Romanos 9
Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs NVT
1 Aquit xli̠ca̠na cli̠pa̠huán Jesús y huá catzi̠y pi̠ ni̠ caksani̠nama, na̠ xa̠huá Espíritu Santo hua̠nti̠ lama nac quilatáma̠t tla̠n ma̠luloka pi̠ xli̠ca̠na hua̠ntu̠ cca̠huaniyá̠n.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Aquit ckalhi̠y aktum lanca tali̠puhuá̠n nac quilatáma̠t, cmaklhcatzi̠y cumu la̠ a̠ cacatzanchá quinacú caj xpa̠lacata a̠ma̠ko̠lh quinta̠judíos hua̠nti̠ ni̠ tali̠pa̠huán Jesús.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Porque huatuní̠n luu quinata̠chiquí̠n y cumu la̠ quinata̠lán cca̠li̠ma̠xtuy, hasta aquit hua̠k tla̠n xactláhualh ma̠squi xacalh pa̠ti̠nán nac ca̠li̠ní̠n, o ma̠squi huá Cristo xquilakmáka para chuná tla̠n xtalaktáxtulh xli̠stacnicán.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Ma̠n Dios xca̠lacsacni̠t la̠qui̠ naca̠li̠ma̠xtuy cumu la̠ xcamaná̠n, porque hasta xamaká̠n quilhtamacú huá tima̠lacatzuqui̠chá a̠má maká̠n quili̠talakapasnicán Israel, y la̠qui̠ natacatzi̠y pi̠ xlá ankalhi̠ná xca̠ta̠lama ca̠má̠xqui̠lh taxkáket la̠qui̠ naca̠pu̠lalé̠n la̠tachá nícu xlacán natalatapu̠li̠y nac desierto, y cumu xlacasquín pi̠ aksti̠tum natalatama̠y, tla̠n natalakachixcuhui̠y huá xpa̠lacata ca̠li̠má̠xqui̠lh xatatzokni xli̠ma̠peksí̠n, y lhu̠hua hua̠ntu̠ ca̠ma̠lacnú̠nilh naca̠ma̠xqui̠y para xlacán natali̠pa̠huán.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Aquinín judíos xli̠hua̠k hua̠nti̠ quinquilhtzucutcán a̠ma̠ko̠lh xalactali̠pa̠hu quili̠talakapasnicán Abraham, Isaac y Jacob; y acxni̠ quima̠akapu̠taxti̠nacán Jesús qui̠lacachinchi uú nac ca̠quilhtamacú na̠ hua̠k judíos xli̠talakapasni qui̠táxtulh, ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ na̠ Dios y huá ca̠ma̠peksi̠y xli̠hua̠k hua̠ntu̠ anán y luu mini̠niy nalakachixcuhui̠cán cane̠cxnicahuá quilhtamacú. Chuná calalh, amén.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Xamaktum huí ti̠ nalacpuhuán pi̠ ni̠ xli̠ca̠na ma̠kantáxti̠lh Dios hua̠ntu̠ tica̠ma̠lacnú̠nilh xamaká̠n quili̠talakapasnicán, huata huá chuná li̠tasiyuy porque ni̠ xli̠hua̠k hua̠nti̠ tahuán pi̠ huá xquilhtzucutcán ko̠rutzí̠n Israel luu lacuán israelitas, sinoque caj xma̠nhuá hua̠nti̠ xli̠ca̠na tali̠pa̠huán Dios.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Na̠chunali̠túm, Dios ni̠ ca̠li̠macá̠n hua̠k xcamaná̠n hua̠nti̠ xli̠talakapasni Abraham, porque Dios chiné tihuánilh: “Caj xma̠nhuá xli̠talakapasni Isaac natali̠taxtuy mincamán.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Antá uú luu lacatancs quinca̠ma̠catzi̠ni̠yá̠n xlacata pi̠ ni̠lay li̠taxtuyá̠hu xcamaná̠n Dios caj cumu para huá quinquilhtzucutcán Abraham, huata Dios ca̠li̠ma̠xtuy xcamaná̠n a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ natama̠kantaxti̠y y nataca̠najlay hua̠ntu̠ xlá ma̠lacnu̠y.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Acxni̠ Dios ta̠chuhuí̠nalh Abraham ma̠lacnú̠nilh hua̠ntu̠ xma̠xqui̠putún, chiné huánilh: “Ca̠lacchiné a̠ca̠ta quilhtamacú acxni̠ aquit nacmimparay, tamá mimpusca̠t huanicán Sara xlá aya huij nahuán cha̠tum actzu̠ cskata.