Atos 27

Alap mo Ol Ëse, zëre mo zi niban de ol ziaha-en gu hup dena (URY) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kim zauk– Paulussu dikim ë yala Roma san Italia mo lang san dep zer sonen hap, dekam zep Paulussu jana nabare zi mo mam hap tapbla dablak– hëndep ahakore bwinak de wenya ban. Jana nabare zini in, bosena Yulius. Zëno irgwa taha nakore walasna seratus enkam. Zen in kïtak Roma mo teipsïn tangan zi mo ol golhaulu gwen wenya.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Bwinak de zini insa zen Adramitium kore buluk nolësesek gwesek. Bulu in langna Asia mo hi alp san de ë-ë san de zausuk song gwen hap. Makedonia mo langnak de ëna Tesalonika walya Aristarkus, zen hen man ang gweka. Ëe Lukas ama hen ang gwek.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Kaꞌankam zebë ëna Sidonk yaïng gwek. Yulius ki zep Paulussu kwasang gweblaka, ki zep irgwa taha nakore zemka gubluka, “Emki Paulus hun zerati gwen– wal bose wal zik deka zëno tahalhasa hla nulblik.”
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Dekon kimë ëgwahak, hwëna asese yawalsaë ërtowek. Ngein nikon taïlkï. Dekam zebë bulu in han asese aïrïn hïp olwale gwe song gwek. Lang tekna Siprus sun dep zebë olwale kïnïk.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Dekon zebë Kilikia hen Pamfilia mo langnak de hi yal san tamun gwek, hëndep ki zebë Likia mo langnak de ëna Mirak atiti gwek.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Zao zep jana nabare nik mo mamna in Mesir mo ëna Aleksandria kore bulu goltoweka. Zen Italia mo lang san dep song gweꞌak. Zao zep hwëna asa golësesek gwe seka.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Dekon kimë sek gwek, hwëna asese habë ëdakal gwe song gwek. Yaklana hëndep man beya gwek. Ki zebë karek tangankam Asia mo langnak de ëna Nidusk yaïng gwek. Dekon yakla nikin anen san dep de sek gwenna banakan dep? Sap asesena man tangan mam gweka. Dekam zebë lang tekna Kreta san dep ëgwa gwe kïnïk. Men zëwe Kretasa de talmarannak langna teipsïk kïnïk, lang bosena Salmonek, desan zebë asese aïrïn hïp bulu ban olaning gwehak.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Dekon karekkam zebë eik golek de san olsong gwek, hëndep hi alpnak de ë beteknak zebë yaïng gwek. Ë betekna in mo bosena, Bul Golzausuk Gwen Nwe Awes. Dekon ëna Lasea langanak hom.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Hwëna yaklana mes oranak beyakam altïlsïk, sap benna September mes ngïrïnnïk zauk. Dekam hi ngëp tamle. Paulus ki zep sap ol zïm-zïmnï anakan golzimki,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Wal bose wal, ëe ama tame guꞌun: Nen de an kon na-en sek gwenkam, nen karekna mam naka esa oltower. Nëno mae mo kire-kirena hen bulu an sa ëjek-jak gwer– hëndep zi niban.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Hwëna jana nabare nik mo mamna in hom Paulus mo ol san ang gweka. Zen hwëna bul bi naban bul golsong gwe-gwen zi niban taïblïzimki.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Sap langna in dawem naka hom– zao de bot-bot tamlenak ben naban lowehen hapye. Dekam zep beya nik ëguk, “Nen hëndep ayang gun.” Zen man ëdwam gweꞌak– lang tekna Kreta mo eihya nakon de lowehen hap, ëna Peniks. Sap dekon hina hom mamkam ngëp gwe-gwenan.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Asesena kim utara san liwe heka, hen betekkam kim taïꞌïnka, dekam zep kïl nïk, “Mes sëwe henda. Sap esa sek gwer.” Dekam zep Kreta mo alp san nolsong gwek.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Hwëna hom holo gweꞌak, ki zep sërkam de asese yala taïlkï– mensa nen gweblananke, “yakla hata sezan nakore asese.” Zen zep ë tekna in kon asa golëhas gwesïkï.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Dekam asesena in hap bulu insa banakan dep?– lwan dahan hap de etan lero gunnu. Zao zebë ki ein asesena insa anakan kara lak, “Dikire zen bulu an golsong gwek.”
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Hëndep kimë lang tek betekna Kauda golek denak asese aïrïn hïp ëaning gwehak, zao zebë bul yala in mo bul betekna karek tangankam ol aneꞌak– mae hap, “Asese mana golhas gwesïnïnka.”
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Bul betekna insa kim gulk nuhule anek, ki zep hen bul yala insa dokotkam nuhulek– mae hap, “Kamanak de tïsïk anenkam mana hi ngëp hlang sonank.” Sap dekam hina men dekon lolong gwek man zao dep golek de gweꞌak– men dekon hisglimni hata sendakye. Desa “Sirtis”kim bose nuk. Layara dekam zep betek enkam srïng nïl sonek– dekam de hisglim hata senna in kon asese bulu insa gollëwen hap.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Hwëna dekam tangan zep asesena men-kon an-konkam sërkam asa taïlbirida nasenka, hëndep kaꞌankam ki zep bulsu dikim jahalha gun hup kire-kirena yal danuk.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Etan zao de yaklanak hen kirekam, hëndep etan bulu in mo komal tum maena hen dekam zep yal danuk– anakare enlala naban, “Kire-kirena sap sa ëjek-jak gwer. Diki zi nen ëngaya gwen.”
