Atos 12
SOE A TOꞌTOꞌ (TPZ) vs NTLH
1 Manih po poen pamëh e Hëërot a teꞌ susun po Jiuꞌ to vakmis ko miröꞌ a ma pöh teꞌ va po vaman.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Eꞌ to heꞌ a soe, kee ip vamët ee pe Jëmis e kea pe Jon po rapis rë.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 E Hëërot to ep in a tah pamëh no o Jiuꞌ to iu ne, pareꞌ heꞌ en pa soe vaonöt pa öt e Pitaꞌ. A tah vëh to se tanok po Poen Apuh no o Jiuꞌ to ënëën ne a taëën hikto is.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 E Hëërot to öt e Pitaꞌ, ko vanö en peꞌ pa iuun nohnoh, ka taanaꞌ vakum teꞌ utut to teꞌ ne, ka taanaꞌ teꞌ to ut ne poë. Manih komön o pöh poen, nee to vapapanih ne murin a tönim me a paeh aoaꞌ to oah. E Hëërot to koman non a ö neꞌ se vateꞌ e Pitaꞌ po vahutët pa ö no Poen Apuh po Jiuꞌ to ënëën ne a taëën hikta is se hik.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 E Pitaꞌ to teꞌ non pa iuun nohnoh, ko teꞌ utut ut e ne peꞌ nën. Ivëhkëk, a napan va po vaman to hinhin vatëh e ne pe Sosoenën se vaꞌaus e Pitaꞌ.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 O poen momoaan in a ö ne Hëërot a teꞌ sunön po Jiuꞌ se vateꞌ e Pitaꞌ po vahutët, e Pitaꞌ to koroh non topnin in a poa teꞌ utut. Eꞌ to nohtöön non po pöök uris eh, ka ma meh teꞌ utut teꞌ ne po hopaꞌ to ut ne.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Ka varuꞌ vakomanih a ankeroꞌ pe Sosoenën to tavus en koman iuun nohnoh, ko ëman kopös en pa ö ne Pitaꞌ to teꞌ non. Ka ankeroꞌ pamëh kunkuin en pe Pitaꞌ, pareꞌ taꞌ poan, “Sun vëvëhöꞌ ah.” Ko uris eh vëh to nohtöön non e Pitaꞌ to taihan këh en pa koren e Pitaꞌ.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ka ankeroꞌ soe ke Pitaꞌ pan, “Voh o voh parën ohop a suꞌ pën.” Ke Pitaꞌ nok va en nën, keꞌ soe ke poan pan, “Ohop o ohop rë pën ko vatet maꞌ neoꞌ.”
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Ke Pitaꞌ vatet tavus en peꞌ këh a iuun nohnoh to hikta nat non pa tah no a ankeroꞌ to nonok non manih peꞌ, eꞌ teꞌ man e non, keꞌ, ahik. Eꞌ to koman non pan, eꞌ to tata non.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 Eꞌ Pitaꞌ pen a ankeroꞌ to oah ee pa poa teꞌ utut to ut ne o hopaꞌ vamomoaan, pare öök ee ko oah ee pa meh poa teꞌ utut to ut ne o vapöök hopaꞌ, ko öök ee po matön hopaꞌ eh vëh to taperet no na pa vöön apuh. Ko hopaꞌ pamëh taperet koman en, kee tavus ee. Ee pon to nönö vaꞌpeh nö e ne hanan, ka ankeroꞌ pamëh këh en pe Pitaꞌ ko nö en.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Ko kokoman pe Pitaꞌ to maaka keꞌ nat hah en pa ma tah to tanok manih peꞌ, keꞌ soe pan, “Eöꞌ to nat rakah eoꞌ, e Sosoenën to vanö vu maꞌ a ankeroꞌ peꞌ keꞌ vatvus hah këh a neoꞌ pa koren e Hëërot, me a ma tah no a napan va Jiutiaꞌ to koman ne a nok manih peöꞌ.”
