Romanos 9
Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs NVI
1 Aquit xli̠ca̠na cli̠pa̠huán Jesús y huá catzi̠y pi̠ ni̠ caksani̠nama, na̠ xa̠huá Espíritu Santo hua̠nti̠ lama nac quilatáma̠t tla̠n ma̠luloka pi̠ xli̠ca̠na hua̠ntu̠ cca̠huaniyá̠n.
1 Digo a verdade em Cristo, não minto; minha consciência o confirma no Espírito Santo:
2 Aquit ckalhi̠y aktum lanca tali̠puhuá̠n nac quilatáma̠t, cmaklhcatzi̠y cumu la̠ a̠ cacatzanchá quinacú caj xpa̠lacata a̠ma̠ko̠lh quinta̠judíos hua̠nti̠ ni̠ tali̠pa̠huán Jesús.
2 tenho grande tristeza e constante angústia em meu coração.
3 Porque huatuní̠n luu quinata̠chiquí̠n y cumu la̠ quinata̠lán cca̠li̠ma̠xtuy, hasta aquit hua̠k tla̠n xactláhualh ma̠squi xacalh pa̠ti̠nán nac ca̠li̠ní̠n, o ma̠squi huá Cristo xquilakmáka para chuná tla̠n xtalaktáxtulh xli̠stacnicán.
3 Pois eu até desejaria ser amaldiçoado e separado de Cristo por amor de meus irmãos, os de minha raça,
4 Ma̠n Dios xca̠lacsacni̠t la̠qui̠ naca̠li̠ma̠xtuy cumu la̠ xcamaná̠n, porque hasta xamaká̠n quilhtamacú huá tima̠lacatzuqui̠chá a̠má maká̠n quili̠talakapasnicán Israel, y la̠qui̠ natacatzi̠y pi̠ xlá ankalhi̠ná xca̠ta̠lama ca̠má̠xqui̠lh taxkáket la̠qui̠ naca̠pu̠lalé̠n la̠tachá nícu xlacán natalatapu̠li̠y nac desierto, y cumu xlacasquín pi̠ aksti̠tum natalatama̠y, tla̠n natalakachixcuhui̠y huá xpa̠lacata ca̠li̠má̠xqui̠lh xatatzokni xli̠ma̠peksí̠n, y lhu̠hua hua̠ntu̠ ca̠ma̠lacnú̠nilh naca̠ma̠xqui̠y para xlacán natali̠pa̠huán.
4 o povo de Israel. Deles é a adoção de filhos; deles é a glória divina, as alianças, a concessão da lei, a adoração no templo e as promessas.
5 Aquinín judíos xli̠hua̠k hua̠nti̠ quinquilhtzucutcán a̠ma̠ko̠lh xalactali̠pa̠hu quili̠talakapasnicán Abraham, Isaac y Jacob; y acxni̠ quima̠akapu̠taxti̠nacán Jesús qui̠lacachinchi uú nac ca̠quilhtamacú na̠ hua̠k judíos xli̠talakapasni qui̠táxtulh, ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ na̠ Dios y huá ca̠ma̠peksi̠y xli̠hua̠k hua̠ntu̠ anán y luu mini̠niy nalakachixcuhui̠cán cane̠cxnicahuá quilhtamacú. Chuná calalh, amén.
5 Deles são os patriarcas, e a partir deles se traça a linhagem humana de Cristo, que é Deus acima de tudo, bendito para sempre! Amém.
6 Xamaktum huí ti̠ nalacpuhuán pi̠ ni̠ xli̠ca̠na ma̠kantáxti̠lh Dios hua̠ntu̠ tica̠ma̠lacnú̠nilh xamaká̠n quili̠talakapasnicán, huata huá chuná li̠tasiyuy porque ni̠ xli̠hua̠k hua̠nti̠ tahuán pi̠ huá xquilhtzucutcán ko̠rutzí̠n Israel luu lacuán israelitas, sinoque caj xma̠nhuá hua̠nti̠ xli̠ca̠na tali̠pa̠huán Dios.
6 Não pensemos que a palavra de Deus falhou. Pois nem todos os descendentes de Israel são Israel.
7 Na̠chunali̠túm, Dios ni̠ ca̠li̠macá̠n hua̠k xcamaná̠n hua̠nti̠ xli̠talakapasni Abraham, porque Dios chiné tihuánilh: “Caj xma̠nhuá xli̠talakapasni Isaac natali̠taxtuy mincamán.”
