Gênesis 37
Tutu ii - Kaꞌan ia Dios nuu ndiꞌi ñayiu (XTN) vs VC
1 Ni oo Jacob ñuu Canaán nuu ñuu ja ni oo ndi yua de.
1 Jacó habitou na região onde seu pai havia morado, na terra de Canaã.
2 Te yaꞌa ndakani na in ni ka oo kuu ndikin tata Jacob.
2 Eis a história da descendência de Jacó: José, ainda jovem, com a idade de dezessete anos, apascentava o rebanho com seus irmãos, os filhos de Bala e os filhos de Zelfa, mulheres de seu pai; e ele contou ao seu pai as más conversas dos irmãos.
3 Te ni okutoo ka ña Israel jin José saa sava ka seyii de, chi ja mayii de, te saa ni jinkoi, te ni saꞌa de in saꞌun ndinuu nuu teku ja ni oniꞌnui.
3 Israel amava José mais do que todos os outros filhos, porque ele era o filho de sua velhice; e mandara-lhe fazer uma túnica de várias cores.
4 Te nuu ni ka jini sava ka ñani ja kutoo ka ña tatai saa sava ka maa de, yun te ni ka kaꞌan uꞌu ña de vi ni ka okaꞌan xeen de nui.
4 Seus irmãos, vendo que seu pai o preferia a eles, conceberam ódio contra ele e não podiam mais tratá-lo com bons modos.
5 Te ni ndakani José nuu ñani in jani ni jani, guaa vi viꞌi ka ni ka kaꞌan uꞌu ña de jin.
5 Ora, José teve um sonho, e o contou aos seus irmãos, que o detestaram ainda mais:
6 Te jiñaꞌi:
6 "Ouvi, disse-lhes ele, o sonho que tive:
7 Ka oo sagua nuu kaa triu yun ka saꞌa nuꞌnio, yun te ni ndakoo ndichi nuꞌni triu san, te ni ka jionduu ña nuꞌni triu ni, te ni ka jinkindei nuu nuꞌni triu san ―jiñaꞌi.
7 estávamos ligando feixes no campo, e eis que o meu feixe se levantou e se pôs de pé, enquanto os vossos o cercavam e se prostravam diante dele."
8 Yun te ka jiñaꞌa ñani yun:
8 Seus irmãos disseram-lhe: "Quererias, porventura, reinar sobre nós e tornar-te nosso senhor?" E odiaram-no ainda mais por causa de seus sonhos e de suas palavras.
9 Ni jani tukui inka jani, te ni ndakani nuu sava ka ñani, te jiñaꞌi:
9 José teve ainda outro sonho, que contou aos seus irmãos. "Tive, disse ele, ainda um sonho: o sol, a lua e onze estrelas prostravam-se diante de mim."
10 Ni ndakani nuu tatai vi nuu ñani, te ni kuxeen tatai nui, te jiñaꞌa de suaꞌa:
10 Ele contou isso ao seu pai e aos seus irmãos, mas foi repreendido por seu pai: "Que significa, disse-lhe ele, este sonho que tiveste? Viremos, porventura, eu, tua mãe e teus irmãos, a nos prostrar por terra diante de ti?"
11 Te ni ka okuu kuasun ini ñani nui, su tatai, chi ni ondakani ini de na jani kuu.
11 Seus irmãos ficaram, pois, com inveja dele, mas seu pai guardou a lembrança desse acontecimento.
12 Su nuu kuee ka te kuaꞌankuei ñani ka jito de ndikachi tata de ndee yatni ñuu Siquem.
12 Os irmãos de José foram apascentar os rebanhos de seu pai em Siquém.
13 Te jiñaꞌa Israel nuu José:
13 Israel disse a José: "Teus irmãos guardam os rebanhos em Siquém. Vem: vou mandar-te a eles." "Eis-me aqui", respondeu José.
14 Te jiñaꞌa Israel:
14 "Vai, pois, ver se tudo corre bem a teus irmãos e ao rebanho, e traze-me notícias deles." Enviou-o do vale de Hebron, e José foi a Siquém.
15 Te ni ka junkuntnaꞌi jin in tee nuu jionditai nuu yuku yun, te ni jikan tnoꞌo ña de jin, te jiñaꞌa de:
15 Um homem encontrou-o errando pelo campo: "Que buscas?" perguntou ele.
16 Te jiñaꞌa José:
16 "Busco meus irmãos, respondeu ele. Dize-me onde apascentam os rebanhos."
17 Te jiñaꞌa tee yun:
17 E o homem respondeu: "Partiram daqui e ouvi-os dizer: Vamos a Dotain." Partiu então José em busca dos seus irmãos e encontrou-os em Dotain.
18 Te vi jika ka kuaꞌin, te ni ka jini ña de, te ama ka ja kuyatni, te ja ni ka ndatnoꞌo tuaꞌa de ja vi kaꞌni ña de.
18 Eles o viram de longe. Antes que José se aproximasse, combinaram entre si como o haveriam de matar;
19 Te ni ka ndatnoꞌo tnaꞌa de:
19 e disseram: "Eis o sonhador que chega.
20 Vitna te kiꞌinkueio te na vi kaꞌnio jin, te na vi tnao jin ndee in yau ñuꞌu ka oo yaꞌa, te vi kuñaꞌo ja ndee in kiti xeen ni jaa ña jin. Yun te vi kunio ndenu kendoo jani yun ―ka ndatnoꞌo de.
20 Vamos, matemo-lo e atiremo-lo numa cisterna; diremos depois que uma fera o devorou; e então veremos de que lhe aproveitaram os seus sonhos."
