2 Coríntios 12
Se-nānā Diosē nanā sāʼ me rá catūū nimán níʼ a (TRCNT) vs ACF
1 Dan me se taj a̱ doj se quiri̱ꞌ níꞌ cheꞌé yan caꞌmi̱i̱ sa̱ꞌ níꞌ cheꞌé maꞌa̱n níꞌ, tza̱j ne̱ nihánj me caꞌmi̱i̱ ꞌu̱nj cheꞌé do̱j rasu̱u̱n curuviꞌ rihanj ei. Ne̱ cata̱j xnaꞌanj ꞌu̱nj cheꞌé se vaa tihaa̱n síí ꞌni̱j raꞌa man níꞌ rihanj a.
1 Em verdade que não convém gloriar-me; mas passarei às visões e revelações do Senhor.
2 Dan me se neꞌenj man ꞌo̱ síí amán ndoꞌo rá niꞌya̱j man síí ꞌni̱j raꞌa man níꞌ ei. Ne̱ quisíj xcaꞌa̱nj yoꞌ nica̱j Diose̱ man soꞌ, caꞌanj soꞌ rej xta̱ꞌ, quiꞌyaj Diose̱, ne̱ nda̱a vaꞌnu̱j xta̱ꞌ cavii soꞌ caꞌanj soꞌ ei. Dan me se ma̱ꞌanj me yoꞌ ei. Tza̱j ne̱ ne neꞌenj sese ina̱nj nimanj cavii niꞌ, ase nu̱ꞌ nee̱ manj cavii caꞌanj niꞌ, ne neꞌen uxraj maꞌ. O̱rúnꞌ Diose̱ me síí neꞌen da̱j vaa ꞌu̱nj ga̱a cavii ꞌu̱nj caꞌanj ꞌu̱nj a.
2 Conheço um homem em Cristo que há catorze anos (se no corpo, não sei, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe) foi arrebatado ao terceiro céu.
3 — ausente —
3 E sei que o tal homem (se no corpo, se fora do corpo, não sei; Deus o sabe)
4 — ausente —
4 Foi arrebatado ao paraíso; e ouviu palavras inefáveis, que ao homem não é lícito falar.
5 Dan me se veꞌé caꞌmi̱j cheꞌé se vaa quiranj nda̱ꞌ rasu̱u̱n, tza̱j ne̱ se̱ caꞌmij cheꞌé se vaa quiꞌyáj da̱nj maꞌ. Ma̱a̱n se ina̱nj cata̱j xnaꞌanj ꞌu̱nj se vaa nuveé ꞌo̱ síí sca̱ꞌ mej maꞌ.
5 De alguém assim me gloriarei eu, mas de mim mesmo não me gloriarei, senão nas minhas fraquezas.
6 Dan me se caꞌve̱e se veꞌé caꞌmi̱j cheꞌé ma̱ꞌanj, tza̱j ne̱ se̱ caꞌmii snu̱j ꞌu̱nj maꞌ. ꞌO̱ se nana̱ ya̱ caꞌmi̱j á. Dan me se me rá ꞌu̱nj xca̱j yuvii̱ cuentá cheꞌé ina̱nj da̱j vaa ꞌyáá ꞌu̱nj niꞌya̱j nij soꞌ do̱ꞌ, cheꞌé ina̱nj nana̱ aꞌmii ꞌu̱nj uno nij soꞌ do̱ꞌ, ga̱a ne̱ caꞌve̱e xca̱j sa̱ꞌ nij yuvii̱ cuentá da̱j si̱j mé ꞌu̱nj á. Tza̱j ne̱ taj cheꞌé cata̱j xnaꞌanj ꞌu̱nj yoꞌó nana̱ rihaan nij yuvii̱ a̱ mei. Cheꞌé dan se̱ cataj xnaꞌanj ꞌu̱nj
6 Porque, se quiser gloriar-me, não serei néscio, porque direi a verdade; mas deixo isto, para que ninguém cuide de mim mais do que em mim vê ou de mim ouve.
7 cheꞌé cunuda̱nj nij nana̱ tihaa̱n naca̱ Diose̱ rihanj a̱ mei.