7 Nem por serem descendentes de Abraão passaram todos a ser filhos de Abraão. Pelo contrário: "Por meio de Isaque a sua descendência será considerada".
8 Antá uú luu lacatancs quinca̠ma̠catzi̠ni̠yá̠n xlacata pi̠ ni̠lay li̠taxtuyá̠hu xcamaná̠n Dios caj cumu para huá quinquilhtzucutcán Abraham, huata Dios ca̠li̠ma̠xtuy xcamaná̠n a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ natama̠kantaxti̠y y nataca̠najlay hua̠ntu̠ xlá ma̠lacnu̠y.
8 Noutras palavras, não são os filhos naturais que são filhos de Deus, mas os filhos da promessa é que são considerados descendência de Abraão.
9 Acxni̠ Dios ta̠chuhuí̠nalh Abraham ma̠lacnú̠nilh hua̠ntu̠ xma̠xqui̠putún, chiné huánilh: “Ca̠lacchiné a̠ca̠ta quilhtamacú acxni̠ aquit nacmimparay, tamá mimpusca̠t huanicán Sara xlá aya huij nahuán cha̠tum actzu̠ cskata.”
9 Pois foi assim que a promessa foi feita: "no tempo devido virei novamente, e Sara terá um filho".
10 Pero ni̠ caj xma̠nhuá eé ma̠lacnu̠nícalh, huata na̠ calacapa̠stáctit a̠ma̠ko̠lh stiyú̠n lakahuasán hua̠nti̠ xcamaná̠n Rebeca, xli̠ca̠na pi̠ huá xtla̠tcán xuani̠t a̠má xamaká̠n quili̠talakapasnicán xuanicán Isaac.
10 E esse não foi o único caso; também os filhos de Rebeca tiveram um mesmo pai, nosso pai Isaque.
11 — ausente —
11 Todavia, antes que os gêmeos nascessem ou fizessem qualquer coisa boa ou má — a fim de que o propósito de Deus conforme a eleição permanecesse,
12 — ausente —
12 não por obras, mas por aquele que chama — foi dito a ela: "O mais velho servirá ao mais novo".
13 Aquit ni̠tu̠ cma̠li̠huaqui̠ma quintachuhuí̠n porque antá nac xtachuhuí̠n Dios hua̠ntu̠ tatzoktahuilani̠t nac li̠kalhtahuaka chiné huan: “Atzinú luu clakalhámalh Jacob hua̠nti̠ xataju ni̠ xachuná cpá̠xqui̠lh Esaú hua̠nti̠ xapuxcu.”
13 Como está escrito: "Amei Jacó, mas rejeitei Esaú".
14 Xamaktum para huixinín nalacpuhuaná̠tit: “¿Entonces Dios lanca lakayá̠calh porque ni̠ acxtum ca̠lakalhamán xcamaná̠n?” ¡Oh, ni̠chuná!
14 E então, que diremos? Acaso Deus é injusto? De maneira nenhuma!
15 Porque maktum quilhtamacú Dios chiné huánilh Moisés: “Aquit naclakalhamán hua̠nti̠ naclakalhamamputún, y nacpa̠xqui̠y hua̠nti̠ aquit chuná naclacpuhuaniy.”
15 Pois ele diz a Moisés: "Terei misericórdia de quem eu quiser ter misericórdia e terei compaixão de quem eu quiser ter compaixão".
16 Por eso tla̠n li̠taluloka xlacata pi̠ ni̠ caj cumu para cha̠tum chixcú luu tla̠n cristiano li̠taxtuy nac xlacatí̠n Dios cumu xlá chuná lakati̠y o porque luu juerza tlahuanini̠t xlacata aksti̠tum nalatama̠y, huata tla̠n chuná li̠taxtuy para huá Dios lakalhamán y makta̠yay hua̠nti̠ chuná lacpuhuaniy.
16 Portanto, isso não depende do desejo ou do esforço humano, mas da misericórdia de Deus.
17 Porque antá nac li̠kalhtahuaka tatzoktahuilani̠t pi̠ Dios chiné huánilh rey Faraón xalac Egipto: “Aquit cli̠ma̠xtún lanca ma̠peksi̠ná la̠qui̠ nac milatáma̠t nacma̠siyuy lanca quili̠tlihueke hua̠ntu̠ aquit ckalhi̠y, y na̠chuna li̠túm la̠qui̠ nac xli̠ca̠lanca ca̠quilhtamacú naquilakapascán.”
