta yora fetsafãfe anoxõ õikakĩ nikapaikõinifo a nikaifo keskara ato yoixikakĩ.
21 É que todos os moradores de Atenas e os estrangeiros que viviam ali gostavam de passar o tempo contando e ouvindo as últimas novidades.
22 Nãskaxõ nã ichanãmisfo ãfe ane Areópago anoxõ Pablo ato nẽxpakĩa niinãkãfe ato yoini: “Atenas anoafãfe, ea nikakapo, mẽ mato õi mã Niosnoa nikapaikõiaito tãpipaikõiyanã.
22 Então Paulo ficou de pé diante deles, na reunião da Câmara Municipal, e disse: — Atenienses! Vejo que em todas as coisas vocês são muito religiosos.
23 Nã mã nios kĩfimis ano kafasakĩ mẽ õia. Nãnoa ẽ fichia na nõko niosra ixõ mã afara onifanixakĩ mã akiki kenekĩ iskafakẽ: ‘Nõ na nios õimisma,’ ixõ mã aõnoa yoikĩ keneni. Nã nios õikatsaxakĩma mã kĩfimis, nãõnoa ẽ mato yoi.
23 De fato, quando eu estava andando pela cidade e olhava os lugares onde vocês adoram os seus deuses, encontrei um altar em que está escrito: “ Ao Deus Desconhecido ”. Pois esse Deus que vocês adoram sem conhecer é justamente aquele que eu estou anunciando a vocês.
24 “Nã Niospa keyokõi onifani, afama mĩshtifo nai mẽranoafoya mai anoafo onifani ato Ifo ixikĩ. Nã Nios yorafãfe pexe faafo mẽra ikama.
24 — Deus, que fez o mundo e tudo o que nele existe, é o Senhor do céu e da terra e não mora em templos feitos por seres humanos.
25 Askatari ea afaa axokãfe ikima. Akka nãato keyokõi noko nima. Nõ xakainõ noko nefefaxoni, afara fetsafori ani.
25 E também não precisa que façam nada por ele, pois é ele mesmo quem dá a todos vida, respiração e tudo mais.
26 “Askata feronãfake fisti onifakĩ taefani, nãnoax nã maniafo tii kainõfo, nã mai tio ano ipaxakakĩ. Nãskaxõ ato yoini, afe tii xinia akanimãkai fanĩra ikaxõ.
26 De um só homem ele criou todas as raças humanas para viverem na terra. Antes de criar os povos, Deus marcou para eles os lugares onde iriam morar e quanto tempo ficariam lá.
27 Nãskakẽ Niospa yorafo onifani keyokõichi fenanõfo tãpipaikakĩ. Akka fenakĩ fichitirofo. Chanĩma, Nios chai ikama, noko chai faama.
27 Ele fez isso para que todos pudessem procurá-lo e talvez encontrá-lo, embora ele não esteja longe de cada um de nós.
28 Akka Niosnoax nõ nia. Akka Niosyamakẽkai nõ nikeranama. Akka nã mato tãpimamisfãfe kenenifo iskafakakĩ: ‘Nõ Niospa fenakõifo,’ ixõ yoinifo.
28 Porque, como alguém disse: “Nele vivemos, nos movemos e existimos.” E alguns dos poetas de vocês disseram: “Nós também somos filhos dele.”
29 Akka nõ Niospa fenafofiaxõ, nõ shinãtiroma Nios na yorafãfe afarafo onifaafo keskara inõ, ãa shinãxõ yorafãfe onifaafo keskara.
29 E, já que somos filhos dele, não devemos pensar que Deus é parecido com um ídolo de ouro, de prata ou de pedra, feito pela arte e habilidade das pessoas.
30 Askafiaifonokai Niospa ato afeska fanima. Akka iskaratĩa keyokõi ato yoi ãto chaka xatekaxõ chanĩmara fanõfo.
30 No passado Deus não levou em conta essa ignorância. Mas agora ele manda que todas as pessoas, em todos os lugares, se arrependam dos seus pecados.
31 Nãskakẽ Niospa tãpiyoni afetĩa ato ichanãfaimãkai, a ato omiskõimanaitĩa, fatofo sharafomãkĩ askayamai fatofori chakafomãkĩ. Nã feronãfake katonioxõ ato askafaxii. Akka mã nafiakẽ Ãpa otofaito keyokõichi õinifo,” ato faito,
31 Pois ele marcou o dia em que vai julgar o mundo com justiça, por meio de um homem que escolheu. E deu prova disso a todos quando ressuscitou esse homem.
32 a Jesús naax otoita nikakani, akiki kaxemetsamanifo. Ranãrito yoikĩ iskafanifo: “Mã nõ nikakĩ a mĩ noko yoiaito, anã pena fetsa noko yoifaixãfe,” fanifo.
32 Quando ouviram Paulo falar a respeito de ressurreição, alguns zombaram dele, mas outros disseram: — Em outra ocasião queremos ouvir você falar sobre este assunto.
33 Askafaifono a ichanãfo anoax Pablo kani.
33 Então Paulo foi embora dali.
34 Akka Pablo mã kaino atiri afe fonifo Jesús chanĩmara fakanax. Dionisiori nãno ato fe ini, nã Dionisio Areópago anoxõ ato fe ichanãxõ ato yoimis ini. Kẽrori nãno ato fe ini, ãfe ane Dámaris, kẽro fetsafori ano ato fe inifo.
34 Mas algumas pessoas creram e se juntaram a ele. Entre essas estavam Dionísio, que era membro da Câmara Municipal, uma mulher chamada Dâmaris e mais outras pessoas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.