2 Coríntios 7
Si-nu̱guanꞌ Yanꞌanj Xa̱ngaꞌ (TRQ) vs NAA
1 Hué dan ni̱ huin ín re̱ꞌ ni tsínj nicaj dugüiꞌ nga̱ únj. Ni̱ hué ni nuguanꞌ nan huin nuguanꞌ guiꞌyaj yya Yanꞌanj nga̱ néꞌ. Xiꞌí daj ni̱ ga̱ cuidado néꞌ sisi̱ si̱ guiꞌyaj néꞌ gaquinꞌ nga̱ nnee̱ cúj néꞌ nga̱ niman néꞌ nej. Ni̱ xiꞌí si nu̱n yanꞌanj néꞌ Yanꞌanj, ni̱ na̱guiꞌyaj sa̱ꞌ ni̱ganj néꞌ niman néꞌ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Huin ruhua únj sisi̱ gui̱nicaj dugüiꞌ ni é re̱ꞌ nga̱ únj. Ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ nun guiranꞌ sayun guiꞌyaj únj mánj. Ni̱ nun gui̱ꞌyaj xi̱ꞌi únj ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ mánj. Ni̱ nun digyaꞌ yunꞌunj únj ni̱ a̱ ꞌngo̱ ni é re̱ꞌ nej.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Sé nuguanꞌ nan aꞌmī rian án re̱ꞌ sisi̱ ga̱ꞌmi gaquīnj rian án re̱ꞌ mánj. Daj si hua gatā gunun a ni é re̱ꞌ asi̱j sini sisi̱ ꞌi̱ ruhuāj niꞌyā ni é re̱ꞌ. Ni̱ ga̱ꞌuej ruhuāj sisi̱ gui̱man nu̱guanꞌan néꞌ. Ni̱ ga̱ꞌuej ruhuāj ga̱huiꞌ nu̱guanꞌan néꞌ. Sani̱ ꞌngo̱ ꞌi̱ ruhuāj niꞌyā a ni é re̱ꞌ.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Ni̱ ani gue̱ ruhuāj sisi̱ gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ ni é re̱ꞌ. Ni̱ xiꞌí ni é re̱ꞌ huin nia̱ꞌ ruhuāj. Ni̱ huin dinꞌinj ruhuāj xiꞌí a ni é re̱ꞌ. Ni̱ nu̱nj si ranꞌ únj nico sayun, sani̱ huin nia̱ꞌ ruhua únj.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Ni̱ asi̱j ngaa guisíj únj estado Macedonia, ni̱ nitaj rian naránj ruhua únj mánj. Ni̱ ni̱nꞌ ga̱chraꞌ, ni̱ ranꞌ únj sayun achéj únj anj. Daj si chranꞌ yunꞌunj ni ngüi̱ únj. Ni̱ guxuꞌuiꞌ niman únj nej.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Sani̱ Yanꞌanj ꞌyaj si na̱riꞌ nucuaj néꞌ ngaa nani ruhua néꞌ. Xiꞌí daj ni̱ guiꞌyaj Yanꞌanj sisi̱ ga̱ꞌnaꞌ tsínj gu̱ꞌnaj Tito rian únj. Ni̱ ganariꞌ ruhua únj, guiꞌyaj sij.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ni̱ sé urin si gaꞌna̱ꞌ Tito guiꞌyaj si nahuin nia̱ꞌ ruhua únj. Sani̱ nahuin nia̱ꞌ ruhua únj xiꞌí si huin nia̱ꞌ ruhua sij niꞌyaj sij ni é re̱ꞌ nej. Ni̱ nataꞌ sij rian únj sisi̱ ni̱nꞌ ruhua huin ruhua ni é re̱ꞌ gui̱niꞌi ru̱huaꞌ yún ni é re̱ꞌ únj. Ni̱ nataꞌ sij sisi̱ nani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj. Ni̱ huin ruhua á re̱ꞌ xiꞌí únj. Ni̱ daranꞌ ni nuguanꞌ daj guiꞌyaj sisi̱ ducu gahuin nia̱ꞌ ruhuāj.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Ni̱ nu̱nj si ganani ruhua ni é re̱ꞌ, guiꞌyaj yanj carta gaꞌnī huaj rian án re̱ꞌ, sani̱ nitaj si nanica̱j ruhuāj nga̱ si gatā gunun a ni é re̱ꞌ mánj. Daj xa̱ngaꞌ ni̱ asi̱j sini nanica̱j ruhuāj do̱j ngaa guiniꞌīnj sisi̱ do̱j gue̱ güi ganani ruhua á re̱ꞌ, guiꞌyaj yanj daj.