7 E, para que não me exaltasse pela excelência das revelações, foi-me dado um espinho na carne, a saber, um mensageiro de Satanás para me esbofetear, a fim de não me exaltar.
8 Ne̱ quisíj vaꞌnu̱j ya̱ cachíín ni̱ꞌyáá ꞌu̱nj rihaan síí ꞌni̱j raꞌa man níꞌ se vaa caꞌne̱e̱ soꞌ sayuun yoꞌ rihanj a.
8 Acerca do qual três vezes orei ao Senhor para que se desviasse de mim.
9 Tza̱j ne̱ ꞌo̱ se cataj soꞌ rihanj a:
9 E disse-me: A minha graça te basta, porque o meu poder se aperfeiçoa na fraqueza. De boa vontade, pois, me gloriarei nas minhas fraquezas, para que em mim habite o poder de Cristo.
10 Dan me se cheꞌé se ninaj ꞌu̱nj do̱ꞌ, cheꞌé se uun naꞌa̱j ꞌu̱nj do̱ꞌ, cheꞌé se ránꞌ ꞌu̱nj sayuun do̱ꞌ, cheꞌé se ꞌyaj ndoꞌo nii sayuun manj do̱ꞌ, cheꞌé nu̱ꞌ se ránꞌ ꞌu̱nj cheꞌé Jesucristó do̱ꞌ, cheꞌé dan guun niha̱ꞌ ndoꞌo raj chugua̱nj. ꞌO̱ se cheꞌé se síí ninaj mej roꞌ, cheꞌé dan gu̱un nu̱cuáj quiꞌya̱j sunj na̱nj ado̱nj.
10 Por isso sinto prazer nas fraquezas, nas injúrias, nas necessidades, nas perseguições, nas angústias por amor de Cristo. Porque quando estou fraco então sou forte.
11 Dan me se nda̱ꞌ rá se tuꞌva ꞌo̱ síí snúú tuꞌvaj, tza̱j ne̱ maꞌa̱n soj quiꞌyaj don tuꞌvaj da̱nj caꞌmii snu̱j ꞌu̱nj do̱j ei. ꞌO̱ se maꞌa̱n soj me síí no̱ xcúún cata̱j se vaa sa̱ꞌ ꞌyáj ei. Nda̱ꞌ se taj yuꞌvee nó ꞌu̱nj, tza̱j ne̱ nuveé si̱j sa̱ꞌ doj me yoꞌó nij soꞌ rihanj maꞌ. Dan me se si̱j sa̱ꞌ uxrá me nij soꞌ, ne̱ maꞌa̱n nij apóstol cuneꞌ ya̱ maꞌa̱n Jesucristó me nij soꞌ, rá soj, tza̱j ne̱ nuveé si̱j sa̱ꞌ doj me nij soꞌ rihanj maꞌ.
11 Fui néscio em gloriar-me; vós me constrangestes. Eu devia ter sido louvado por vós, visto que em nada fui inferior aos mais excelentes apóstolos, ainda que nada sou.
12 ꞌO̱ se ꞌu̱nj me se suun sa̱ꞌ noco̱o ya̱ quiꞌyáj niꞌya̱j soj, ne̱ suun sa̱ꞌ noco̱o ꞌyaj nij apóstol cuneꞌ Jesucristó man me suun sa̱ꞌ quiꞌyáj niꞌya̱j soj, ne̱ dan me se naquiꞌyaj na̱j ndoꞌo ꞌu̱nj nimanj, ne̱ ne caꞌne̱ꞌ raj ga̱ suun ꞌyaj suun sa̱ꞌ noco̱o yoꞌ maꞌ.
