João 11

Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nzoɓ mbḭw ká Betani riŋ-ɛ ɓa Lazar naa sɛm. Puoke ku na tini-ɛ Mari ɓáy Marte i kaw ɗi nda̰w.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 (Ɓa ɓe Mari ká ɗaa num ká ba̰rɛ fṵ bǔy bǔy zuɔ ɓal Zezu, rɔɔ a nzṵn ɓáy sṵy tul-e na. Ɓa yṵ-ɛ Lazar ze naa ɓáy sɛm,)
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 ze tini-ɛri ká siɗi na, i pie nzoɓ mbḭw se luo Zezu a ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, nzoɓ buɔ ká mù hii ni ɓamba na ka naa ɓáy sɛm.»
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Zaɗka Zezu laa ɓayke na munu báyḭi lɛ, ka ɓaa mii: «Sɛmke ku na ti mbika huɗ ha̰ ni ya, roo lɛ, a ɓá fe riŋ ɗika Ŋgɛrɛwṵru, a ɓa faa ká ɓay tínake riŋ ɗika Vu Ŋgɛrɛwṵru ɓa kɛlɛ nda̰w.»
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Zezu kɔ Marte ɓáy Mari, rɔɔ tinam ɓari Lazar nda̰w na ɓa nzoɓ nun-ɛ.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ze munu hɔy kara, zaɗkaʼa laa mii, Lazar naa sɛm na, ka kaw zaɗɛ ku a ɗaa nam siɗi ká ɗi rɔɓay.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Falɛ ku rɔɔ a ɓaa ha̰ leɗ nduoɓal-ɛri mii: «Náa yḭ̀iri ɓo náa séri kuɗu zaɗ ká Zude.»
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Lɛɛ, leɗ nduoɓal-ɛri yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Íi! Mbay, ɓo ká Ziɓri nzaara mù timbɛɗɛ key ɓay vbúku mù ɓáy tisaw ɓay ika mù key lɛ, ɗaa mina nda̰w rɔɔ, mù hii ɓay yḭ́i ɓay séke ɗi rɔɓay lɛ woo?»
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha ri mii: «Ka ɓil nam mbḭw na wa̰a, sa̰w síe ɓa duɔ falɛ siɗi ya lɛ? Nzoɓ ká se-seɗ ká ɓisie na, ka ti téke ŋguɗ puu ya, ɓay ḭi lɛ, ka kɔ zaɗ *taŋ kaɗ kaɗ.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Roo lɛ, nzoɓ ká se-seɗ ká ɓil suŋ tilo na, a téke ŋguɗ puu, ɓay ḭi lɛ, ka ɗo ɓil zaɗ taŋa ya.»
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Fal ɓayri ku báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha ri mii: «Nzoɓ buɔ naari Lazar na, ka na-nam, lɛ, mì séke ɓay vǎa túma ni.»
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Lɛɛ, leɗ nduoɓal-ɛri yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mbay, zaɗkaʼa na-nam zu lɛ, sùo-ɛ a váa ni ɓáy.»
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Tusuɛke lɛ, Zezu hii ɓay ɓáa mii, Lazar na hu-hu, roo lɛ, leɗ nduoɓal-ɛri ker í ɓaa mii, Zezu ɓaa ɓay se tul nam taa hɔyke ká nzoɓri naa.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ta-taŋ ha ri mii: «Lazar na fe ɗaa ni.»
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Munu ká mì ɗo zaɗɛ ká ɗi lew ya na, mì ɗo ɓáy suoriya ká tul-rì, ɓay ḭi lɛ, ɓe mini nda̰w rɔɔ, ì ŋgɔ́ŋke ká ɓil mbika law ɓaarì na ɓáy. A roo lɛ, náa séri ɓa lakun-ɛ kḭ nda̰w rɔ!