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Hëndep yaklana man beya gwek– keis niban yakla nwe naban de aken srëmkam. Hen asesena nama ki taïl tineka. Dekam zebë ëenlala gwek, “Nen an molye ëngaya gwek.”
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ëe tïngan dekam aïrïn hïp mesë tembane tan srëmkam ëholo gwek. Paulus ki zep ano mae mo ngïrïn nïkon zauku, zao zep kïtak asa tonbiridaka, “Wal bose wal, ano ol sane ang tananam, nen molye anakare karekna oltowenanam– ëe mensa sap Kretak emsa gubiridakye.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Hwëna angkam ëe ama emsa enlala tatetekam de lowehen hap tïtï tabiꞌin, sap nëbon mae onakon aha-en mae molya tïlkï. Hwëna bul enna an sa keing gwer.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ëe mensa Alapsa betek gwe-gweblanan, zëno dam taha nakore zini kam ano alp nakon zausun zala,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 ki zep asa gublula,
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Zep wal bose wal, enlala tatete enkam lowehek, sap ëe ama Alap mo abe hap de ola insa taïblïbiꞌin.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Hwëna bul enna an han esa aha lang teknak olkyanher. Zao sa hëndep karek gwer.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Orapna kim empat-blasnak zauk, asesena in nama bulu ban asa golëhas gwesïꞌïnka– hi bosena Hi Ngïrïn san dep. Bul golsong gwen wenya in dekam zep tame nuk, “Nen angkam ema eikni golek de uꞌin.”
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Dekam zep kaso nabare dokotna tak nulink– dekam de tatek naka akasibin hip. Dekam zep hla nuk, zëno tatekna empat-pulu meterak man golek de gwek. Hom holo gweꞌak, ki zep etan tak nulink. Dekon kim hla nuk, tatekna tiga-pulu meterak golek de gwek.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Zen mae hap ëaïrïꞌak, “Bul mana kaso yawal-yawalak tïsïk anenank.” Dekam zep bul ohwa nakon kaso dohon nabare dokotna dan-nër dan-nërkam yal danuk– dekam de asese asa sangankam golësek gwen hap. Dekam zep anakan ëenlala gweꞌak, “Nabakam lïtïl!”
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Bul golsong gwe-gwen wenya in dekam zep ahap dabik, “Ëe ama bul betekna ankam ngein nikon aha kaso dohon-honsa buk ulsuꞌun.” Zen dekam bul betekna insa sap nol dwanuꞌak, hwëna zëno mae mo enlalana, dekam de zë-en heya-hya gwen hap.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Paulus dekam zep jana nabare nik mo mamna insa walas zeban anakan gubiridaka, “Bul golsong gwe-gwen wenya an de buluk awe lowehen srëmkam, em molye golëngaya gweka.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Jana nabare wenya in dekam zep bul betekna in mo dokotna nablon sonek, dekam zep hi ngëp golhas gwesïk.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Lïtïn hïp kim golek de gweꞌak, Paulus ki zep kïtak de tembane tan hap tïtï tabirki. Man gubiridaka, “Yaklana angkam mes empat-blas gwer, em dekam aïrïn enkame lowehe gwek. Dekam tembane tan hap ema baes tak.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ëe ama emsa tïtï tabiꞌin: Betek en maekam em tembane tan– ekakim ëtatete gwek. Em molye aha-en mae jek-jak gweka.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Kirekam kim gubiridaka, zëna ki zep rotina golka, ki zep zëno mae mo nwenak Alap hap dawemna golblaka. Ki zep ap gul inki, hëndep twinbiꞌinka.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Desa kim kirekam hla dak, dekam zep tïngan enlalana ëtatete gwek, hen dekam zep tembane taꞌak.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Buluk iwe, ëe tïngan beyana 276 enkamë lowe heꞌak.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Sowe henkam kimë tembane taꞌak, dekam zep etan gandum karonna yal danuk– bulsu dikim etan jahalha gun hup.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Kim lïtïꞌïk, lang tekna insa hom anakan dam nulsuk, “An bosena zen.” Zëwe zep kama gwaeha gwe hanna hisglim niban hla nuk. Dekam zep ola aha-en nuk, “Nen ki sap ëalp gwen. Wëhë zëwe lei kuꞌik?”
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Dekam zep kaso dohon bulsun nubare dokotna dan-nër dan-nëra insa blom da sonek– dekam de bulu in nabakam hluwen hap. Dekam mensa bulsu de dam gulsun hup de te hlangna nuhulek, ki zep hïl nïl sonek– dekam de bulu insa kama gwaeha gwe hanna in san dep dam gulsun hup. Layara ki zep gulk sun er nulsuksek.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Hwëna bulu in mase-nola kim zep hi ngïrïnnïk de hisglimnik tïsïk anek, hwëna ohwa nakon nama hisglim srëmnak. Ho ngëpna in kim ohwa nakon ëwak gulusen gweꞌak, ki zep hëndep klasak gwesïk.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Jana nabare zini in dekam zep bwinak de zini insa de tameran hap ëenlala gweꞌak, sap zen anakan ëenlala gwek, “Zen de eik sin dep al taꞌak, dekon sa hëndep heya-hya gwer.”
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Hwëna mam zem in Paulussu de ngaya tan hap dwam gweꞌanka, zep jalse gwibiridaka. Dekam zep gubiridaka, “Al gwen tawa wenya, nonol zen de ëheya-hya gwe inek.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Al gwen tawa srëm wenya, zen te hlang ahaksa bul hlang mae naban.” Kirekam zep ki hëndep kïtak alpnak yaïng gwe senak.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.