Atos 27
Alap mo Ol Ëse, zëre mo zi niban de ol ziaha-en gu hup dena (URY) vs NAA
1 Kim zauk– Paulussu dikim ë yala Roma san Italia mo lang san dep zer sonen hap, dekam zep Paulussu jana nabare zi mo mam hap tapbla dablak– hëndep ahakore bwinak de wenya ban. Jana nabare zini in, bosena Yulius. Zëno irgwa taha nakore walasna seratus enkam. Zen in kïtak Roma mo teipsïn tangan zi mo ol golhaulu gwen wenya.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Bwinak de zini insa zen Adramitium kore buluk nolësesek gwesek. Bulu in langna Asia mo hi alp san de ë-ë san de zausuk song gwen hap. Makedonia mo langnak de ëna Tesalonika walya Aristarkus, zen hen man ang gweka. Ëe Lukas ama hen ang gwek.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Kaꞌankam zebë ëna Sidonk yaïng gwek. Yulius ki zep Paulussu kwasang gweblaka, ki zep irgwa taha nakore zemka gubluka, “Emki Paulus hun zerati gwen– wal bose wal zik deka zëno tahalhasa hla nulblik.”
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Dekon kimë ëgwahak, hwëna asese yawalsaë ërtowek. Ngein nikon taïlkï. Dekam zebë bulu in han asese aïrïn hïp olwale gwe song gwek. Lang tekna Siprus sun dep zebë olwale kïnïk.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Dekon zebë Kilikia hen Pamfilia mo langnak de hi yal san tamun gwek, hëndep ki zebë Likia mo langnak de ëna Mirak atiti gwek.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Zao zep jana nabare nik mo mamna in Mesir mo ëna Aleksandria kore bulu goltoweka. Zen Italia mo lang san dep song gweꞌak. Zao zep hwëna asa golësesek gwe seka.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Dekon kimë sek gwek, hwëna asese habë ëdakal gwe song gwek. Yaklana hëndep man beya gwek. Ki zebë karek tangankam Asia mo langnak de ëna Nidusk yaïng gwek. Dekon yakla nikin anen san dep de sek gwenna banakan dep? Sap asesena man tangan mam gweka. Dekam zebë lang tekna Kreta san dep ëgwa gwe kïnïk. Men zëwe Kretasa de talmarannak langna teipsïk kïnïk, lang bosena Salmonek, desan zebë asese aïrïn hïp bulu ban olaning gwehak.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Dekon karekkam zebë eik golek de san olsong gwek, hëndep hi alpnak de ë beteknak zebë yaïng gwek. Ë betekna in mo bosena, Bul Golzausuk Gwen Nwe Awes. Dekon ëna Lasea langanak hom.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Hwëna yaklana mes oranak beyakam altïlsïk, sap benna September mes ngïrïnnïk zauk. Dekam hi ngëp tamle. Paulus ki zep sap ol zïm-zïmnï anakan golzimki,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Wal bose wal, ëe ama tame guꞌun: Nen de an kon na-en sek gwenkam, nen karekna mam naka esa oltower. Nëno mae mo kire-kirena hen bulu an sa ëjek-jak gwer– hëndep zi niban.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Hwëna jana nabare nik mo mamna in hom Paulus mo ol san ang gweka. Zen hwëna bul bi naban bul golsong gwe-gwen zi niban taïblïzimki.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Sap langna in dawem naka hom– zao de bot-bot tamlenak ben naban lowehen hapye. Dekam zep beya nik ëguk, “Nen hëndep ayang gun.” Zen man ëdwam gweꞌak– lang tekna Kreta mo eihya nakon de lowehen hap, ëna Peniks. Sap dekon hina hom mamkam ngëp gwe-gwenan.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Asesena kim utara san liwe heka, hen betekkam kim taïꞌïnka, dekam zep kïl nïk, “Mes sëwe henda. Sap esa sek gwer.” Dekam zep Kreta mo alp san nolsong gwek.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Hwëna hom holo gweꞌak, ki zep sërkam de asese yala taïlkï– mensa nen gweblananke, “yakla hata sezan nakore asese.” Zen zep ë tekna in kon asa golëhas gwesïkï.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Dekam asesena in hap bulu insa banakan dep?– lwan dahan hap de etan lero gunnu. Zao zebë ki ein asesena insa anakan kara lak, “Dikire zen bulu an golsong gwek.”
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Hëndep kimë lang tek betekna Kauda golek denak asese aïrïn hïp ëaning gwehak, zao zebë bul yala in mo bul betekna karek tangankam ol aneꞌak– mae hap, “Asese mana golhas gwesïnïnka.”
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Bul betekna insa kim gulk nuhule anek, ki zep hen bul yala insa dokotkam nuhulek– mae hap, “Kamanak de tïsïk anenkam mana hi ngëp hlang sonank.” Sap dekam hina men dekon lolong gwek man zao dep golek de gweꞌak– men dekon hisglimni hata sendakye. Desa “Sirtis”kim bose nuk. Layara dekam zep betek enkam srïng nïl sonek– dekam de hisglim hata senna in kon asese bulu insa gollëwen hap.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Hwëna dekam tangan zep asesena men-kon an-konkam sërkam asa taïlbirida nasenka, hëndep kaꞌankam ki zep bulsu dikim jahalha gun hup kire-kirena yal danuk.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Etan zao de yaklanak hen kirekam, hëndep etan bulu in mo komal tum maena hen dekam zep yal danuk– anakare enlala naban, “Kire-kirena sap sa ëjek-jak gwer. Diki zi nen ëngaya gwen.”