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Pero ni̠ caj xma̠nhuá eé ma̠lacnu̠nícalh, huata na̠ calacapa̠stáctit a̠ma̠ko̠lh stiyú̠n lakahuasán hua̠nti̠ xcamaná̠n Rebeca, xli̠ca̠na pi̠ huá xtla̠tcán xuani̠t a̠má xamaká̠n quili̠talakapasnicán xuanicán Isaac.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Aquit ni̠tu̠ cma̠li̠huaqui̠ma quintachuhuí̠n porque antá nac xtachuhuí̠n Dios hua̠ntu̠ tatzoktahuilani̠t nac li̠kalhtahuaka chiné huan: “Atzinú luu clakalhámalh Jacob hua̠nti̠ xataju ni̠ xachuná cpá̠xqui̠lh Esaú hua̠nti̠ xapuxcu.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Xamaktum para huixinín nalacpuhuaná̠tit: “¿Entonces Dios lanca lakayá̠calh porque ni̠ acxtum ca̠lakalhamán xcamaná̠n?” ¡Oh, ni̠chuná!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Porque maktum quilhtamacú Dios chiné huánilh Moisés: “Aquit naclakalhamán hua̠nti̠ naclakalhamamputún, y nacpa̠xqui̠y hua̠nti̠ aquit chuná naclacpuhuaniy.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Por eso tla̠n li̠taluloka xlacata pi̠ ni̠ caj cumu para cha̠tum chixcú luu tla̠n cristiano li̠taxtuy nac xlacatí̠n Dios cumu xlá chuná lakati̠y o porque luu juerza tlahuanini̠t xlacata aksti̠tum nalatama̠y, huata tla̠n chuná li̠taxtuy para huá Dios lakalhamán y makta̠yay hua̠nti̠ chuná lacpuhuaniy.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Porque antá nac li̠kalhtahuaka tatzoktahuilani̠t pi̠ Dios chiné huánilh rey Faraón xalac Egipto: “Aquit cli̠ma̠xtún lanca ma̠peksi̠ná la̠qui̠ nac milatáma̠t nacma̠siyuy lanca quili̠tlihueke hua̠ntu̠ aquit ckalhi̠y, y na̠chuna li̠túm la̠qui̠ nac xli̠ca̠lanca ca̠quilhtamacú naquilakapascán.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Umá li̠kalhtahuaka hua̠ntu̠ li̠kalhtahuakáhu quinca̠ma̠catzi̠ni̠yá̠n pi̠ Dios lakalhamán hua̠nti̠ chuná lacpuhuaniy, pero na̠ tla̠n tlahuay para chuná lacasquín pi̠ cha̠tum chixcú luu lanca xú̠tax cali̠táxtulh.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Xamaktum huí ti̠ nalacpuhuán, o hasta naquinta̠la̠huaniputún: “¿Túcu xpa̠lacata naquinca̠li̠ma̠xoko̠ni̠putuná̠n Dios acxni̠ tlahuayá̠hu tala̠kalhí̠n para luu chuná xlá laclhca̠huili̠ni̠t naminá̠hu latama̠yá̠hu, y xa̠huachí cumu ni̠para cha̠tum lay kalhakaxmatmakán hua̠ntu̠ aya laclhca̠huili̠ni̠t?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 ¡Pa̠xcatacu tihuan a̠má chixcú hua̠nti̠ chuná lacpuhuán! Huá chuná cli̠huaniyá̠n, ¿túcu huix minkásat, osuchí macata̠xtuca xtalacapa̠stacni Dios la̠qui̠ lacpuhuana pi̠ tla̠n nali̠huaniya hua̠ntu̠ xlá tlahuama? ¿A poco pa̠tum tlámanclh tla̠n chiné nahuaniy lhtamaná hua̠nti̠ tláhualh: “¿Túcu xpa̠lacata chiné quili̠tlahua?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Huá chuná cca̠li̠huaniyá̠n porque cha̠tum lhtamaná xli̠ca̠na pi̠ tla̠n li̠tlahuay xli̠lhtámat la̠tachá túcu nali̠tlahuaputún y hua̠ntu̠ nali̠macuaniy; pu̠lactumá li̠lhtámat tla̠n nali̠tlahuay pa̠tum li̠lakáti̠t tlámanclh la̠qui̠ nali̠macuaniy, pero na̠ tla̠n li̠tlahuay pektum lanca la̠ka la̠qui̠ na̠ nali̠macuaniy.