12 Os sinais do meu apostolado foram manifestados entre vós com toda a paciência, por sinais, prodígios e maravilhas.
13 ꞌO̱ se cara̱a̱ xꞌnaa soj do̱j rihanj sese nij caꞌmij rá soj ei. Xa̱ꞌ ꞌu̱nj, tza̱j ne̱ a̱ doj ne naquiꞌya̱j yaníj ꞌu̱nj man soj maꞌ. ꞌO̱ se o̱rúnꞌ rasu̱u̱n me naquiꞌyaj yaníj ꞌu̱nj ado̱nj. Ne caꞌve̱j ya̱ raj naquiꞌya̱j chrúj rihaan soj maꞌ. Tza̱j ne̱ sese nij quiꞌyáj ne cachi̱nj ꞌu̱nj saꞌanj rihaan soj, rá soj, ne̱ cara̱a̱ xꞌnaa soj ei.
13 Pois, em que tendes vós sido inferiores às outras igrejas, a não ser que eu mesmo vos não fui pesado? Perdoai-me este agravo.
14 Dan me se a̱j quiꞌyaj chuvi̱i uún ꞌu̱nj cuchi̱ꞌ ꞌu̱nj rihaan soj, ga̱a ne̱ quisi̱j vaꞌnu̱j cuchi̱ꞌ ꞌu̱nj rihaan soj, ne̱ asa̱ꞌ cuchíꞌ ꞌu̱nj rej ma̱n soj, ne̱ se̱ caꞌnéj ꞌu̱nj rasu̱u̱n man soj maꞌ. Ma̱a̱n se me raj cuno̱ sa̱ꞌ maꞌa̱n soj rihanj ei. Dan me se ase vaa taꞌníj vaa soj rihanj, ne̱ ne nó xcúún xnii cara̱a sa̱ꞌ xnii rasu̱u̱n cheꞌé rej xnii maꞌ. ꞌO̱ se ma̱a̱n rej xnii no̱ xcúún cara̱a sa̱ꞌ rasu̱u̱n cheꞌé taꞌníí soꞌ ado̱nj.
14 Eis aqui estou pronto para pela terceira vez ir ter convosco, e não vos serei pesado, pois que não busco o que é vosso, mas sim a vós: porque não devem os filhos entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.
15 Gu̱un niha̱ꞌ rá ꞌu̱nj cutu̱nꞌ ꞌu̱nj saꞌanj cheꞌé nimán soj, ne̱ nda̱a nimán yá ꞌu̱nj me raj quiꞌya̱j sunj cheꞌé nimán soj chugua̱nj. Dan me se cheꞌé se ꞌe̱e̱ raj man soj, ne̱ doj a̱ rá soj chiha̱ꞌ. Me cheꞌé ꞌyaj soj da̱nj ga̱.
15 Eu de muito boa vontade gastarei, e me deixarei gastar pelas vossas almas, ainda que, amando-vos cada vez mais, seja menos amado.
16 Dan me se ne caꞌne̱e̱ ꞌu̱nj rasu̱u̱n man soj maꞌ. Tza̱j ne̱ vaa yuvii̱ cata̱j se vaa tihaꞌ yuꞌunj uxrá ꞌu̱nj man soj,
16 Mas seja assim; eu não vos fui pesado mas, sendo astuto, vos tomei com dolo.
17 ne̱ cata̱j nij yuvii̱ se vaa caꞌnéé ꞌu̱nj yoꞌó soꞌ cuchi̱ꞌ soꞌ rihaan soj, ne̱ racuíj yoꞌó soꞌ manj tiha̱ꞌ yuꞌunj núj man soj, ne̱ caꞌnéj núj rasu̱u̱n rihaan soj, cata̱j nij yuvii̱ ado̱nj.
17 Porventura aproveitei-me de vós por algum daqueles que vos enviei?
18 Dan me se ya̱ cataj xnaꞌanj ꞌu̱nj rihaan síí cuꞌna̱j Titó se vaa cuchi̱ꞌ soꞌ rihaan soj, ne̱ caꞌnéé ꞌu̱nj yoꞌó tinúú níꞌ caꞌanj ga̱ soꞌ á. Tihaꞌ yuꞌunj síí cuꞌna̱j Titó man soj naꞌ. Taj maꞌ. ꞌO̱ se veé o̱rúnꞌ Nimán Diose̱ nocoꞌ núj ga̱ síí cuꞌna̱j Titó, ne̱ cuya̱a̱n quiꞌyaj síí cuꞌna̱j Titó ga̱ ꞌu̱nj na̱nj ado̱nj.
