Atos 4

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 E Pitaꞌ pen e Jon to vavaato me ne pa napan, ko teꞌ ësës heꞌ, me o teꞌ susun va pa Iuun Hinhin Apuh, me o Sëdiusi to nö ee maꞌ.
1 Enquanto Pedro e João ainda falavam ao povo, chegaram os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 Ee to heve ne e Pitaꞌ pen Jon, suk ee pon to vavaasis ne a ma napan pan e Ieesuꞌ to sun taneꞌ hah po vapeepe to vainan e non pa nap mët se sun hah ee.
2 ressentidos porque os apóstolos estavam ensinando o povo e anunciando, em Jesus, a ressurreição dentre os mortos.
3 Ivëh, kee öt raoe pon, pare vahoꞌ ee pee pa nohnoh, suk a muhin to poen en kee anoeh ne o meoh poen.
3 Prenderam Pedro e João e os recolheram ao cárcere até o dia seguinte, pois já era tarde.
4 Ivëhkëk, a napan peo varih to pënton a soe va pe Ieesuꞌ ko vaman, ee to antoen va ne manih pa 5,000 teꞌ.
4 Porém muitos dos que ouviram a palavra creram, subindo o número desses homens a quase cinco mil.
5 Pa pöstakah po meoh poen a ma teꞌ sunön ësës heꞌ, me a ma teꞌ sunön po Jiuꞌ, me a ma teꞌ nat in o Vavaasis pe Mosës to vatönun manih Jerusalëm.
5 No dia seguinte, as autoridades, os anciãos e os escribas se reuniram em Jerusalém
6 Ee to vatönun me e Anas a Teꞌ Susun po Teꞌ Ësës Heꞌ, Kaëfas, me Jon, me Alëksantaꞌ, me a ma meh teꞌ va po vuteꞌ pe Teꞌ Susun po Teꞌ Ësës Heꞌ.
6 com o sumo sacerdote Anás, com Caifás, João, Alexandre e todos os que eram da linhagem do sumo sacerdote.
7 Ee to vasun e Pitaꞌ pen Jon pa matëëre, ko hi raoe pan, “Eöm pom kon o kikis me a ëhnan eteh nöm to pokaꞌ, paröm nok a tah vëh?”
7 E, colocando os apóstolos diante deles, perguntaram: — Com que poder ou em nome de quem vocês fizeram isso?
8 E Pitaꞌ no a Tuvuh Vasioꞌ to puh non peꞌ, to piun, pareꞌ soe pan, “Eöm a ma teꞌ sunön va Israël, me a ma teꞌ sunön,
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: — Autoridades do povo e anciãos,
9 eöm pöꞌ to iu hi a nemöm pa vih vëh to tanok pa teꞌ hat mon pa ö neꞌ to vih hah a va.
9 visto que hoje somos interrogados a propósito do benefício feito a um homem enfermo e do modo como ele foi curado,
10 Eöm kurus se nat e nem, me a ma napan va Israël, ee se nat e ne. A teꞌ vëh to vih hah po kikis pa ëhnan e Ieesuꞌ va Nasarët, a teꞌ nöm to ni voh eah pa kuruse. Ivëhkëk, e Sosoenën to vatoꞌ hah poan.
10 saibam os senhores todos e todo o povo de Israel que, em nome de Jesus Cristo, o Nazareno, a quem vocês crucificaram e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, sim, em seu nome é que este está curado na presença de vocês.
11 E Ieesuꞌ a teꞌ no a soe vivihan to sosoe suk non poan pan,
11 Este Jesus é a pedra que vocês, os construtores, rejeitaram, mas ele veio a ser a pedra angular.
12 A hikta meh teꞌ to onöt non a kon hah këh a ra a ma hat pea, a ëhnan e Ieesuꞌ varoe kuru a paeh ne Sosoenën to heꞌ voh a ra.”
12 E não há salvação em nenhum outro, porque debaixo do céu não existe nenhum outro nome, dado entre os homens, pelo qual importa que sejamos salvos.
13 A ma teꞌ poë varih to tënan a ö ne Pitaꞌ pen Jon to hikta naöp ne a vaato, ko pah toksean rakah ee. Suk ee pon to hikta siku voh. Ivëhkëk, ee to nat e ne pee pon a poa vamomhë voh pe Ieesuꞌ.