17 Pois a Escritura diz ao faraó: "Eu o levantei exatamente com este propósito: mostrar em você o meu poder, e para que o meu nome seja proclamado em toda a terra".
18 Umá li̠kalhtahuaka hua̠ntu̠ li̠kalhtahuakáhu quinca̠ma̠catzi̠ni̠yá̠n pi̠ Dios lakalhamán hua̠nti̠ chuná lacpuhuaniy, pero na̠ tla̠n tlahuay para chuná lacasquín pi̠ cha̠tum chixcú luu lanca xú̠tax cali̠táxtulh.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer, e endurece a quem ele quer.
19 Xamaktum huí ti̠ nalacpuhuán, o hasta naquinta̠la̠huaniputún: “¿Túcu xpa̠lacata naquinca̠li̠ma̠xoko̠ni̠putuná̠n Dios acxni̠ tlahuayá̠hu tala̠kalhí̠n para luu chuná xlá laclhca̠huili̠ni̠t naminá̠hu latama̠yá̠hu, y xa̠huachí cumu ni̠para cha̠tum lay kalhakaxmatmakán hua̠ntu̠ aya laclhca̠huili̠ni̠t?”
19 Mas algum de vocês me dirá: "Então, por que Deus ainda nos culpa? Pois, quem resiste à sua vontade? "
20 ¡Pa̠xcatacu tihuan a̠má chixcú hua̠nti̠ chuná lacpuhuán! Huá chuná cli̠huaniyá̠n, ¿túcu huix minkásat, osuchí macata̠xtuca xtalacapa̠stacni Dios la̠qui̠ lacpuhuana pi̠ tla̠n nali̠huaniya hua̠ntu̠ xlá tlahuama? ¿A poco pa̠tum tlámanclh tla̠n chiné nahuaniy lhtamaná hua̠nti̠ tláhualh: “¿Túcu xpa̠lacata chiné quili̠tlahua?”
20 Mas quem é você, ó homem, para questionar a Deus? "Acaso aquilo que é formado pode dizer ao que o formou: ‘Por que me fizeste assim? ’ "
21 Huá chuná cca̠li̠huaniyá̠n porque cha̠tum lhtamaná xli̠ca̠na pi̠ tla̠n li̠tlahuay xli̠lhtámat la̠tachá túcu nali̠tlahuaputún y hua̠ntu̠ nali̠macuaniy; pu̠lactumá li̠lhtámat tla̠n nali̠tlahuay pa̠tum li̠lakáti̠t tlámanclh la̠qui̠ nali̠macuaniy, pero na̠ tla̠n li̠tlahuay pektum lanca la̠ka la̠qui̠ na̠ nali̠macuaniy.
21 O oleiro não tem direito de fazer do mesmo barro um vaso para fins nobres e outro para uso desonroso?
22 Antá chú luu li̠huana̠ liakata̠ksá̠hu pi̠ Dios na̠chuná tlahuani̠t nac xlatama̠tcán cristianos acxni̠ ni̠ maktum tuncán ca̠ma̠xokó̠ni̠lh xtala̠kalhi̠ncán hua̠nti̠ tatláhualh hua̠ntu̠ ni̠tlá̠n porque ca̠lakalhámalh, pero na̠ akata̠ksparayá̠hu pi̠ xlá na̠ tla̠n ma̠síyulh a̠má lanca xli̠makatlihueke nac xlatama̠tcán hua̠nti̠ ni̠ xca̠ta̠pa̠ti̠putún xtala̠kalhí̠n acxni̠ chuná lacásquilh.
22 E se Deus, querendo mostrar a sua ira e tornar conhecido o seu poder, suportou com grande paciência os vasos de sua ira, preparados para destruição?
23 Pero chú nac quilatama̠tcán li̠ma̠siyuputún lanca xli̠tlihueke hua̠ntu̠ kalhi̠y y la̠ta lácu luu tla̠n catzi̠y, porque snu̠n quinca̠lakalhamani̠tán y quinca̠lakpali̠nini̠tán quilatama̠tcán la̠qui̠ aquinín tla̠n nali̠pa̠xuhuayá̠hu a̠má tla̠n latáma̠t hua̠ntu̠ laclhca̠huili̠ni̠t nakalhi̠yá̠hu.
