2 Coríntios 7
Si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj Xa̱ngaꞌ (TRQ) vs NVI
1 Hué dan ni̱ huin ín re̱ꞌ ni tsínj nicaj dugüiꞌ nga̱ únj. Ni̱ hué ni nuguanꞌ nan huin nuguanꞌ guiꞌyaj yya Yanꞌanj nga̱ néꞌ. Xiꞌí daj ni̱ ga̱ cuidado néꞌ sisi̱ si̱ guiꞌyaj néꞌ gaquinꞌ nga̱ nnee̱ cúj néꞌ nga̱ niman néꞌ nej. Ni̱ xiꞌí si nu̱n yanꞌanj néꞌ Yanꞌanj, ni̱ na̱guiꞌyaj sa̱ꞌ ni̱ganj néꞌ niman néꞌ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Huin ruhua únj sisi̱ gui̱nicaj dugüiꞌ ni é re̱ꞌ nga̱ únj. Ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ nun guiranꞌ sayun guiꞌyaj únj mánj. Ni̱ nun gui̱ꞌyaj xi̱ꞌi únj ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ mánj. Ni̱ nun digyaꞌ yunꞌunj únj ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ nej.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Sé nuguanꞌ nan aꞌmī rian án re̱ꞌ sisi̱ ga̱ꞌmi gaquīnj rian án re̱ꞌ mánj. Daj si hua gatā gunun a ni é re̱ꞌ asi̱j sini sisi̱ ꞌi̱ ruhuāj niꞌyā ni é re̱ꞌ. Ni̱ ga̱ꞌuej ruhuāj sisi̱ gui̱man nu̱guanꞌan néꞌ. Ni̱ ga̱ꞌuej ruhuāj ga̱huiꞌ nu̱guanꞌan néꞌ. Sani̱ ꞌngo̱ ꞌi̱ ruhuāj niꞌyā a ni é re̱ꞌ.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Ni̱ ani gue̱ ruhuāj sisi̱ gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ ni é re̱ꞌ. Ni̱ xiꞌí ni é re̱ꞌ huin nia̱ꞌ ruhuāj. Ni̱ huin dinꞌinj ruhuāj xiꞌí a ni é re̱ꞌ. Ni̱ nu̱nj si ranꞌ únj nico sayun, sani̱ huin nia̱ꞌ ruhua únj.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Ni̱ asi̱j ngaa guisíj únj estado Macedonia, ni̱ nitaj rian naránj ruhua únj mánj. Ni̱ ni̱nꞌ ga̱chraꞌ, ni̱ ranꞌ únj sayun achéj únj anj. Daj si chranꞌ yunꞌunj ni ngüi̱ únj. Ni̱ guxuꞌuiꞌ niman únj nej.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Sani̱ Yanꞌanj ꞌyaj si na̱riꞌ nucuaj néꞌ ngaa nani ruhua néꞌ. Xiꞌí daj ni̱ guiꞌyaj Yanꞌanj sisi̱ ga̱ꞌnaꞌ tsínj gu̱ꞌnaj Tito rian únj. Ni̱ ganariꞌ ruhua únj, guiꞌyaj sij.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Ni̱ sé urin si gaꞌna̱ꞌ Tito guiꞌyaj si nahuin nia̱ꞌ ruhua únj. Sani̱ nahuin nia̱ꞌ ruhua únj xiꞌí si huin nia̱ꞌ ruhua sij niꞌyaj sij ni é re̱ꞌ nej. Ni̱ nataꞌ sij rian únj sisi̱ ni̱nꞌ ruhua huin ruhua ni é re̱ꞌ gui̱niꞌi ru̱huaꞌ yún ni é re̱ꞌ únj. Ni̱ nataꞌ sij sisi̱ nani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj. Ni̱ huin ruhua á re̱ꞌ xiꞌí únj. Ni̱ daranꞌ ni nuguanꞌ daj guiꞌyaj sisi̱ ducu gahuin nia̱ꞌ ruhuāj.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Ni̱ nu̱nj si ganani ruhua ni é re̱ꞌ, guiꞌyaj yanj carta gaꞌnī huaj rian án re̱ꞌ, sani̱ nitaj si nanica̱j ruhuāj nga̱ si gatā gunun a ni é re̱ꞌ mánj. Daj xa̱ngaꞌ ni̱ asi̱j sini nanica̱j ruhuāj do̱j ngaa guiniꞌīnj sisi̱ do̱j gue̱ güi ganani ruhua á re̱ꞌ, guiꞌyaj yanj daj.