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 E Pitaꞌ to maaka en pa ö neꞌ to tavus a maꞌ, ko nö en manuh pa iuun pe Mariaꞌ, e sinan e Jon Mak. A nap peo rakah to teꞌ ne pa iuun pamëh to hinhin ne.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 E Pitaꞌ to tekteok po hopaꞌ, ka pah köövo kikiu nö maꞌ pa peret o hopaꞌ, a ëhnaneah e Rodaꞌ.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Eꞌ to tënan inan maꞌ e Pitaꞌ, pareꞌ vaeö rakah ko hah en pa soe vanat raoe to hikta peret o hopaꞌ. Eꞌ to nö, pareꞌ soe pan, “E Pitaꞌ e vöh mahën.”
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Ee varuh koman iuun to soe ke poë pan, “Eën to piuk eom.” Ivëhkëk, eꞌ to eh rakah en, pareꞌ soe pan, “Pöh man rakah, e Pitaꞌ e vöh mahën.” Kee soe ke poë pan, “Eꞌ a apen Pitaꞌ nën to ep nom.”
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Ivëhkëk, e Pitaꞌ to tekteok avoeꞌ e no maꞌ po hopaꞌ, ivëh, kee peret ko ep ee pe Pitaꞌ, ko pah vuksean rakah ee.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Ke Pitaꞌ vuhvuh maꞌ raoe pa koreneah, pan ee se vatotomin. Ivëh, keꞌ vahutët ken pee pa ö ne Sosoenën to vaꞌaus va in poan, keꞌ tavus këh a iuun nohnoh. E Pitaꞌ to soe ke raoe pan, “Soe ke Jëmis, me a ma meh kea pa tah vaꞌih.” E Pitaꞌ to tavus këh en pee, pareꞌ nö ke en pa meh vöön.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Pa pöstakah po meoh poen o teꞌ utut to vuksean, ko karë rakah ko tok rakah ee pa ö ne Pitaꞌ to koe, pare me vavaiu vah e Pitaꞌ, ko vaiihi e ne pan, “E Pitaꞌ koe nih?”
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 E Hëërot to taꞌ o teꞌ utut pa vaiu e Pitaꞌ, ivëhkëk, ee to hikta ep in e Pitaꞌ. Ivëh, ke Hëërot vateꞌ en po teꞌ utut varih to ut vahat voh ne pe Pitaꞌ po vahutët. Eꞌ to vaonöt en pa ö nee se ip vamët raoe. Vasuksuk e Hëërot to këh en pa muhin Jiutiaꞌ ko nö en pa vöön va Sisariaꞌ.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 E Hëërot a teꞌ sunön va pa muhin Jiutiaꞌ to heve rakah non a napan va pa vöön va Taëaꞌ me pa vöön va Saëdon, a poa vöön poë varih ne Hëërot to hikta matop non. Ka napan vatönun, pare nö maꞌ pa vakamöꞌ hah me e Hëërot. Ee to iu vakum me ne e Hëërot. Ivëh, kee nö momoaan ee manuh pe Blastus, a teꞌ to matop non a iuun pe Hëërot, pan eꞌ se vaꞌaus raoe pa vamatop o vaato pee me e Hëërot. Ee to vakamöꞌ hah me e Hëërot, pare taneo ee pa kon hah a taëën manuh pa muhin ne Hëërot to matop non.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Ke Hëërot vateꞌ en po pöh poen, po poen pamëh neꞌ to ohop a ma ohop vih pa teꞌ sunön, pareꞌ ihoꞌ koman en pa ö ihihoꞌ peꞌ, peꞌ a teꞌ sunön, ko heꞌ a soe apuh manih pa ma napan.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Ka ma napan taoa maꞌ, ko soe maꞌ pan, “Eꞌ hikta teꞌ akuk non ivëh, to vavaato non, ahik, eꞌ a sosoenën.”
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Ka varuꞌ vakomanih a ankeroꞌ pe Sosoenën to heꞌ mët en pe Hëërot, ka mët hat kon en peꞌ, suk eꞌ to hikta kë non a ëhnan e Sosoenën. Ko ves ëën poë, keꞌ mët en.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Ivëh, ka ma napan kon ee pa soe pe Sosoenën pa ma vöön kurus.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 E Banabas pen Söl to vahik a kiu pee manih Jerusalëm, pare hah ee manuh vöön va Antiök. Ee to nö vaꞌpeh me ee pe Jon Mak.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.