Atos 15

SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 A ma pah teꞌ to taneꞌ maꞌ muhin Jiutiaꞌ, ko nö manuh Antiök, pare taneo pa vavaasis a ma teꞌ varih to vaman voh ee pe Ieesuꞌ pan, “Eöm to hikta onöt nem a ö ne Sosoenën se kon hah a neöm, pa ö söm hikta vatet a taateꞌ va pa pe a ö kokoaan vamanih pa ö no o Vavaasis pe Mosës to soe va non.”
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Ivëh, ke Pöl pen e Banabas heve ov ee pee, pare vasosoëri me raoe, suk a tah pamëh. Ivëh, ke Pöl pen e Banabas koman ee pa ö nee se nö me a ma meh teꞌ va po vaman va Antiök manuh Jerusalëm pa ep a ma aposol, me a nap susunön va po rotuꞌ, kee vasoe suk a taateꞌ va pa pe a ö kokoaan.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 A napan va po vaman to vanö raoe, kee koe topnin a muhin Fonisiaꞌ, me Samëriaꞌ. Ee to hutët nö ke ra napan va po vaman a ö no teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ to vaman ne Ieesuꞌ ko panih a ma taateꞌ hat pee, ko heꞌ rea manuh pe Sosoenën. A tah vëh to heꞌ vaeö rakah en pee.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Ee to vos manuh Jerusalëm, ka nap susunön va po rotuꞌ, me o aposol, me o teꞌ va po vaman to vaeö rakah ee. E Pöl pen e Banabas to soe ke raoe a ma tah ne Sosoenën to nok koe po kikis peꞌ manih pa koreere pon.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Ivëhkëk, a ma pah teꞌ va po vaman to teꞌ hop ne po kum po Parësiꞌ to sun ko soe pan, “O teꞌ va po vaman to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ, ee se këk peepe a ma ö kokoaan pee, pare pah vatet poꞌ o Vavaasis pe Mosës.”
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Ivëh, ko aposol me a nap susunön va po rotuꞌ to vatönun ee pa vahutët suk a soe pamëh.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Ee to vahutët varë rakah ee ke Pitaꞌ sun, pareꞌ soe pan, “Kën kea peöꞌ, eöm to nat voh em pe Sosoenën to vateꞌ voh a neöꞌ topnin neöm pa vatvus a Soe Vih manih po teꞌ to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ, kee pënton pare vaman.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 E Sosoenën to nat e non po kokoman po teꞌ kurus, ivëh, keꞌ vataare en pea pa ö neꞌ to eöꞌ o teꞌ to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ po poen neꞌ to vanö maꞌ a Tuvuh Vasioꞌ peꞌ, manih pee vamanih pa ö neꞌ to nok vavoh ka ra.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 Eꞌ to hikta nok vakëkëh voh a ra me ee. Keꞌ to ihan anoe a ma hat pee, suk ee to vaman ne.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Suk ataeah poꞌ, köm punöꞌ nem e Sosoenën pa ö nöm to vahoꞌ nem a punis va pa taateꞌ va pa pe a ö kokoaan manih pa ma teꞌ to vaman voh ee. Moaan voh a kën sipuura me ea to hikta onöt no a teꞌ a punis vëh.
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Ahik, ea to vaman varuꞌ no, ko ururuan pe Ieesuꞌ e Sunön ivëh, to kon hah a ra. Keꞌe me, ne Sosoenën to kon hah raoe po ururuan pe Ieesuꞌ.”
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 A napan varih to vakum ne to pënton a ma tah ne Pöl pen Banabas to soe tavus a ma tah vatoksean, me a ma vëknöm ne Sosoenën to nok koe manih pee pon, po teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Ee to vahik vaato ee pon ke Jëmis soe pan, “Kën kea, pënton a neoꞌ öm.
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 E Saëmon Pitaꞌ to soe vamaaka ka ra a ö ne Sosoenën to kon hah o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ, kee tavus ee a ma teꞌ koman pe Sosoenën.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Ivëh, ka soe pe Saëmon Pitaꞌ to teꞌ vatoe me e non pa soe voh po teꞌ vanënën soe, pa ö nee to kiun vavoh po Puk Vapenpen pan,
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 “Sunön to soe pan,
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Ivëh, ko Jiuꞌ nee to këh voh to hikta vaman ne,
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 A soe pamëh ne Sunön to soe,
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 E Jëmis to soe pet pan, “Eꞌ vaꞌih o kokoman peöꞌ. Ea se nat no vëhvaꞌ o teꞌ varih to hikta teꞌ ne pan ee ro Jiuꞌ, ko heꞌ rea manuh pe Sosoenën.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Ea pëh se kiun ke raoe to kiun to soe vamaaka non raoe a ö se nat ne ënëën ne a ma taëën to hikta vih non, suk a ma tah nee to heꞌheꞌ ne vamanih po heꞌ manuh pa ma tah nöꞌnës, pare vahik a taateꞌ rëhrëh. Ee se nat ne ënëën ne a ma vönaꞌ nee to takon me o eraꞌ in a vönaꞌ,
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 suk o Vavaasis pe Mosës na to ëhëh tamoaan voh e no, ko pënton voh e no peꞌ pa ma vöön kurus, me koman a ma iuun hinhin soneꞌ po Poen Apaapo.”
