Deuteronômio 1

Warlpiri Short Bible (WBP) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nyampunya yimiji kuja-jana Mujujuju wangkaja Yijirali-pinkiki. Nyinaja-jukulpalu jiljangka kakarrara Jurdunu karru-wana kujalpa yatijarra-ngurlu parnkaja kurlirra-purda. Nyinajalpalu karru Jurdunu-wana kulkurru-jarra pirlingka. Kutu-juku ngurra-patu-karirla yirdi-paturla Jumpungka, Paranarla, Tupilirla, Yajiruturla manu Tiijaparla.
1 Eis os discursos que pronunciou Moisés a todo o Israel do outro lado do Jordão, no deserto, na planície que se estende defronte de Suf, entre Farã, Tofel, Labã, Haserot e Di-Zaab.
2 (Nyampukungarnti, yampinja-yanulu yali pirli wararra Jayinayi, manulu jingijingi yaninja-yanu pirli wararra-wana Yitama-wana. Yaninja-yanu-jukulpalu parraku 11-palaku, manulu yukajarra Katiji-Parniya-kurra.)
2 Desde Horeb até Cades-Barne há uma distância de onze jornadas de marcha pelo caminho da montanha de Seir.
3 Nyurru-wiyi nyampukungarnti, Yijirali-pinkirlili yampinja-yanu Yijipiji, manulpalu warru wapaja ngurra-kari ngurra-kari 40-palaku yukuriki. Ngula-jangkaju, 11-pala kirntangi-jangka Mujuju-jana wangkaja, yimi-ngarrurnu-jana nyiyarningkijarra kujarla YAAWIYI wangkaja kamparru.
3 No quadragésimo ano, no primeiro dia do décimo primeiro mês, diante dos israelitas, Moisés pronunciou todos os discursos que o Senhor lhe tinha ordenado pronunciar,
4 Kujalpalu warru wapaja ngurra-kari ngurra-kari, yali-puruju kulungkulu-jana pungu wiri-jarra kingi-jarra yirdi-jarraju Jiyunu manu Yuuku. Jiyunujulpa-jana wiri nyinaja Yamuri-wardingkiki yapaku. Yuukujulpa-jana wiri nyinaja yapaku kujalpalu nyinaja Pajanarla. Yuukuju kala nyinaja ngurra-jarra-karirla yirdi-jarrarla Yajararla manu Yitirirla. Kujalu-jana Yijirali-pinkirli-jana kulungku pungu Jiyunu manu Yuuku manu nyanungurra-nyangu warrmarla, mukulu-jana lawa-manu.
4 depois de ter derrotado Seon, rei dos amorreus que habitava em Hesebon, e Og, rei de Basã, que habitava em Astarot e Edrai.
5 Ngula-jangka, kujalpalu Yijirali-pinki nyinaja Muwapurla kakarrara-purda Jurdunu karrungka, Mujujurlu-jana muku yimi-ngarrurnu nyiyarningkijarra kujarla YAAWIYI wangkaja, wangkaja-jana,
5 Do outro lado do Jordão, na terra de Moab, Moisés começou a expor a lei, dizendo:
6 “Ngalipa Yijirali-pinkirli karlipa purami YAAWIYI Kaatu. Wangkaja-ngalpa ngalipaku pirli wararra Jayinayirla. Wangkaja-ngalpa, ‘Nyurrurlajulpankulu nyinaja nyampurla pirlingka tarnnga-nyayirni.
6 O Senhor, nosso Deus, falou-nos nestes termos em Horeb: tendes-vos demorado muito tempo neste monte.
7 Jurnarrpalu-nyanu wurdujarra-manta yaninjakungarnti. Yantalu pirli-kirra kuja kalu Yamuri-patu nyina. Yantalu warru ngurra-kari ngurra-kari, yantalu karru Jurdunu-wana pirli-kari-wana karlarra-wana. Yaninja-yantalu nguru-wana kurlirra-wana ngapa wiri-wana karlarra-kurra. Yantalu ngurra Kanana-kurra, manulu yanta ngurra-kari-kirra Lipinani-kirra. Yantajukulu yali-kirra jinta-kari-kirra karru wiri-nyayirni-kirra yirdi Yupirayiti-kirra.
7 Voltai e parti. Tomai o caminho do monte dos amorreus e das regiões vizinhas; ide às planícies, às montanhas, aos vales, ao Negeb, às costas do mar, à terra dos cananeus, ao Líbano e até o grande rio Eufrates.
8 Purda-nyangkajulu nyurrurlarlu! Ngajurna-nyarra yungu nyampuju walya. Yantalu yali-kirra nguru-kurra, manulu-nyanu manta nyurrurlaku. Nyurru-wiyi ngajurna-jana wangkaja Yipuruyamuku, Yijakiki manu Jakupuku. Ngajurna-jana jangku-pungu walya nyampuju ngakaju kapu-jana nyanungurraku nguna manu nyanungurra-nyangu kurdukurdurlanguku.’”…
8 Eis que eu vos entrego esta terra. Ide e possuí a terra que jurei dar a vossos pais Abraão, Isaac e Jacó, a eles e à sua posteridade.
9 — ausente —
9 Eu disse-vos nessa mesma época: eu sozinho não posso tomar conta de vós.
10 — ausente —
10 O Senhor, vosso Deus, vos multiplicou de tal modo que sois hoje tão numerosos como as estrelas do céu.
11 — ausente —
11 Que o Senhor, o Deus de vossos pais, vos multiplique mil vezes mais e vos abençoe como prometeu.
12 — ausente —
12 Como poderia eu sozinho encarregar-me de vós e levar o fardo de vossas contendas?
13 — ausente —
13 Escolhei, de cada uma de vossas tribos, homens sábios, prudentes e experimentados, que eu ponha à vossa frente.
14 — ausente —
14 Vós então me respondesses: é uma boa coisa o que nos propões.
15 — ausente —
15 Tome, pois, dentre vós, homens sábios e experimentados que pus à vossa frente como chefes de milhares de centenas, de cinqüentenas e de dezenas e como escribas em vossas tribos.
