1 Tessalonicenses 2
Kombio Wampukuamp Bible Portions (XBI-W) vs NTLH
1 Mamuntoump antelel nti, kumpueikel an la aser yipmel, niokn Wulapm Weinkel ka an apulp yipmel karokn ar kuserel. Karokn. Yipm ka nkamp ntinkirai ampulp, miepm sepmel ka nakerel.
1 Vocês sabem muito bem, irmãos, que a nossa visita não ficou sem proveito.
2 Et yipm karokn wonempsukurel apulp ka an ar yemp aiyipmelel, nti omoule mpurel karokn mpuaimpuai apulp Wulapm Weink, et nti ka ok an wankepm sukn mitinkel apulp na ntunkuorp niokn Wulapm Weinkel. Kumpueik ka nti mpurel apulp an soplekekn ar Filipaiel. Nti ka mpuliep an, apul an koret. Aser Wulapm Weink ka ok an yarkup mintenkel ka kil apul an etn mintenk et an la ser yipm nankimp yipm sank sepmel ankilel soplekekn. An karokn kinkiekn apulp nti kana ntunkuorp anel.
2 Sabem também como fomos maltratados e insultados na cidade de Filipos, antes de chegarmos aí em Tessalônica. Fomos muito combatidos, mas o nosso Deus nos deu coragem para anunciar a vocês a boa notícia que vem dele.
3 — ausente —
3 Aquilo que anunciamos a vocês não se baseia em erros ou em má intenção; e também não tentamos enganar ninguém.
4 — ausente —
4 Pelo contrário, sempre falamos como Deus quer que falemos, porque ele nos aprovou e nos deu a tarefa de anunciar o evangelho . Não queremos agradar as pessoas, mas a Deus, que põe à prova as nossas intenções.
5 — ausente —
5 Pois vocês sabem muito bem que não usamos palavras bonitas para enganar vocês, nem procuramos tapear vocês para conseguir dinheiro. Deus é testemunha disso.
6 — ausente —
6 Nunca procuramos elogios de ninguém, nem de vocês nem de outros.
7 An ka akei yapmonemp sepmel niuluknun antemp yipm sop ka mantiek otniokn ka wakerp nti ninkilapm ankilel waleiel ok nti niumuapm alel.
7 No entanto, tínhamos o direito de exigir de vocês alguma coisa, por sermos apóstolos de Cristo. Mas, quando estivemos com vocês, nós fomos como crianças, fomos como uma mãe ao cuidar dos seus filhos.
8 Yipm ka loale antelel, upuikn antelel ka apulp yipmel ka suknip. An ka mpuaimpuai yatip ka an nakimp yipm sank sepmel Wulapm Weinkel. Aser an karokn akei sank sitel nakimp yipm. Karokn. An ka ok yipm yapmonemp suknel antelel.
8 Nós os amávamos tanto, que gostaríamos de ter dado a vocês não somente a boa notícia que vem de Deus, mas até mesmo a nossa própria vida. Como nós os amávamos!
9 An karep antemp yipm arel wat sank sepmel Wulapm Weinkel nakimp yipmel, aninkanink an karokn akei yipm nkael et ko yipm yuwulmp anel. An kakorokn yok yipm niokn wankepmel sopilelel. Karokn. Wunomp, awun, erien, niunkurikn, an ka akei onto antelel apul niokn mimampelimp apulp na nkiemp wuntokn na semp miepm irpm antelelel. Et yipm karokn wonempsukurel yapmonemp antelel keielel.
9 Irmãos, vocês com certeza lembram de como trabalhamos e lutamos para ganhar o nosso sustento. Trabalhávamos de dia e de noite a fim de não sermos uma carga para vocês, enquanto anunciávamos a vocês a boa notícia que vem de Deus.
10 An antemp yipm arel, an karokn apul yapmonemp koretel lekekn. Sankminamp antelel ka an ar nkisel ka yapelip. Wulapm Weink antemp yipm ntitmuaken ankilel ka aser an soplekekn. An ka omoule ntinkiraiel, an ka aimp yapmonemp sepmel sitel. Emelel kakorokn semp sank koretel mperp an.