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Ivëh, ko aposol, me a nap susunön va po kum teꞌ varih to vaman ne e Iessuꞌ, me a ma meh napan va po vaman to vakum, pare vateꞌ a ma teꞌ se nö manuh vöön Antiök vaꞌpeh me e Pöl pen Banabas. Ee to vateꞌ e Jiutas a meh ëhnaneah e Basabas, ka meh teꞌ, a ëhnaneah e Saëlas. Ee a poa teꞌ no a napan va po vaman to ta rakah ne sih.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Ee to vanö raoe me o kiun to soe va non manih pan,
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Emöm to pënton nem, pan a ma teꞌ va po vakum pemöm to nö nös pare heꞌ a neöm a punis pa ma tah nee to soe köm tënan. Ivëhkëk, emöm varih to hikta soe vaonöt voh nös raoe pa nok a tah pamëh.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Emöm to pënton a tah vaꞌih, pamöm vakum ko vaonöt a ö möm se kon ta poa teꞌ, ko vanö vaꞌpeh me nös e Pöl pen Banabas pa ep peöm.
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 Ee pon to hikta nanaöp ne a mët, suk a kiu vëh pa vatvus a Soe Vih pe Ieesuꞌ Kristo, eꞌ Apuh pea.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Ivëh, kemöm vanö nös e Jiutas pen Saëlas, pan ee se soe koman ka neöm a ma tah nemöm to vahutët in ko kiun ka nös neöm.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 A Tuvuh Vasioꞌ to teꞌ vaꞌpeh me a no möm, ivëh, kemöm hikta se heꞌ punis a nem neöm. A taateꞌ varoe vëh nöm se vatet.
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 Eöm se nat nem ënëën nem o vönaꞌ varih nee to ip marën a heꞌ vamanih po heꞌ manih po tah nöꞌnës, me a kaak o eraꞌ, me a ëën o vönaꞌ nee to takon. Paröm vahik a taateꞌ rëhrëh. Ka pop peöm se teꞌ vavih non pa ö nöm se vahik a ma taateꞌ hat poë varih. Eꞌ kuru vaꞌih to hik en. Vih rakah non.”
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 A ma nap susunön va po rotuꞌ to vanö ee pee manuh vöön Antiök, kee vos pare vakum me a napan va po vaman, ko heꞌ ee pee po kiun.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 A napan to vaeö rakah pa ö nee to ëh o kiun me a ma soe va pa vaeh o vaman pee.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 E Jiutas pen Saëlas a poa teꞌ vanënën soe, ivëh, kee teꞌ e ne pa heꞌ a ma soe marën a vaꞌaus me vaeh o vaman pa ma napan.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 — ausente —
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 — ausente —
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 E Pöl pen e Banabas to teꞌ me e ne manih vöön Antiök to kiu vaꞌpeh me ne a ma napan pa heꞌ a Soe Vih pe Ieesuꞌ, me a vavaasis a ma napan.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 A ma poen to oah ee ke Pöl soe ke Banabas pan, “Ea poꞌ se nö hah manuh pa ma vöön kurus moaan voh na to heꞌ a Soe Vih pe Ieesuꞌ manih pa napan. Para ep pa ö no a napan to teꞌ vah va ne manih po vaman pee.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 E Banabas to iu non e Jon Mak nee se nö vaꞌpeh.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Ivëhkëk, e Pöl to hikta koman non a me e Jon Mak, suk e Jon Mak to hahrom voh, ko hikta teꞌ vaꞌpeh moaan me non raoe pa nok a kiu. Eꞌ to këh hah voh raoe manih Pamfiliaꞌ.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 E Pöl pen Banabas to vaato vaheve, suk ee pa ö pamëh ko vakëh poꞌ ee pon. Ke Banabas nö vaꞌpeh me en pe Jon Mak to tok po paröꞌ, pare nö ee pa To Saëprus.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Ke Pöl kon en pe Saëlas, kee teꞌ vaꞌpeh e ne pon. Ka napan va po vaman vanö raoe, pare soe pan, “O ururuan pe Sunön se teꞌ vaꞌpeh me a no neöm pom.”
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 E Pöl pen Saëlas to koe manuh pa ma pah vöön koman a muhin Siriaꞌ me Silisiaꞌ, ko vaeh hah nö ne o vaman pa ma napan va po vaman to teꞌ ne pa ma vöön poë varih.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.