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Báyḭi lɛ, Toma ká i ɗi ni ɓa leɗ ndɔ̰ŋɔ na, ɓaa ha̰ leɗ nduoɓal ha̰wri mii: «Naari hɔy kara, náa séri ɓo náa vǎa húri ziŋ gaŋ tul naari na mbḭw.»
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Zaɗka Zezu ɗo ɗi ya deɓ ɓáy puɔ na báyḭi lɛ, ka laa mii, i ɗaa huɗ Lazar na ɓo huo tisaw ɗaa nam niŋ ro.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 — ausente —
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 — ausente —
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Zaɗka Marte laa mii, Zezu ɗo ɗi ya deɓ ɓáy puɔ na, ka suɔ nun-ɛ, roo lɛ, Mari na kaw puɔ.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Lɛɛ, Marte ɓaa ha̰ Zezu mii: «Mbay, ɓa fe ká mù ɗo zaɗ ni key zu lɛ, yṵ-i na ti huka ya.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Roo lɛ, mì kɔ nda̰w, ze timbɛɗɛ key kara, feri riw bele ká mù vbika Ŋgɛrɛwṵru na kaʼa haŋa mù.»
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Tinǎa, yṵ-ɔ na a túma a kaw ɓáy kumnun ha̰ mù.»
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Lɛɛ, Marte yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mì kɔ lɛ, síe ɔ́rɔ ɓíɛ nam ká nzoɓri tḭ́i saa luɔ huɗ na, a túma a kaw ɓáy kumnun ɓáy.»
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha̰ ni mii: «Ɓi na, mì ɓa nzoɓ túma nzoɓ huɗeri ha ri kaw ɓáy kumnun ká ɗo ɓaŋguɔ. Nzoɓ ká ɗaa law-ɛ ɓo tul-i na, ze ka hu na hu hɔy kara a káw ɓáy kumnun ká ɗo ɓaŋguɔ.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 A nzoɓ ká kaw ɓáy kumnun, rɔɔ a ɗaa law-ɛ ɓo tul-i lɛ, ka ti huka ya mgbaŋ. Wa̰a, mù ɗaa law-a ɓo tul ɓayke na kḭ zu lɛ?»
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Lɛɛ, Marte na yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Zaɗɛ zu, Mbay, mì ɗaa law-i ɓo tul-a. Mì kɔ lɛ, mù ɓa *Krisi, nzoɓ ká Ŋgɛrɛwṵru waa ɓay píe ni ví ya̰a nzoɓri na; mù ɓa Vu Ŋgɛrɛwṵru, ɓe káʼa ví tusiri key na.»
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Falɛ ká Marte ɓaa ɓay na munu báyḭi lɛ, ka yḭ̀i a vǎa ziŋ yṵ-ɛ Mari a ɗakla ɓay ziŋ ni mii: «Gaŋ tul-i ɗo kew a hii ɓay haŋa mù se.»
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Zaɗka Mari laa munu báyḭi lɛ, ka uru ɓa vaa a se luo Zezu na.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 Lɛɛ, Zezu rìi ɓil puɔ ya kɔɓ ɓáy, roo lɛ, ka ɗo zaɗ ká Marte ziŋ ni ká ɗi pola na.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Zaɗka ruɔ Ziɓri ká i kaw ziŋ Mari ɓay haŋa ni nzaa ɓoko na, i kɔ kaʼa uru ɓa vaa a tḭi na báyḭi lɛ, i uru í dii fal-ɛ. I ker í ɓaa mii, kɔ ya lɛ, ka se ɓa tupal ɓay vǎa rɛ́kɛ huɗ na.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Zaɗka Mari tḭi zaɗ ká Zezu ɗo ɗi na, a mbi nun-ɛ a kɔ ni báyḭi lɛ, ka vǎa vbu sùo-ɛ gbirik ɓo pol-e a ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, ɓa fe ká mù ɗo zaɗ ni key zu lɛ, yṵ-i na ti huka ya.»
