Marcos 11
Tomunga Hel Heueu Ngana (UVL) vs NVT
1 Tei ke heroi lange Ierusalem pe tei haka nga hengene nenge Oliua. Pe te lohot nga tuele tana nenge Petpage pe Petani. Iesus kulosia nena hana nai
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 pe hetoro hite iri, “Imo nai ai langa tuele tana nenge a naue la neu. Ai ke ala pe a esia tongki nge te kale hite pe mele songia ero kura. Aun hote pe a mene at.A esia tongki nge te kale hite|alt="tied donkey" src="HK00033B.TIF" size="span" loc="Mrk 11:2" copy="Horace Knowles © The British & Foreign Bible Society, 1954, 1967, 1972." ref="11:2"
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Pe nenge teke mele onteia imo, ‘A potatar ia ure nemam?’ Pe a hele lange i ke a teke, ‘Non Soke mutena taua ke teke la, pe at muleia kura.’”
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Tei ke tela pe te hottaua tongki nge kalenga hit ke mes nga kue nga pele matana pe te un hote.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Hana hel nge temes luluch te ontomoia iri, “A un hote tongki nem ke a potaria?”
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Pe te tuacholia ke pomanga Iesus hele ngana lange iri pe te renge iri ke tela.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Te mene tongki lange Iesus pe tesau heke reria hengeron langa ana ure ke Iesus are haka ia.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Hehei pe hana tesau parai ia reria hengeron nga kue tana. Pe hel tela nga ume ke te chatoa hakau ina mur pe te tatach hote nga kue.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Iri nenge tei nga muka nge Iesus pe iri nenga hoena, singiria kikele NeHalang pe te makul haka, “Ta heto heke NeHalang! Nena petanga tu nge i nenge kulos sue at nga Non Soke ene!
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 NeHalang pete etue nenge atat ke pomanga pete etue nenge temere Teuit esele Israel mur nge nike. Ta heto heke NeHalang nga lut toto!”
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Iesus iteu lange Ierusalem, pe iteu langa temene na pele. Pe nau rara nga ure lochloch. Nau rara ke het pe iri ul na hana analoch pe nai nem, tei sereng mana nga ulei ke tela nge Petani.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Pomange rou, te lohaka nge Petani ke tela mulmule nge Ierusalem pe Iesus mete ana.
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Esia ae popi nge ina halang pe mes nga tau pe ila ke teke nau. Lape nganangana ma ero? La ke es pe ina mana pe nganangana ero iange ana etue nenge hei ero.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Iesus hele taua ae popi nem ke teke, “Nganangam ero ol!” Pe na hana mur te longe.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Tela ke tesau hot nge Ierusalem pe Iesus i teu langa temene na pele. Pe talun ke lope hote iri nenge tei alala nga temene na pele. Pe hekale hulia hatanga nenge te hetata umtutuna ia pe arenga nenge iri nenge tei alala ia ngie.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Pe heo ele iri nenge te loloch urelu pe te tamo tele rara nga temene na pele letena.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Pe lohaka pe hetore hehei pe hana ke pomai, “NeHalang nena alalaha nenge tehas sue ke ulolo, hele ke teke,
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Tunginga ana hana mur aria papalauna mur pe hana nenge te hetottoro hotonga te longe ke pomau pe te tango rara kue nenge lape te hune Iesus. Pe te mataua i iange hulua lochloch te rura ia non ngana na helenga.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Nga ulei Iesus pe nena hana mur te lohaka mule nga tuele tana neu.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Pomange rou nga uach te nanasia kue nem pe te naue ae popi neu nge kalum ke sio langa ulanlana mur.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Petrus letena metene utar nenge lohot pe onteia Iesus, “Non Soke, onau la! Ae popi nenge lem helenga makia kou mete!”
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 — ausente —
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 — ausente —
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Ke pomalam e hele lange imo: Nga etue nenge a hetalaulau pe a ontei nga ute, letemo manmanna toto ke a mene ure nem, pe lape a mene ure e nenge a ontomoi iau ia.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Pe nenge teke omes ke o hetalaulau pe letem metene poinga poreke ngana nge mele poia lange iong, letem poreke ia mele nem mukam. Ke pomalam temere nga lut lape letena ia iong nga lem poinga poreke ngana mur pule.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Pe nenge teke letem poreke ia hehei pe hana nga reria poinga poreke ngana mur ero, temem nga lut lape letena ia iong nga lem poinga poreke ngana mur ero pule.”
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Iesus pe na hana mur teat mule nge Ierusalem pe Iesus i teu nga NeHalang na pele palaungana. Pe tunginga ana hana mur aria papalauna mur pe hotonga ana hetoronga mur pe almasinga ana hana mur teat nge i.
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Pe te onteia i, “O kerkereng ngam mere nge o poia ure nemur? Itei he kerkereng ia iong ke o poia iri?”
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Iesus tuacholia iri, “Lape e onteia imo mukam. Pe nenge teke a tuacholia at nge iau, iok iau lape e tuacholia lemo onteinga.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 A hele at nge iau, Ioanes nena kerkerenga nenge henunun nem at langai? At nge NeHalang ma at nge mele nga ich?”
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Te hele hel mule nge iri, “Lape ta hele ke mere mai? Nenge teke ta tuacholia ke ta teke, ‘At nge NeHalang.’ I lape ontei mule ita ke, ‘Pe pomere nenge letemo manmanna nge i ero?’
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Pe nenge teke ta teke, ‘At nge mele mana nga ich’ hulua nei lape te lope ita.” (Iri te matau iange hulua ramaria kerkereng toto nge Ioanes i hetatalonga.)
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Ol pe te hele lange Iesus ke te teke, “Mo eteia ero i.”
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.