16 — ausente —
16 Nesse mesmo tempo dei esta ordem aos vossos juízes: dai audiência aos vossos irmãos e julgai com eqüidade as questões de cada um deles com o seu irmão ou com o estrangeiro que mora com ele.
17 — ausente —
17 Não fareis distinção de pessoas em vossos julgamentos. Ouvireis o pequeno como o grande, sem temor de ninguém, porque o juízo é de Deus. Se uma questão vos parecer muito complicada, trá-la-eis diante de mim para que eu a ouça.
18 — ausente —
18 É assim que, naquele tempo, vos ordenei tudo o que devíeis fazer.
19 — ausente —
19 Depois partimos de Horeb para atravessar esse vasto e terrível deserto que vistes, do monte dos amorreus, como nos havia ordenado o Senhor, nosso Deus. E chegamos a Cades-Barne.
20 — ausente —
20 Eu disse-vos então: Eis-vos chegados ao monte dos amorreus que o Senhor, nosso Deus, nos dá.
21 — ausente —
21 Vê: o Senhor, teu Deus, entrega-te a terra. Subi e possuí-a, como o prometeu o Deus de teus pais. Não tenhas medo; não te assustes.
22 — ausente —
22 Vós vos aproximasses de mim e dissesses: enviemos homens adiante de nós, que explorem a terra e nos ensinem por que caminho devemos subir, e para que cidades devemos ir.
23 — ausente —
23 Vosso parecer agradou-me, e escolhi dentre vós doze homens, um de cada tribo.
24 — ausente —
24 Eles partiram, subiram as montanhas e chegaram ao vale de Escol, explorando a terra.
25 — ausente —
25 Tomaram consigo frutos da terra e no-los trouxeram dizendo: a terra que nos dá o Senhor, nosso Deus, é boa.
26 — ausente —
26 Mas não quisesses subir a ela, e fostes rebeldes ao mandamento do Senhor, nosso Deus.
27 — ausente —
27 E murmurasses em vossas tendas, dizendo: o Senhor tem-nos ódio, e por isso nos tirou da terra do Egito para entregar-nos ao extermínio pelas mãos dos amorreus.
28 — ausente —
28 Para onde iremos? Nossos irmãos fizeram-nos perder a coragem quando nos disseram ter visto um povo maior e de estatura mais alta que a nossa, e cidades grandes e fortificadas, cujos muros se elevavam até o céu, e até mesmo filhos de Enacim.
29 — ausente —
29 Eu vos respondi: não vos assusteis; não tenhais medo deles.
30 — ausente —
30 o Senhor, vosso Deus, que marcha diante de vós, combaterá ele mesmo em vosso lugar, como sempre o fez sob os vossos olhos, no Egito
31 — ausente —
31 e no deserto. No deserto, tu mesmo viste como o Senhor, teu Deus, te levou por todo caminho por onde andaste, como um homem costuma levar seu filho, até que chegásseis a esse lugar.
32 — ausente —
32 E apesar disso não tivesses confiança no Senhor, vosso Deus,
33 — ausente —
33 o qual, procurando-vos um lugar onde acampar, marchava adiante de vós no caminho, de noite no fogo, para vos mostrar o caminho, e de dia na nuvem.
34 — ausente —
34 O Senhor, tendo ouvido o som de vossas palavras, encolerizou-se e fez este juramento:
35 — ausente —
35 nenhum dos homens desta geração perversa verá a boa terra que eu, com juramento, prometi dar a vossos pais,
36 — ausente —
36 exceto Caleb, filho de Jefoné. Este vê-la-á, e eu darei a ele e a seus filhos o solo que ele pisou, porque cumpriu a vontade do Senhor.
37 — ausente —
37 Até contra mim se irritou o Senhor por causa de vós: tu tampouco, disse-me ele, entrarás nessa terra!
38 — ausente —
38 É Josué, filho de Nun, que ali entrará. Anima-o, pois é ele que introduzirá Israel na possessão da terra.
39 — ausente —
39 Vossos filhinhos, dos quais dissesses que seriam a presa do deserto, e vossos filhos, que hoje ainda não sabem distinguir o bem do mal, estes entrarão; a eles darei a terra e a possuirão.
40 — ausente —
40 Quanto a vós, voltai para trás e parti para o deserto na direção do mar Vermelho.
41 — ausente —
41 Vós respondestes-me: pecamos contra o Senhor. Vamos combater, como o Senhor, nosso Deus, nos ordenou. E quando cada um de vós, tomando as suas armas, vos dispusesses inconsideradamente a marchar sobre o monte,
42 — ausente —
42 o Senhor disse-me: dize-lhes: não subais, não entreis em combate algum, porque não estou no meio de vós. Se o fizerdes, sereis vencidos por vossos inimigos.
43 — ausente —
43 Em vão vos referi todas essas palavras: não me ouvisses e tivesses a presunção de subir o monte, a despeito das ordens do Senhor.
44 — ausente —
44 Então os amorreus que habitavam nessa montanha saíram contra vós, perseguiram-vos como abelhas e retalharam-vos desde Seir até Horma.
45 — ausente —
45 Voltando, chorasses diante do Senhor, mas o Senhor não ouviu os vossos clamores, nem vos inclinou os seus ouvidos.
46 — ausente —
46 Por isso é que ficastes tanto tempo em Cades, como o sabeis.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.