Atos 22

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 “Kën kea, me kën taman, pënton a neoꞌ öm. Eöꞌ to iu piun noꞌ a soe peöm.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Ee to pënton ne e Pöl to vaato non po to Hibru, pare vatotomin kurus rakah ee. Ke Pöl soe ke raoe pan,
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Eöꞌ a to Jiuꞌ, e sinaneoꞌ to vahuh a neoꞌ pa vöön va Tasas manih Silisiaꞌ, ivëhkëk, eöꞌ to apuh manih Jerusalëm. Eöꞌ e koaꞌ vavaasis pe Gameliel, eꞌ to vavaasis voh a neoꞌ a ma taateꞌ pa kën sipuura. Ivëh, köꞌ eh rakah noꞌ pa vatet e Sosoenën vamanih pa ö nöm to teꞌ va nem kuru.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Eöꞌ to mimiröꞌ voh noꞌ o voe me ro köövo va po vaman, to vavatet ne a Hanan pe Ieesuꞌ, ko ipip voh noꞌ a ma paeh pee, paröꞌ ötöt voh a ma upöm ko vaho raoe pa nohnoh.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 A Teꞌ Susun po Teꞌ Ësës Heꞌ, me o Vakum Teꞌ Susunön po Jiuꞌ to nat e ne ko se soe kee peöm pa soe peöꞌ a man. Eöꞌ se voh kon a ma kiun manih pee, paröꞌ teꞌ ke ro Jiuꞌ a kën kea pea varih pa vöön va Damaskas, to vaonöt ka no neoꞌ pa ötöt a ma teꞌ varih to vaman ne e Ieesuꞌ, ko me maꞌ manih Jerusalëm to noh ne po uris eh, ko Vakum Teꞌ Susunön po Jiuꞌ se vakmis raoe.”
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 E Pöl to soe pan, “Eöꞌ to vovos vatët nö voh noꞌ pa vöön va Damaskas, eꞌ he topnin potan non, ko tëkrea maaka rakah to taneꞌ maꞌ akis kopös a neoꞌ.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Eöꞌ to vuꞌ po oeh, paröꞌ pënton a to, to vavaoe non pan, ‘Söl, Söl, suk ataeah, kën mimiröꞌ a nom neoꞌ?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Köꞌ hi na pan, ‘Eën eteh Sunön?’ Keꞌ soe pan, ‘Eöꞌ e Ieesuꞌ va Nasarët, nën to mimiröꞌ nom.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 A napan möm to teꞌ vaꞌpeh nem to ep e ne po tëkrea, ee to tënan e ne pa vaoe, ivëhkëk, ee to hikta maaka ne a soe pa teꞌ vëh to vavaato me a non neoꞌ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Köꞌ hi na pan, ‘Sunön, eöꞌ se nok ataeah?’ Ke Sunön soe ka neoꞌ pan, ‘Sun ah, parën vos manuh Damaskas, a teꞌ to teꞌ non nën se soe ka oah a kiu ne Sosoenën to vateꞌ a oah.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 O tëkrea to parin maaka rakah to vapopoen a mataneoꞌ, köꞌ hikta antoen noꞌ a ep, ka ma teꞌ varih möm to pët teꞌ nem öt pa koreneoꞌ, ko me vos ee peöꞌ Damaskas.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 A pah voe to teꞌ non a ëhnaneah e Ananaës, a teꞌ va po vaman to vavatet non o vavaasis pea to teꞌ non Damaskas no Jiuꞌ to ta ne sih poë.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 E Ananaës to nö vatët maꞌ peöꞌ, pareꞌ soe pan, ‘Kea peöꞌ Söl, a matömah se maaka kën ep hah.’ Varuꞌ rakah vakomanih no a mataneoꞌ to maaka köꞌ ep eoꞌ peꞌ.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Eꞌ to soe ka neoꞌ pan, ‘E Sosoenën pa kën sipuura to vateꞌ a oah se nat rakah o iu peꞌ, ko ep a Teꞌ no a taateꞌ peꞌ to totoopin rakah, parën tënan a soe to taneꞌ koman maꞌ peꞌ.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Eën se vatvus a soe peꞌ, pa ma napan kurus pa ma tah nën to ep me pënton.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Suk ataeah, kën anoeh varë nom? Sun ah, kee pupui a oah, parën vaoe na a ëhnan e Ieesuꞌ, keꞌ se pupui këh a oah pa ma hat pën.’”