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Zaɗka Zezu kɔ ni kaʼa rɛ-rɛw mgboɓo mgboɓo, rɔɔ a kɔ Ziɓri ká i su ni í rɛ-rɛw munu nda̰w na báyḭi lɛ, law-ɛ fuu ni mgbuk mgbuk ha̰ ni ziŋ faa káw ɓáy kere ya.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Ro, a vbi ri mii: «Wa̰a, ì ɗaa ni ɓo huo tisaw ká zaɗ ha̰a lɛ?» Lɛɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Mbay, mù vi lɛ, mù kɔ́kɔ ɓáy.»
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Mbii nun Zezu ga̰y ɓɔɗɔk ɓɔɗɔk.
35 Jesus chorou.
36 Báyḭi lɛ, Ziɓri ɓaa mii: «Ì kɔ kaʼa hii ni ku ya!»
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Roo lɛ, nzoɓ ha̰nɛri ká sakra ɓari ku na ɓaa mii: «Ɓe káʼa mgbuɗa nun nzoɓ ra̰w na wa̰a, ka maa ɓay ɗáa ha̰ Lazar na hu ya na ya lɛ woo?»
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Law Zezu fuu ni mgbuk mgbuk ɓa kḭ a se ɓa tupal. Luɔ huɗke ku na ɓa huo tisaw ká i mbii faake ɓáy tisaw kḭ.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Báyḭi lɛ, Zezu ɓaa mii: «Ì súru tisaw na ɓa fal.» Roo lɛ, Marte ká ɓa tinam nzoɓ huɗ na ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, huɗ na a fṵŋa ndaya, ɓay ḭi lɛ, ka ɗaa nam niŋ ká ɓil huo tisaw key ro.»
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Báyḭi lɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay mii: «Wa̰a, mì ɓaa ha̰ mù mii, zaɗka mù ɗaa law-a ɓo tul ɓay ɓi lɛ, mù kɔ́kɔ riŋ ɗika Ŋgɛrɛwṵru na ya lɛ?»
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Zaɗka i suru tisaw na, Zezu ura nun-ɛ ɓa siya a ɗaa nzaa ɓay kere mii: «Bǎa, mì ha̰ mù taambɔl ɓay tul nzaa ɓay kere ɓi ká mù laa na.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Mì kɔ na, mù láa mì ɓaŋguɔ, roo lɛ, mì ɓaa munu ɓay tul ruɔ nzoɓri ká i kiri mì key na i kɔ ɓo, í ɗáake law-ri ɓo ɗi mii, ɓa ɓo kḭ ze mù pie mì.»
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Fal ɓayri na ku báyḭi lɛ, ka ɗaa fe ɓeleŋ ɓa siya mii: «Lazar, mu tḭi kɛlɛ!»
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Zaɗɛ ku hɔy lɛ, huɗ na tḭi ɓáy zaɗ ɓal-ɛri ɓáy nduo-ɛri ká i kari ɓáy gari na, rɔɔ nun-ɛ kara, i kari ɓáy vay gari nda̰w. Lɛɛ, Zezu ɓaa ha ri mii: «Ì hina gariri ká sùo-ɛ na, í pɔ́ŋ ni ha̰ ni se.»Zezu tina Lazar saa luɔ huɗ.|src="CN01769B.TIF" size="span" loc="Jn 11.34-44" copy="David C.Cook" ref="11.44"
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Ruɔ Ziɓri ká sakra ɓari ká i vi luo Mari na, zaɗka i kɔ fe ká Zezu ɗaa na munu báyḭi lɛ, i ɗaa law-ri ɓo tul-e.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Roo lɛ, nzoɓ ha̰nɛri ká sakra ɓari ku na, i se luo *Fariziri a í kḭi fal feri ká Zezu ɗaa na ha ri.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Báyḭi lɛ, Fariziri ɓáy *ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɗi-ɗiw ha̰ *nzoɓ kúŋ sal ɓay luyeri mbṵ kḭ í ɓaa ha ri mii: «Wa̰a, náa ɗáari mina ro zey lɛ? Leɗban ni key na, ka ɗaa fe saŋri ŋgḭi ɓamba!