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Antá chú luu li̠huana̠ liakata̠ksá̠hu pi̠ Dios na̠chuná tlahuani̠t nac xlatama̠tcán cristianos acxni̠ ni̠ maktum tuncán ca̠ma̠xokó̠ni̠lh xtala̠kalhi̠ncán hua̠nti̠ tatláhualh hua̠ntu̠ ni̠tlá̠n porque ca̠lakalhámalh, pero na̠ akata̠ksparayá̠hu pi̠ xlá na̠ tla̠n ma̠síyulh a̠má lanca xli̠makatlihueke nac xlatama̠tcán hua̠nti̠ ni̠ xca̠ta̠pa̠ti̠putún xtala̠kalhí̠n acxni̠ chuná lacásquilh.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Pero chú nac quilatama̠tcán li̠ma̠siyuputún lanca xli̠tlihueke hua̠ntu̠ kalhi̠y y la̠ta lácu luu tla̠n catzi̠y, porque snu̠n quinca̠lakalhamani̠tán y quinca̠lakpali̠nini̠tán quilatama̠tcán la̠qui̠ aquinín tla̠n nali̠pa̠xuhuayá̠hu a̠má tla̠n latáma̠t hua̠ntu̠ laclhca̠huili̠ni̠t nakalhi̠yá̠hu.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Lhu̠hua aquinín hua̠nti̠ Dios quinca̠lacsacni̠tán makapitzí̠n judíos y makapitzí̠n ni̠ judíos.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Porque hasta antá nac li̠kalhtahuaka hua̠ntu̠ títzokli profeta Oseas tzokli hua̠ntu̠ huánilh Dios, chiné huan:
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Xa̠huachí antiyá nac a̠má pu̠latama̠n antanícu aquit ctica̠huánilh a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠ judíos: “Huixinín ni̠ quincamaná̠n”,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Na̠ calacapa̠stáctit la̠ta lácu huá profeta Isaías acxni̠ xca̠li̠chuhui̠nama a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ judíos: “Xli̠ca̠na pi̠ ma̠squi chuná xli̠lhu̠hua cumu la̠ muntzaya xalac pupunú xli̠hua̠k xli̠talakapasnicán judíos, aquit tancs cca̠huaniyán pi̠ ni̠ lhu̠hua catitalaktáxtulh.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Porque Dios ámaj ca̠ma̠xoko̠ni̠y xli̠hua̠k cristianos xala ca̠quilhtamacú xpa̠lacata xtala̠kalhi̠ncán, pero hua̠ntu̠ aksti̠tum natlahuay xtascújut.”
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Xa̠huachí antali̠túm nac li̠kalhtahuaka chiné titzokpá Isaías:
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Bueno, ¿túcu chi̠nchú quinca̠ma̠siyuniyá̠n eé takalhchuhuí̠n? Pus quinca̠ma̠siyuniyá̠n pi̠ a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠ judíos caj xpa̠lacata tali̠pá̠hualh hua̠ntu̠ Dios ma̠lacnu̠y, xlá ca̠li̠maklhtí̠nalh cumu la̠ xalaktaxtún cristianos hua̠nti̠ ni̠tu̠ takalhi̠y xtala̠kalhi̠ncán, ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ xapu̠lh xlacán ni̠ huá xtaputzamá̠nalh eé laktáxtut.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Y chi̠nchú a̠ma̠ko̠lh judíos hua̠nti̠ xli̠ca̠na xtalaktzaksamá̠nalh natama̠kantaxti̠y xli̠ma̠peksí̠n Dios porque xtalacpuhuán pi̠ chuná natali̠laktaxtuy xpa̠lacata xtala̠kalhi̠ncán, ma̠squi tatzáksalh ni̠ tama̠tlá̠nti̠lh.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 ¿Lácu chuná taliakspúlalh? Huá chuná taliakspúlalh porque caj sacstucán luu lacuán cristianos xtali̠taxtuputún o xtali̠ma̠siyuputún nac xlatama̠tcán, pero ni̠ tama̠tlá̠nti̠lh nataca̠najlay pi̠ Cristo naca̠ma̠xqui̠y eé laktáxtut. Por eso tali̠laclatá̠yalh y huá taliákchekxli a̠má “lanca chíhuix hua̠ntu̠ liakchekxnincán.”
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Y na̠ antiyá nac li̠kalhtahuaka chiné tatzoktahuilani̠t:
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.