Jonas 1
El libro de Jonas en Me'phaa Xma'iin (Teocuitlapa) (TPX) vs ARC
1 Ni̱ꞌkha̱ ajŋgóo Anulúꞌ Mekhuíí náa inuu Jonáa, aꞌdióo xa̱bu̱ mbiꞌyuu Amitáí, kamí xígi̱ niꞌthúun:
1 E veio a palavra do Senhor a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 «Araxuun ri̱, kamí ayuꞌ náa xojin Nínibe̱, xojin ndíi ra̱ꞌkháaꞌ muu tháán mba̱a̱, kamí arathúún ndíi ma̱ni̱gámbáa̱laꞌ. Numuu ndíi áꞌkhóón nitsimuu a̱jndu̱ náa inuꞌ ikhúún».
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até mim.
3 A̱ꞌkhui̱nꞌ Jonáa ni̱tu̱xu̱u̱ mundíi ma̱ga̱yúu náa inuu Anulúꞌ Mekhuíí, xígi̱í ni̱jke̱ náa xojin ndíi mbiꞌyuu Társí. A̱ꞌkhui̱nꞌ ni̱ka̱jtaa náa xojin ndíi mbiꞌyuu Jópé, ikhí nixkamaa mbá ixi̱ ruwaꞌ ndíi mba̱a̱ ndíi na̱jka̱khruámuuꞌ náa inuu iyaꞌ ndíi na̱jka̱ náa Társí. A̱ꞌkhui̱nꞌ ni̱ꞌninumuu kamí ni̱jka̱ gajmíin xa̱bu̱ wi̱ nagúún ikhí. Ni̱khu̱mu̱u̱ ndíi ma̱ga̱yúu mitsíŋguánꞌ náa inuu Anulúꞌ Mekhuíí.
3 E Jonas se levantou para fugir de diante da face do Senhor para Társis; e, descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, de diante da face do Senhor .
4 Múú Anulúꞌ Mekhuíí ni̱ꞌni ndíi maxnúu mbá i̱ŋámbíꞌ náa inuu iya-a̱pha̱ kamí ra̱ꞌkháaꞌ muu tháán ni̱mbu̱xu̱u̱ iyaꞌ, a̱jndu̱ ni̱khu̱mu̱ún ndíi ma̱mbáa̱laꞌ ixi̱ ruwaꞌ ndíi nagúún ga̱jma̱a̱.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma grande tempestade, e o navio estava para quebrar-se.
5 Ikhú nimíñúún xa̱bu̱ wi̱ nagúún náa ixi̱ ruwaꞌ ndíi mba̱a̱ ruꞌkhuíin kamí mámbáa eꞌthúun wi̱ náa wíji̱ a̱jkiu̱u̱n. A̱ꞌkhui̱nꞌ ni̱da̱ma̱ꞌa̱n náa aúun iyaꞌ ndíi kajti náa aúun ixi̱ ruwaꞌ ndíi mba̱a̱ ndíi nagúún ga̱jma̱a̱, mundíi xáꞌni mi̱khie̱u̱n. Múú Jonáa nijŋgúun máꞌ wapháá náa mi̱jnu̱ꞌ aúun ixi̱ ruwaꞌ kamí ikhí nibóoꞌ niꞌgu.
5 Então, temeram os marinheiros, e clamava cada um ao seu deus, e lançavam no mar as fazendas que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu aos lugares do porão, e se deitou, e dormia um profundo sono.
6 Ikhú xa̱bu̱ wi̱ na̱jka̱kayóo ixi̱ ruwaꞌ ndíi na̱jka̱khruámuuꞌ náa inuu iyaꞌ, ni̱jka̱nu gáꞌyoo Jonáa, kamí niꞌthúun: «Ndíí ethani̱ ján rúꞌ, xa̱bu̱ xtáninuꞌ. ¡Araxuun ri̱, kamí aratháán anaaꞌ wi̱ nambáyáaꞌ ikháán! Ma̱ꞌni múndíi ikhaa ma̱gawíinꞌ a̱jkiu̱u̱n khaꞌyolúꞌ mundíi xákháñunlúꞌ».
6 E o mestre do navio chegou-se a ele e disse-lhe: Que tens, dormente? Levanta-te, invoca o teu Deus; talvez assim Deus se lembre de nós para que não pereçamos.