23 Que dizer, se ele fez isto para tornar conhecidas as riquezas de sua glória aos vasos de sua misericórdia, que preparou de antemão para glória,
24 Lhu̠hua aquinín hua̠nti̠ Dios quinca̠lacsacni̠tán makapitzí̠n judíos y makapitzí̠n ni̠ judíos.
24 ou seja, a nós, a quem também chamou, não apenas dentre os judeus, mas também dentre os gentios?
25 Porque hasta antá nac li̠kalhtahuaka hua̠ntu̠ títzokli profeta Oseas tzokli hua̠ntu̠ huánilh Dios, chiné huan:
25 Como ele diz em Oséias: "Chamarei ‘meu povo’ a quem não é meu povo; e chamarei ‘minha amada’ a quem não é minha amada",
26 Xa̠huachí antiyá nac a̠má pu̠latama̠n antanícu aquit ctica̠huánilh a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠ judíos: “Huixinín ni̠ quincamaná̠n”,
26 e: "Acontecerá que, no mesmo lugar em que se lhes declarou: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’. "
27 Na̠ calacapa̠stáctit la̠ta lácu huá profeta Isaías acxni̠ xca̠li̠chuhui̠nama a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ judíos: “Xli̠ca̠na pi̠ ma̠squi chuná xli̠lhu̠hua cumu la̠ muntzaya xalac pupunú xli̠hua̠k xli̠talakapasnicán judíos, aquit tancs cca̠huaniyán pi̠ ni̠ lhu̠hua catitalaktáxtulh.
27 Isaías exclama com relação a Israel: "Embora o número dos israelitas seja como a areia do mar, apenas o remanescente será salvo.
28 Porque Dios ámaj ca̠ma̠xoko̠ni̠y xli̠hua̠k cristianos xala ca̠quilhtamacú xpa̠lacata xtala̠kalhi̠ncán, pero hua̠ntu̠ aksti̠tum natlahuay xtascújut.”
28 Pois o Senhor executará na terra a sua sentença, rápida e definitivamente".
29 Xa̠huachí antali̠túm nac li̠kalhtahuaka chiné titzokpá Isaías:
29 Como anteriormente disse Isaías: "Se o Senhor dos Exércitos não nos tivesse deixado descendentes, já estaríamos como Sodoma, e semelhantes a Gomorra".
30 Bueno, ¿túcu chi̠nchú quinca̠ma̠siyuniyá̠n eé takalhchuhuí̠n? Pus quinca̠ma̠siyuniyá̠n pi̠ a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠ judíos caj xpa̠lacata tali̠pá̠hualh hua̠ntu̠ Dios ma̠lacnu̠y, xlá ca̠li̠maklhtí̠nalh cumu la̠ xalaktaxtún cristianos hua̠nti̠ ni̠tu̠ takalhi̠y xtala̠kalhi̠ncán, ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ xapu̠lh xlacán ni̠ huá xtaputzamá̠nalh eé laktáxtut.
30 Que diremos, então? Os gentios, que não buscavam justiça, a obtiveram, uma justiça que vem da fé;
31 Y chi̠nchú a̠ma̠ko̠lh judíos hua̠nti̠ xli̠ca̠na xtalaktzaksamá̠nalh natama̠kantaxti̠y xli̠ma̠peksí̠n Dios porque xtalacpuhuán pi̠ chuná natali̠laktaxtuy xpa̠lacata xtala̠kalhi̠ncán, ma̠squi tatzáksalh ni̠ tama̠tlá̠nti̠lh.
31 mas Israel, que buscava uma lei que trouxesse justiça, não a alcançou.
32 ¿Lácu chuná taliakspúlalh? Huá chuná taliakspúlalh porque caj sacstucán luu lacuán cristianos xtali̠taxtuputún o xtali̠ma̠siyuputún nac xlatama̠tcán, pero ni̠ tama̠tlá̠nti̠lh nataca̠najlay pi̠ Cristo naca̠ma̠xqui̠y eé laktáxtut. Por eso tali̠laclatá̠yalh y huá taliákchekxli a̠má “lanca chíhuix hua̠ntu̠ liakchekxnincán.”
32 Por que não? Porque não a buscava pela fé, mas como se fosse por obras. Eles tropeçaram na "pedra de tropeço".
33 Y na̠ antiyá nac li̠kalhtahuaka chiné tatzoktahuilani̠t:
33 Como está escrito: "Eis que ponho em Sião uma pedra de tropeço e uma rocha que faz cair; e aquele que nela confia jamais será envergonhado".
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.