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Hëndep yaklana man beya gwek– keis niban yakla nwe naban de aken srëmkam. Hen asesena nama ki taïl tineka. Dekam zebë ëenlala gwek, “Nen an molye ëngaya gwek.”
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ëe tïngan dekam aïrïn hïp mesë tembane tan srëmkam ëholo gwek. Paulus ki zep ano mae mo ngïrïn nïkon zauku, zao zep kïtak asa tonbiridaka, “Wal bose wal, ano ol sane ang tananam, nen molye anakare karekna oltowenanam– ëe mensa sap Kretak emsa gubiridakye.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Hwëna angkam ëe ama emsa enlala tatetekam de lowehen hap tïtï tabiꞌin, sap nëbon mae onakon aha-en mae molya tïlkï. Hwëna bul enna an sa keing gwer.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ëe mensa Alapsa betek gwe-gweblanan, zëno dam taha nakore zini kam ano alp nakon zausun zala,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ki zep asa gublula,
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Zep wal bose wal, enlala tatete enkam lowehek, sap ëe ama Alap mo abe hap de ola insa taïblïbiꞌin.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Hwëna bul enna an han esa aha lang teknak olkyanher. Zao sa hëndep karek gwer.”
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Orapna kim empat-blasnak zauk, asesena in nama bulu ban asa golëhas gwesïꞌïnka– hi bosena Hi Ngïrïn san dep. Bul golsong gwen wenya in dekam zep tame nuk, “Nen angkam ema eikni golek de uꞌin.”
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Dekam zep kaso nabare dokotna tak nulink– dekam de tatek naka akasibin hip. Dekam zep hla nuk, zëno tatekna empat-pulu meterak man golek de gwek. Hom holo gweꞌak, ki zep etan tak nulink. Dekon kim hla nuk, tatekna tiga-pulu meterak golek de gwek.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Zen mae hap ëaïrïꞌak, “Bul mana kaso yawal-yawalak tïsïk anenank.” Dekam zep bul ohwa nakon kaso dohon nabare dokotna dan-nër dan-nërkam yal danuk– dekam de asese asa sangankam golësek gwen hap. Dekam zep anakan ëenlala gweꞌak, “Nabakam lïtïl!”
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Bul golsong gwe-gwen wenya in dekam zep ahap dabik, “Ëe ama bul betekna ankam ngein nikon aha kaso dohon-honsa buk ulsuꞌun.” Zen dekam bul betekna insa sap nol dwanuꞌak, hwëna zëno mae mo enlalana, dekam de zë-en heya-hya gwen hap.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Paulus dekam zep jana nabare nik mo mamna insa walas zeban anakan gubiridaka, “Bul golsong gwe-gwen wenya an de buluk awe lowehen srëmkam, em molye golëngaya gweka.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Jana nabare wenya in dekam zep bul betekna in mo dokotna nablon sonek, dekam zep hi ngëp golhas gwesïk.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Lïtïn hïp kim golek de gweꞌak, Paulus ki zep kïtak de tembane tan hap tïtï tabirki. Man gubiridaka, “Yaklana angkam mes empat-blas gwer, em dekam aïrïn enkame lowehe gwek. Dekam tembane tan hap ema baes tak.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Ëe ama emsa tïtï tabiꞌin: Betek en maekam em tembane tan– ekakim ëtatete gwek. Em molye aha-en mae jek-jak gweka.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Kirekam kim gubiridaka, zëna ki zep rotina golka, ki zep zëno mae mo nwenak Alap hap dawemna golblaka. Ki zep ap gul inki, hëndep twinbiꞌinka.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Desa kim kirekam hla dak, dekam zep tïngan enlalana ëtatete gwek, hen dekam zep tembane taꞌak.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Buluk iwe, ëe tïngan beyana 276 enkamë lowe heꞌak.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Sowe henkam kimë tembane taꞌak, dekam zep etan gandum karonna yal danuk– bulsu dikim etan jahalha gun hup.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Kim lïtïꞌïk, lang tekna insa hom anakan dam nulsuk, “An bosena zen.” Zëwe zep kama gwaeha gwe hanna hisglim niban hla nuk. Dekam zep ola aha-en nuk, “Nen ki sap ëalp gwen. Wëhë zëwe lei kuꞌik?”
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Dekam zep kaso dohon bulsun nubare dokotna dan-nër dan-nëra insa blom da sonek– dekam de bulu in nabakam hluwen hap. Dekam mensa bulsu de dam gulsun hup de te hlangna nuhulek, ki zep hïl nïl sonek– dekam de bulu insa kama gwaeha gwe hanna in san dep dam gulsun hup. Layara ki zep gulk sun er nulsuksek.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Hwëna bulu in mase-nola kim zep hi ngïrïnnïk de hisglimnik tïsïk anek, hwëna ohwa nakon nama hisglim srëmnak. Ho ngëpna in kim ohwa nakon ëwak gulusen gweꞌak, ki zep hëndep klasak gwesïk.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Jana nabare zini in dekam zep bwinak de zini insa de tameran hap ëenlala gweꞌak, sap zen anakan ëenlala gwek, “Zen de eik sin dep al taꞌak, dekon sa hëndep heya-hya gwer.”
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Hwëna mam zem in Paulussu de ngaya tan hap dwam gweꞌanka, zep jalse gwibiridaka. Dekam zep gubiridaka, “Al gwen tawa wenya, nonol zen de ëheya-hya gwe inek.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Al gwen tawa srëm wenya, zen te hlang ahaksa bul hlang mae naban.” Kirekam zep ki hëndep kïtak alpnak yaïng gwe senak.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.