13 Ao verem a ousadia de Pedro e João, sabendo que eram homens iletrados e incultos, ficaram admirados; e reconheceram que eles haviam estado com Jesus.
14 Ivëhkëk, ee to ep e ne pa teꞌ vëh to vih hah to sun me e non pe Pitaꞌ pen Jon, ka hikta tah nee se soe.
14 Vendo que o homem que havia sido curado estava com eles, nada tinham a dizer em contrário.
15 Ivëh, kee soe ke pee pa tavus këh a iuun ko nö. Ee koman to vavasoe e ne pan,
15 E, mandando-os sair do Sinédrio, discutiam entre si,
16 “Ea se nok ataeah manih pa poa teꞌ varih? Ea to nat e no, a napan kurus varih to teꞌ ne manih Jerusalëm to ep voh e ne pa tah vatoksean nee to nok voh, ka hikta se koaan no.
16 dizendo: — Que faremos com estes homens? Pois todos os moradores de Jerusalém sabem que um sinal notório foi feito por eles, e não o podemos negar.
17 Ivëhkëk, o meoh upöm teꞌ tomeꞌ vaman, pare hop maꞌ po vakum pee, ea se soepip in a poa teꞌ varih, kee nat ne vatënan hah a napan pa ëhnan a teꞌ vëh e Ieesuꞌ.”
17 Mas, para que não haja maior divulgação entre o povo, vamos ameaçá-los para não falarem mais neste nome a quem quer que seja.
18 Ivëh, kee vaoe hah ee pe Pitaꞌ pen Jon, pare kömköm vakis raoe, pan ee se nat ne vatvus hah ta meh soe me a vavaasis pa ëhnan e Ieesuꞌ.
18 Chamando-os, ordenaram-lhes que de modo nenhum falassem nem ensinassem no nome de Jesus.
19 Ivëhkëk, e Pitaꞌ pen Jon to piun a soe pee pan, “Eöm koman se kiiki ataeah to teꞌ totoopin non pa matan e Sosoenën, emöm se vatet a neöm, keꞌ, emöm se vatet e Sosoenën.
19 Mas Pedro e João responderam: — Os senhores mesmos julguem se é justo diante de Deus ouvirmos antes aos senhores do que a Deus;
20 Emöm hikta se vahik vaato këh nem ataeah nemöm to ep me tënan voh.”
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que vimos e ouvimos.
21 O teꞌ varih to pënton vu ne pee pon, to kömköm vakis raoe, pare vanö ee pee. Ee to hikta ep in tah hat nee se vateꞌ suk raoe. A napan to kë rakah ne a ëhnan e Sosoenën pa ö neꞌ to vavih hah a teꞌ hat mon.
21 Depois, ameaçando-os mais ainda, os soltaram, não tendo achado como os castigar, por causa do povo, porque todos glorificavam a Deus pelo que tinha acontecido.
22 A teꞌ vëh to vih hah, a ma kirismas peꞌ to oah ne o 40.
22 Ora, o homem em quem tinha sido operado esse milagre de cura tinha mais de quarenta anos de idade.
23 O Vakum Teꞌ Susunön po Jiuꞌ to vahah ee pee, kee nö hah ee manuh po vakum pee, ko soe ke po vakum pataeah no teꞌ sunön ësës heꞌ, me o Vakum Teꞌ Susunön po Jiuꞌ to soe maꞌ.
23 Uma vez soltos, Pedro e João procuraram os irmãos e lhes contaram tudo o que os principais sacerdotes e os anciãos lhes tinham falado.
24 Ee kurus to pënton, pare vapöh kokoman pa hin e Sosoenën pan, “Sunön, eën to nok voh o oeh, ka akis, me a tahiꞌ, me a ma moeh tah to teꞌ hop ne manih pee.
24 Ouvindo isto, unânimes, levantaram a voz a Deus e disseram: — Tu, Soberano Senhor, fizeste o céu, a terra, o mar e tudo o que neles há!