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 — ausente —
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 — ausente —
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Köꞌ soe pan, ‘Apuh, a ma teꞌ va po vaman se pënton a neoꞌ, suk ee to nat e ne peöꞌ to oho voh noꞌ a ma iuun hinhin soneꞌ, ko nohnoh voh noꞌ a ma napan, paröꞌ ipip noꞌ a ma teꞌ to vaman ne a oah.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Eöꞌ to teꞌ voh noꞌ pa ö nee to ip vamët e Stivin, a teꞌ to vatvus voh non a soe pën. Eöꞌ to sun vatët voh noꞌ, ko ut noꞌ a ma ohop rë po teꞌ varih to ipip voh ne e Stivin, köꞌ vapöh kokoman me voh noꞌ a ö nee to ip poë.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Ivëhkëk, e Apuh to soe ka neoꞌ pan, ‘Nö ah, eöꞌ se vanö varo a oah manuh pa napan to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 O Jiuꞌ to tënan ne e Pöl, keꞌ onöt pa ö neꞌ to soe a ö neꞌ se nö po teꞌ to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ, ka napan taoa maꞌ, pare sosoe ne pan, “Me ke öm eah. Ip öm eah, eꞌ to hikta onöt non a ö seꞌ teꞌ toꞌtoꞌ non.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ee to tataoa ne ko vataata ne a ma ohop pee, pare kuin o vavoan, keꞌ peah en kin.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Ivëh, ke susun apuh pa nap vëvënsun soe, kee me ee pe Pöl manuh pa koman iuun po teꞌ vëvënsun. Eꞌ to soe ke raoe a ö nee se rëp e Pöl ko nat pataeah no o Jiuꞌ to tataoa vaheve suk ne.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Ee to nohtöön e Pöl po uris eh, ke susun pa nap vëvënsun sun vatët e non, ke Pöl soe ke poan pan, “A taateꞌ pöꞌ to soe vaonöt ke non pea se nok vamanih pa teꞌ va Room? Eöm to hikta vateꞌ a neoꞌ po vahutët, paröm rëprëp e nem peöꞌ, a taateꞌ pamëh vih e non, ha?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 E susun pa nap vëvënsun to tënan a soe pamëh, pareꞌ nö pa teꞌ vëh to matop kurus non raoe ko soe pan, “Eën se nok ataeah? A teꞌ vëh eꞌ a teꞌ va Room.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 E susun apuh to nö manuh pe Pöl, pareꞌ hi poan pan, “Eën se soe ka neoꞌ, eën a teꞌ va Room, ha?” Ke Pöl soe pan, “A.”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ke susun apuh soe pan, “Eöꞌ to heꞌ voh a moniꞌ apuh, ko tavus a teꞌ va Room.” Ke Pöl soe varuꞌ pan, “Ivëhkëk eöꞌ ahik, e sinaneoꞌ to vahuh voh a neoꞌ, köꞌ tavus eoꞌ a teꞌ va Room.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 A ma teꞌ vëvënsun varih to se hi e Pöl me a rëp poë to tënan pan e Pöl a teꞌ va Room, ee to vahuk hah ee. Ke susun apuh pa nap vëvënsun kurus nat e Pöl a teꞌ va Room, pareꞌ naöp, suk eꞌ to kök a taateꞌ va Room pa ö neꞌ to noh voh e Pöl po uris eh eꞌ he hikta teꞌ po vahutët.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 E susun apuh po teꞌ vëvënsun kurus to iu nat vavih non pataeah ne Pöl to nok vahat, ko Jiuꞌ heve ne poë. Ko meoh poen ne susun apuh to ihan këh en pe Pöl po uris eh, ko vaoe ununun en po Vakum Teꞌ Susunön po Jiuꞌ, me a ma teꞌ sunön ësës heꞌ, kee vatönun ee. Keꞌ me maꞌ e Pöl ko vasun poan pa matëëre.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.