7 A̱ꞌkhui̱nꞌ nithanmíjná khi̱níkheén wi̱ nagúún náa aúun iyaꞌ: «A̱waꞌ kamí mu̱ra̱xi̱, mbu̱ꞌyáá tsáá gíꞌdoo áꞌkhóon ndíi ni̱ꞌkha̱ ndíi mixkawiꞌ ndíi mu̱gíꞌníínlúꞌ rígi̱». Ikhú niraxi̱, a̱ꞌkhui̱nꞌ ndiyáá ndíi Jonáa expátríya̱a̱ꞌ.
7 E dizia cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Ikhú xuꞌkhuíin niraxi̱i̱ ikheen:
8 Então, lhe disseram: Declara-nos tu, agora, por que razão nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? E donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 A̱ꞌkhui̱nꞌ niríꞌña̱a̱ Jonáa:
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu e temo ao Senhor , o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 Ikhú xa̱bu̱ u̱ꞌkhui̱nꞌ ra̱ꞌkháaꞌ muu tháán nimíñúún, a̱ꞌkhui̱nꞌ nitháán Jonáa:
10 Então, os homens se encheram de grande temor e lhe disseram: Por que fizeste tu isso? Pois sabiam os homens que fugia de diante do Senhor , porque ele lho tinha declarado.
11 Ikhú nitháán:
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se acalme? Por que o mar se elevava e engrossava cada vez mais.
12 A̱ꞌkhui̱nꞌ Jonáa niꞌthúún:
12 E ele lhes disse: Levantai-me e lançai-me ao mar, e o mar se aquietará; porque eu sei que, por minha causa, vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Múú xa̱bu̱ u̱ꞌkhui̱nꞌ, ga̱jma̱a̱ mbá xógíꞌ tsi̱ki̱ñu̱únꞌ, nini̱ mu̱ri̱yááꞌlaꞌ ixi̱ ruwaꞌ ndíi nagúún ga̱jma̱a̱ náa rauunꞌ iyaꞌ, kamí na̱ŋguá ni̱ꞌŋgo̱o̱n, numuu ndíi iyaꞌ ni̱jka̱rawaŋguuꞌ i̱tháán kamí i̱tháán náa inúún ikheen.
13 Entretanto, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 A̱ꞌkhui̱nꞌ nithankhañíí Ana̱ wi̱ xtáa Mekhuíí, xígi̱ nitháán: «Nu̱tha̱nkháñaaꞌxu̱ꞌ Ana̱ wi̱ xtaa Mekhuíí, ndíi xáradiáa̱nꞌxu̱ꞌ ga̱jma̱a̱ numuu xa̱bu̱ bi̱gi̱i̱, xuꞌkhuíin máꞌ xáta̱rígu tsu̱du̱xu̱ꞌ ga̱jma̱a̱ numuu ndíi ma̱kha̱ñúu múndíi nda̱a̱ ndíi áꞌkhóon. Numuu ndíi ikháán, Ana̱ Mekhuíí, nithani̱ xóo ndíi na̱ꞌni a̱jkia̱a̱nꞌ».
14 Então, clamaram ao Senhor e disseram: Ah! Senhor ! Nós te rogamos! Não pereçamos por causa da vida deste homem, e não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor , fizeste como te aprouve.
15 A̱ꞌkhui̱nꞌ ni̱ra̱jtuwiin Jonáa kamí ni̱xpa̱tua̱ꞌa̱a̱n náa aúun iyaꞌ, ikhú xuꞌkhuíin nibáa̱ꞌlaꞌ, náŋguá niwaŋguuꞌ i̱tháán.
15 E levantaram Jonas e o lançaram ao mar; e cessou o mar da sua fúria.
16 Ikhú ra̱ꞌkháaꞌ muu wáá nimíñúún xa̱bu̱ u̱ꞌkhui̱nꞌ khuyáá Anulúꞌ Mekhuíí. Kamí ni̱xu̱da̱ꞌ tsiŋgejñaꞌ náa inuu, xuꞌkhuíin máꞌ ni̱xu̱da̱mi̱jna̱ ndíi muni̱mba̱a̱.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 Kamí Anulúꞌ Mekhuíí, wapháá niꞌnii máꞌ xawiiꞌ mbáa e̱gi̱ꞌ ra̱ꞌkháaꞌ muu tháán mba̱a̱, ikhaa nirájŋgiúun Jonáa. Ikhí nixtáa Jonáa ajtsú mbiꞌi kamí ajtsú mbroꞌon náa aúun e̱gi̱ꞌ.
17 Deparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.