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Zaɗka náa pɔŋri ni, rɔɔ ka ɗaa fe munu ɓaŋguɔ lɛ, nzoɓri riw bele i ɗáa law-ri ɓo tul-e. A lɛ, ŋgɛrɛdɔma̰yri ká Rɔm na i vika í ɓiɛ hul ka̰ni naari, a í ɓiɛ sa̰w puo naari!»
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Báyḭi lɛ, nzoɓ mbḭw ká sakra ɓari ká riŋ-ɛ ɓa Kayif, ɓe káʼa ɓa ŋgɛrɛnzoɓ fe poy luye ká ɓil sewke ku na, mbi ɓay a ɓaa ha ri mii: «Ɓaarì na, ì kɔ fe mbḭw ya!»
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Ì kér í kɔ ɓáy kere! Ɗo ndaɗ ɓamba ɓay tul naari, ɓay haŋa nzoɓ mbḭw hɔy ka hu ɓay tul ruɔ nzoɓri, ɓo ha̰ sa̰w Ziɓri riw bele na i ɓíɛ ya.
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 (Tusuɛke lɛ, ka ɓaa ɓay key na ɓáy tul gaŋ sùo-ɛ ya, roo lɛ, munu káʼa ɓa ŋgɛrɛnzoɓ fe poy luye ká ɓil sewke ku na, ka ɓaa ɓay fe káʼa ví vuku, ɓayke se tul Zezu káʼa huka ɓay tul sa̰w puo Ziɓri.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Káʼa huka ɓay tul sa̰w puo Ziɓri hɔy ya, roo lɛ, ɓay mbṵ́ vu Ŋgɛrɛwṵruri riw bele ká i ɓɛrɛ kḭ na, ka ɗo tul kḭ mbḭw hɔy.)
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Úru saa ɓil namke ku na ŋgɛrɛdɔma̰y Ziɓri mbi nzaa-ri ɓay ika Zezu.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Sa̰wke ze, Zezu pɔŋ nzaa kíɛ sùo-ɛ ká sakra ruɔ Ziɓri, a naa sùo-ɛ ká zaɗɛ ku a se puo mbḭw munu ká riŋ-ɛ ɓa Efrayim ká ɗo ɗi ya ɓáy law kɔr, a kaw ɗi ɓáy leɗ nduoɓal-ɛri.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Nam suoriya Ziɓri ká ɓa *nam suoriya tḭ́i saa ɓil koy ɗo ɗi ya na báyḭi lɛ, ruɔ nzoɓri uru ɓáy tḭw zaɗri ɓoɗ ɓoɗ í se ɓa Zuruzalɛm pola ɓay wáa sùo-ri munu ká ɓa fe sa̰w puo ɓari ká i ɗaa ɓaŋguɔ na. Ɓe nda̰w rɔɔ ɓay gíyaŋke nam suoriya na ɓáy.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Báyḭi lɛ, ɓari na i nzaara Zezu, a í vbi ɓay ká sakra kḭ ɓa lie ɓa lew ká ɓil mgbaŋ ká *hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru ɗo ɗi na mii: «A wa̰a, ì ker mina lɛ? Ì kɔ ku na wa̰a, lɛ, kaʼa vika zaɗ suoriya na key zu lɛ?»
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 I ɓaa munu, ɓay ḭi lɛ, ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɓáy Fariziri, i mbi nzaa-ri ká tul Zezu pola hɔy mii, zaɗka nzoɓ kɔ zaɗ káʼa ɗo ɗi lɛ, ndaɗ ɓay haŋa ni ka ɓaa ha̰ ɓuru ɓo, ha ri vǎa mgba ni.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.