10 Vocês são nossas testemunhas e Deus também de que o nosso comportamento entre vocês que creram foi limpo, correto e sem nenhuma falha.
11 — ausente —
11 Vocês sabem que tratamos cada um como um pai trata os seus filhos.
12 — ausente —
12 Nós os animamos e aconselhamos para que vocês vivessem de uma maneira que agrade a Deus, que os chama para terem parte no seu Reino e na sua glória .
13 An naimpil nak naremp Wulapm Weink aninkanink apulp yapmonemp yatel aiyipmel. Kumpueik an la aser yipm nakimp yipm apulp sank Wulapm Weinkel, et yipm karokn eik eipmelel nuarep sank kitapmelel. Karokn. Ka yipm eipm waleiel aimp apmoi yapmonemp. Sank kilelel ka ar mintenk apmoi yipm yapmonemp apulp ka yipm aser sank niupukn aipopelel, ka sank suknel Wulapm Weinkelip. Sopilelel yipm ka akei kil nkael.
13 E existe outra razão pela qual sempre damos graças a Deus. Quando levamos a vocês a mensagem de Deus, vocês a ouviram e aceitaram. Não a aceitaram como uma mensagem que vem de pessoas, mas como a mensagem que vem de Deus, o que, de fato, ela é. Pois Deus está agindo em vocês, os que creem.
14 Wankepm ka kumpueik ninkemp nti ntitmuaken Wulapm Weinkel ar kitapm antuol Judaelel, keiye naimpil ninkemp yipm soplekekn. Nti omoule entieyarkup antuol mpurel ka apul nti koret, ok nti omoule Jisasel wankepm. Keielel yipm ka soplekekn, nti omoule Judael ka entieyarkup aiyipmel keiye ar kitapm aiyipmelel, nti ka ok yipm wankepm apulp yapmonemp aiyipmel ka antemp Jisas ar mintenkel.
14 Meus irmãos, o que aconteceu com vocês já havia acontecido também com as igrejas de Deus na Judeia, com o povo dali que pertence a Cristo Jesus. Vocês foram perseguidos pelos seus próprios patrícios do mesmo modo que os cristãos da Judeia foram perseguidos pelos judeus.
15 — ausente —
15 Foram os judeus que mataram o Senhor Jesus e os profetas e também nos perseguiram. Eles desagradam a Deus e são inimigos de todos.
16 — ausente —
16 Tentam até nos impedir de anunciarmos a mensagem de salvação aos não judeus. Com isso eles completam o total dos pecados que eles têm cometido. Mas agora o castigo de Deus caiu finalmente sobre eles.
17 Mamuntoump antelel nti, an ka saiyip yipm yatip, nti ka nker an. Keielel an ar la peikel, wien karokn antun an, aser yapmonemp antelel ka nusor apulp yipm. Upuikn antelel apulp an na nimpil ser yipmel ka sukn yatip. Et an ka ntinkiliemp awup ayapel na nimpil ser yipmel.
17 Irmãos, nós tivemos de nos separar de vocês por algum tempo. Estamos longe dos olhos, mas perto do coração. Sentimos muitas saudades de vocês e gostaríamos de vê-los outra vez.
18 Apm Pol, apm ankil ka awup aiyapel ntenktenk na la ser yipmel, aser karokn. Satan ka ntunkuorp an yatip.
18 Por isso quisemos ir até aí e fazer uma visita a vocês. Pelo menos eu, Paulo, quis fazer isso mais de uma vez, mas Satanás não nos deixou.
19 — ausente —
19 Afinal, quando o nosso Senhor Jesus vier, vocês e ninguém mais são de modo todo especial a nossa esperança, a nossa alegria e o nosso motivo de satisfação, diante dele, pela nossa vitória.
20 — ausente —
20 Sim, vocês são o nosso orgulho e a nossa alegria!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Tessalonicenses 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.