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Sani̱ yya̱j ni̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj. Sé si huin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si ganani ruhua á re̱ꞌ. Sani̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si nanicoꞌ a ni é re̱ꞌ Yanꞌanj, guiꞌyaj si ganani ruhua á re̱ꞌ. Daj si garanꞌ ruhua Yanꞌanj ngaa gani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ ni é re̱ꞌ. Hué dan ni̱ nitaj ꞌngo̱ xiꞌi̱ guiꞌyaj yanj daj, guiꞌyaj únj nga̱ ni é re̱ꞌ mánj.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Ni̱ ngaa nani ruhua néꞌ xiꞌí si-ga̱quinꞌ néꞌ da̱j rúnꞌ huin ruhua Yanꞌanj gui̱ꞌyaj néꞌ, ni̱ na̱caj Yanꞌanj néꞌ xiꞌí si nanica̱j ruhua néꞌ. Ni̱ nitaj si huaj si ga̱ni ruhua néꞌ si nun gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ néꞌ. Sani̱ sisi̱ ga̱nani ruhua néꞌ da̱j rúnꞌ nani ruhua ni ngüi̱ ma̱n chruhua xungüi̱, ni̱ ga̱huiꞌ néꞌ, guiꞌya.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Ni̱ ganani ruhua á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj da̱j rúnꞌ huin ruhua Yanꞌanj. Ni̱ niꞌi ni é re̱ꞌ yya̱j sisi̱ duguꞌna̱j guiꞌyaj Yanꞌanj nga̱ ni é re̱ꞌ. Daj si huin ruhua á re̱ꞌ gui̱ꞌyaj sa̱ꞌ ni é re̱ꞌ. Ni̱ gaꞌman ruhua á re̱ꞌ nga̱ gaquinꞌ daj. Ni̱ hué daj guxuꞌuiꞌ ni é re̱ꞌ niꞌyaj á re̱ꞌ xiꞌí gaquinꞌ daj. Ngaa síj ni̱ huin ruhua á re̱ꞌ gui̱niꞌyaj á re̱ꞌ manꞌānj. Ni̱ gaꞌuej a ni é re̱ꞌ sisi̱ ga̱huin castigo tsínj guiꞌyaj gaquinꞌ daj. Hué dan ni̱ xiꞌí daranꞌ nan, ni̱ hua digyán yya ni é re̱ꞌ sisi̱ nitaj si daꞌui a ni é re̱ꞌ gaquinꞌ ga̱ mánj.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Hué dan ni̱ ngaa gaꞌnī yanj daj huaj rian án re̱ꞌ, ni̱ nun ga̱ni ruhuāj xiꞌí tsínj guiꞌyaj gaquinꞌ daj nga̱ tsínj guiranꞌ sayun xiꞌí gaquinꞌ guiꞌyaj tsínj daj. Sani̱ guiꞌyā yanj daj sisi̱ xa̱caj ni é re̱ꞌ cuenta rian Yanꞌanj sisi̱ hua yya nahuij ruhua únj xiꞌí ni é re̱ꞌ aj.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Daranꞌ nan ꞌyaj sisi̱ na̱huin nia̱ꞌ ruhua únj.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Ni̱ hua gatā gunun Tito sisi̱ huin nia̱ꞌ ruhuāj niꞌyā á re̱ꞌ. Ni̱ nun gahuin na̱ꞌā nga̱ nuguanꞌ gaꞌmī xiꞌí ni é re̱ꞌ. Ni̱ da̱j rúnꞌ huin xa̱ngaꞌ daranꞌ si gataj únj gunun á ni é re̱ꞌ, ni̱ hué daj huin xa̱ngaꞌ si gataj únj rian Tito sisi̱ huin nia̱ꞌ ruhua únj nga̱ ni é re̱ꞌ.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Ni̱ gahuin ꞌi̱ ruhua Tito niꞌyaj sij doj ni é re̱ꞌ ngaa nanun ruhua sij da̱j dagahuin ni é re̱ꞌ si-nu̱guanꞌ sij, ni̱ da guxuꞌuiꞌ a ni é re̱ꞌ, guiꞌyaj nuguanꞌ daj. Ni̱ ni̱nꞌ ruhua guinicaj ni é re̱ꞌ ꞌngo̱ ducuánj sa̱ꞌ nga̱ sij ngaa guisíj sij rian ma̱n án re̱ꞌ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Ni̱ gahuin nia̱ꞌ ruhuāj xiꞌí si niꞌīnj sisi̱ da̱gahuin a ni é re̱ꞌ daranꞌ nuguanꞌ digyānj rian án re̱ꞌ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.