25 Moaan voh e Sosoenën to soe koe voh pa Tuvuh Vasioꞌ manih pa rivon e sipunmöm Devit pan,
25 Disseste por meio do Espírito Santo, por boca de Davi, nosso pai, teu servo: “Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 O teꞌ susunön to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ manih po oeh to vamatop ne a vapus,
26 Os reis da terra se levantaram, e as autoridades se juntaram contra o Senhor e contra o seu Ungido.”
27 O man rakah, e Ponsius Paëlat pen e Hëërot me a ma teꞌ va Israël to vatönun manih Jerusalëm marën a vöknah e Kristo, a teꞌ kikiu vivihan pën nën to vateꞌ voh.
27 — Porque de fato, nesta cidade, Herodes e Pôncio Pilatos, com gentios e gente de Israel, se juntaram contra o teu santo Servo Jesus, a quem ungiste,
28 Ee to vatönun voh, ko nok suk rakah ee po kokoman pën.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu propósito predeterminaram.
29 Sunön, vaꞌaus a möm a ma teꞌ kikiu pën, kemöm se teꞌ eh nem pa vatvus a soe pamöm nat nem teꞌ naöp i nem a ma soepip pee.
29 Agora, Senhor, olha para as ameaças deles e concede aos teus servos que anunciem a tua palavra com toda a ousadia,
30 Vataare o kikis pën manih po teꞌ varih to haraꞌ ne a moeh, kee se vih hah, parën nok a ma vu tah vatoksean manih pa ëhnan e Ieesuꞌ a teꞌ kikiu vivihan pën.”
30 enquanto estendes a tua mão para fazer curas, sinais e prodígios por meio do nome do teu santo Servo Jesus.
31 Ee to hin vahik ee, ka iuun vëh nee to teꞌ ne takö en. A Tuvuh Vasioꞌ to puh rakah non manih pee, kee taneo ee pa vatvus a soe pe Sosoenën, ko ahikta nanaöp ne.
31 Tendo eles orado, tremeu o lugar onde estavam reunidos. Todos ficaram cheios do Espírito Santo e, com ousadia, anunciavam a palavra de Deus.
32 O teꞌ va po vaman to vapöh kokoman e ne, pare hikta öt vakëkëh ne a ma tah, a ma tah to vaneah e non pee kurus. Kee heꞌheꞌ ne a ma teꞌ varih to kökööt ne ta ma tah.
32 Da multidão dos que creram era um o coração e a alma. Ninguém considerava exclusivamente sua nem uma das coisas que possuía; tudo, porém, lhes era comum.
33 O kikis vëh no aposol pe Ieesuꞌ to teꞌ me ne, to vasoë rakah e non pee pa soe tavus a ö ne Ieesuꞌ to sun taneꞌ hah en po vapeepe.
33 Com grande poder, os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 A hikta paeh komön o vakum pee to kökööt non ta pah tah. O teꞌ varih to teꞌ me ne o oeh, ka iuun, se vavoen a iuun, keꞌ o oeh, ka moniꞌ nee to kon nën, to hop en po vakum.
34 Não havia nenhum necessitado entre eles, porque os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam os valores correspondentes
35 O aposol to kiiki ne a moniꞌ pa ma teꞌ varih to kökööt ne ta ma tah.
35 e os depositavam aos pés dos apóstolos; então se distribuía a cada um conforme a sua necessidade.
36 Keꞌ teꞌ non a pah teꞌ va po vuteꞌ nee to pokaꞌ ne Livaë, pa ö muhin soneꞌ nee to pokaꞌ ne Saëprus, a ëhnaneah e Jeosëp. Ee to pokaꞌ ne eah e Banabas, o ëhnan vëh e Banabas to soe va non manih pan, “A teꞌ heꞌheꞌ soe va pa vaeh o vaman.”
36 Então José, a quem os apóstolos chamavam de Barnabé, que quer dizer filho da consolação, um levita natural de Chipre,
37 Eꞌ to vavoen a ö oeh peꞌ manih pa meh teꞌ, ka moniꞌ neꞌ to kon, eꞌ to teꞌ maꞌ pareꞌ heꞌ en po aposol.
37 vendeu um campo que possuía, trouxe o dinheiro e o depositou aos pés dos apóstolos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.