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Sani̱ yya̱j ni̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj. Sé si huin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si ganani ruhua á re̱ꞌ. Sani̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si nanicoꞌ a ni é re̱ꞌ Yanꞌanj, guiꞌyaj si ganani ruhua á re̱ꞌ. Daj si garanꞌ ruhua Yanꞌanj ngaa gani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ ni é re̱ꞌ. Hué dan ni̱ nitaj ꞌngo̱ xiꞌi̱ guiꞌyaj yanj daj, guiꞌyaj únj nga̱ ni é re̱ꞌ mánj.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Ni̱ ngaa nani ruhua néꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ néꞌ da̱j rúnꞌ huin ruhua Yanꞌanj gui̱ꞌyaj néꞌ, ni̱ na̱caj Yanꞌanj néꞌ xiꞌí si nanica̱j ruhua néꞌ. Ni̱ nitaj si huaj si ga̱ni ruhua néꞌ si nun gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ néꞌ. Sani̱ sisi̱ ga̱nani ruhua néꞌ da̱j rúnꞌ nani ruhua ni ngüi̱ ma̱n chruhua xungüi̱, ni̱ ga̱huiꞌ néꞌ, guiꞌya.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Ni̱ ganani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj da̱j rúnꞌ huin ruhua Yanꞌanj. Ni̱ niꞌi ni é re̱ꞌ yya̱j sisi̱ duguꞌna̱j guiꞌyaj Yanꞌanj nga̱ ni é re̱ꞌ. Daj si huin ruhua á re̱ꞌ gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ ni é re̱ꞌ. Ni̱ gaꞌman ruhua á re̱ꞌ nga̱ gaquinꞌ daj. Ni̱ hué daj guxuꞌuiꞌ ni é re̱ꞌ niꞌyaj á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj. Ngaa síj ni̱ huin ruhua á re̱ꞌ gui̱niꞌyaj á re̱ꞌ manꞌānj. Ni̱ gaꞌuej a ni é re̱ꞌ sisi̱ ga̱huin castigo tsínj guiꞌyaj gaquinꞌ daj. Hué dan ni̱ xiꞌí daranꞌ nan, ni̱ hua digyán yya ni é re̱ꞌ sisi̱ nitaj si daꞌui a ni é re̱ꞌ gaquinꞌ ga̱ mánj.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Hué dan ni̱ ngaa gaꞌnī yanj daj huaj rian án re̱ꞌ, ni̱ nun ga̱ni ruhuāj xiꞌí tsínj guiꞌyaj gaquinꞌ daj nga̱ tsínj guiranꞌ sayun xiꞌí gaquinꞌ guiꞌyaj tsínj daj. Sani̱ guiꞌyā yanj daj sisi̱ xa̱caj ni é re̱ꞌ cuenta rian Yanꞌanj sisi̱ hua yya nahuij ruhua únj xiꞌí ni é re̱ꞌ aj.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Daranꞌ nan ꞌyaj sisi̱ na̱huin nia̱ꞌ ruhua únj.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Ni̱ hua gatā gunun Tito sisi̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj niꞌyā á re̱ꞌ. Ni̱ nun gahuin na̱ꞌā nga̱ nuguanꞌ gaꞌmī xiꞌí ni é re̱ꞌ. Ni̱ da̱j rúnꞌ huin xa̱ngaꞌ daranꞌ si gataj únj gunun á ni é re̱ꞌ, ni̱ hué daj huin xa̱ngaꞌ si gataj únj rian Tito sisi̱ huin nia̱ꞌ ruhua únj nga̱ ni é re̱ꞌ.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Ni̱ gahuin ꞌi̱ ruhua Tito niꞌyaj sij doj ni é re̱ꞌ ngaa nanun ruhua sij da̱j dagahuin ni é re̱ꞌ si-nu̱guanꞌ sij, ni̱ da guxuꞌuiꞌ a ni é re̱ꞌ, guiꞌyaj nuguanꞌ daj. Ni̱ ni̱nꞌ ruhua guinicaj ni é re̱ꞌ ꞌngo̱ ducuánj sa̱ꞌ nga̱ sij ngaa guisíj sij rian ma̱n án re̱ꞌ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Ni̱ gahuin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si niꞌīnj sisi̱ da̱gahuin a ni é re̱ꞌ daranꞌ nuguanꞌ digyānj rian án re̱ꞌ.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.