18 Roguei a Tito, e enviei com ele um irmão. Porventura Tito se aproveitou de vós? Não andamos porventura no mesmo espírito, sobre as mesmas pisadas?
19 Dan me se cheꞌé se chuꞌviꞌ ndoꞌo núj se vaa cuta̱ꞌ soj cacunꞌ xráá núj me se caꞌmii ndoꞌo núj nu̱ꞌ nana̱ nihánj, rá soj naꞌ. Taj maꞌ. ꞌO̱ se neꞌen Diose̱ da̱j aꞌmii núj, ne̱ cheꞌé se si̱j noco̱ꞌ man Jesucristó me núj, ne̱ caꞌmii núj nu̱ꞌ nana̱ nihánj cheꞌé se ꞌe̱e̱ rá núj man soj, ne̱ me rá núj nari̱ꞌ sa̱ꞌ soj canoco̱ꞌ soj man Diose̱, tinu̱j, nocoj.
19 Cuidais que ainda nos desculpamos convosco? Falamos em Cristo perante Deus, e tudo isto, ó amados, para vossa edificação.
20 ꞌO̱ se chuꞌvíꞌ ꞌu̱nj do̱j tzinꞌ se vaa cuchi̱ꞌ ꞌu̱nj chiháán soj ne̱ que̱neꞌenj se vaa ne ꞌyaj soj nda̱a vaa no̱ xcúún soj quiꞌya̱j soj, ne̱ cata̱j soj se vaa ne ꞌyáá ꞌu̱nj nda̱a vaa me rá soj qui̱ꞌyáá ꞌu̱nj a. Chuꞌvíꞌ ꞌu̱nj se vaa que̱neꞌén ꞌu̱nj se vaa gu̱un yuva̱a̱ soj rihaan tinúú soj do̱ꞌ, se vaa gu̱un xco̱j ruva̱a̱ rá soj ni̱ꞌyaj soj tinúú soj do̱ꞌ, se vaa caxri̱i̱ yuva̱a̱ soj man tinúú soj do̱ꞌ, se vaa cuxra̱ꞌ taꞌa̱j soj man maꞌa̱n soj ne̱ gu̱un rá soj cunu̱ꞌ soj do̱ꞌ, se vaa nano̱ soj cuentó ne̱ cheꞌé tinúú soj do̱ꞌ, se vaa caꞌmi̱i̱ xta̱ꞌ soj do̱ꞌ, se vaa ga̱a̱ sayuun scaꞌnúj soj do̱ꞌ chugua̱nj.
20 Porque receio que, quando chegar, não vos ache como eu quereria, e eu seja achado de vós como não quereríeis; que de alguma maneira haja pendências, invejas, iras, porfias, detrações, mexericos, orgulhos, tumultos;
21 Dan me se chuꞌviꞌ uún ꞌu̱nj se vaa asa̱ꞌ cuchíꞌ ꞌu̱nj rihaan soj, ne̱ gu̱un naꞌa̱j ndoꞌo ꞌu̱nj quiꞌya̱j Diose̱ cheꞌé soj, ne̱ quinano̱ ndoꞌo rá ꞌu̱nj cheꞌé queꞌe̱e̱ nij tinúú níꞌ nij síí tumé cacunꞌ, cheꞌé se naꞌvej rá nij soꞌ ta̱náj nij soꞌ cacunꞌ ne̱ cunu̱u sa̱ꞌ nimán nij soꞌ a. ꞌO̱ se yoꞌo̱ cu̱tumé nij soꞌ cacunꞌ se vaa nij ndoꞌo ꞌyaj nij soꞌ do̱ꞌ, se vaa ꞌyaj nij soꞌ cacunꞌ ga̱ yoꞌó chana̱ do̱ꞌ, na̱nj ei.
21 Que, quando for outra vez, o meu Deus me humilhe para convosco, e chore por muitos daqueles que dantes pecaram, e não se arrependeram da imundícia, e fornicação, e desonestidade que cometeram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.