21 Te nuu ni jini soꞌo Rubén ja siun ka ndatnoꞌo de, te ni skaku ña de nuu ndaꞌa sava ka ñani de, te jiñaꞌa de:
21 Ouvindo-o, porém, Rubem, quis livra-lo de suas mãos: "Não lhe tiremos a vida, disse ele.
22 Ni ma vi xtujioo jin ja kati niñi, na vi tnao jin yau ñuꞌu ka oo ñuꞌu teꞌa yaꞌa, te ma vi kaꞌnio jin ―jiñaꞌa de.
22 Não derrameis sangue. Jogai-o naquela cisterna, no deserto, mas não levanteis vossa mão contra ele." Pois Rubem pensava livrá-lo de suas mãos para o reconduzir ao pai.
23 Te nuu ni kenta José nuu ka oo ñani yun, te ni ka tau de saꞌun ndinuu nuu teku ja niꞌnui.
23 Quando José se aproximou de seus irmãos, eles o despojaram de sua túnica, daquela bela túnica de várias cores que trazia,
24 Te ni ka tnii ña de, te ni ka tnaa ña de nuu yau ñuꞌu ja oo yun, su tu na ndute ñuꞌu nuu yau yun.
24 e jogaram-no numa cisterna velha, que não tinha água.
25 Te ni ka jinkoo de ni ka jaxeꞌin de, te ni ka ndakoto de ja kuaꞌankuei in yukun ñayiu tatatnoꞌo Ismael ja vajikuei de ñuu Galaad, te ka ndiso kameyu de suja vixin vi bálsamo vi mirra, ja kuaꞌankuei de mavijinxiko de ñuu Egipto.
25 E, sentando-se para comer, eis que, levantando os olhos, viram surgir no horizonte uma caravana de ismaelitas vinda de Galaad. Seus camelos estavam carregados de resina, de bálsamo e de ládano, que transportavam para o Egito.
26 Yun te jiñaꞌa Judá nuu sava ka ñani de:
26 Então Judá disse aos seus irmãos: "Que nos aproveita matar nosso irmão e ocultar o seu sangue?
27 Guaꞌa ka kuu ja vi xikoi nuu tee tatatnoꞌo Ismael, te ma vi kaꞌnio jin, chi ñanio kui, te in ni yuao jin ―jiñaꞌa de.
27 Vinde e vendamo-lo aos ismaelitas. Não levantemos nossas mãos contra ele, pois, afinal, é nosso irmão, nossa carne." Seus irmãos concordaram.
28 Te nuu ni ka yaꞌa tee tatatnoꞌo Madián, tee ka kuu arrieru, te ni ka ndatau ña ñani José jin yau ñuꞌu yun, te ni ka xiko de jin nuu tee tatatnoꞌo Ismael, te ni ka tniuyaꞌu tee yun oko xuꞌun kaa ja kuu plata ja jaꞌi, te ni ka jaka de José kuaꞌin ñuu Egipto.
28 E, quando passaram os negociantes madianitas, tiraram José da cisterna e venderam-no por vinte moedas de prata aos ismaelitas, que o levaram para o Egito.
29 Te nuu ni ndajino Rubén, te ni jini de ja tu ka na José inee nuu yau ñuꞌu yun, te ni ndata de saꞌun niꞌnu de, ja tnaꞌu ini de.
29 Rubem voltou à cisterna, e eis que José já não estava ali.
30 Te ni jaꞌan de nuu ka oo sava ka ñani de, te jiñaꞌa de:
30 Rasgou então suas vestes e voltou para junto dos seus irmãos: "O menino desapareceu, disse ele. E eu, para onde irei?"
31 Yun te ni ka kiꞌin de saꞌun José, te ni ka jaꞌni de in litu luluu, te ni ka skanuu de niñi ti saꞌuin.
31 Tomaram então a túnica de José, mataram um cabrito e a mergulharam no seu sangue.
32 Yun te ni ka nusiaꞌa de saꞌun ndinuu nuu teku yun nuu tata de, te ka jiñaꞌa de:
32 E mandaram-na levar ao seu pai com esta mensagem: "Eis o que encontramos: vê se não é, porventura, a túnica do teu filho."
33 Yun te ni ndakuni Jacob, te jiñaꞌa de:
33 Jacó reconheceu-a e exclamou: "É a túnica de meu filho! Uma fera o devorou! José foi estraçalhado!"
34 Yun te ni ndata Jacob saꞌun niꞌnu de, te ni kekuiꞌnu de saꞌun ndayi, te kuaꞌa kiuu ni otnaꞌu ini de ja jaꞌa seyii de.
34 E, rasgando as vestes, cobriu-se de um saco, e chorou o seu filho por muito tempo.
35 Te ni ka ndakoo ndiꞌi seyii de vi sesiꞌi de ja vi ndasaꞌa sii ini ñai, su tu ni jandetu de ja nduu sii ini de, te jiñaꞌa de:
35 Todos os seus filhos e filhas vieram consolá-lo, mas ele não aceitou nenhuma condolência: "É chorando, disse ele, que descerei para junto de meu filho na habitação dos mortos." Foi assim que o seu pai o chorou.
36 Te ni ka xiko ñayiu tatatnoꞌo Madián jin José nuu Potifar, tee ñuu Egipto ja netniuu nuu Faraón, ja tatnuni de nuu tee ka jito veꞌe tniuu yun.
36 Os madianitas venderam-no a Putifar, no Egito, eunuco do faraó e chefe da guarda.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.