Atos 27
Xasasti talacaxlan (TOCNT) vs NTLH
1 Acxni̠ aya laca̠xlakó̠calh pi̠ naquinca̠ma̠lakacha̠caná̠n nac Italia antanícu huí Roma, Pablo chu makapitzí̠n tachí̠n ca̠macama̠stá̠calh nac xmacán cha̠tum capitán xuanicán Julio hua̠nti̠ xca̠puxcuniy pu̠lactum tropa hua̠nti̠ xca̠li̠ma̠pa̠cuhui̠cán Batallón del emperador.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Cáhu nac aktum ca̠chiquí̠n huanicán Adramito, y antá ctajú̠hu nac aktum barco hua̠ntu̠ xama pekán nac Asia. Na̠ antá lacxtum xquinca̠ta̠amá̠n quinta̠lacán Aristarco xalac Tesalónica hua̠ntu̠ ma̠peksi̠y Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Li̠cha̠lí cchá̠hu nac Sidón, y capitán Julio tzúculh ta̠la̠lé̠n Pablo hasta má̠xqui̠lh talacasquín xlacata natacuta nac barco y naca̠lakapaxia̠lhnán xamigos hua̠nti̠ xtahuilá̠nalh nac a̠má ca̠chiquí̠n y la̠qui̠ na̠ xlacán natata̠i̠y la̠ta túcu xtama̠xqui̠putún.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Acxni̠ ctaca̠xparáhu nac Sidón a̠huayu aya xaclaquita̠tlani̠táhu nac pupunú pero luu li̠pe̠cua tzúculh u̠nún y lacatunu xle̠má̠calh quibarcucán, entonces caj cli̠tamakspitui a̠má isla de Chipre,
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 y chuná tancs cca̠ti̠lacatza̠lahuilí̠hu a̠ma̠ko̠lh pu̠latama̠n hua̠ntu̠ tahuilá̠nalh nac xquilhtú̠n pupunú xca̠huanicán Cilicia y Panfilia y takalá cchá̠hu nac aktum ca̠chiquí̠n huanicán Mira hua̠ntu̠ ma̠peksi̠y Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Antá nac eé ca̠chiquí̠n capitán Julio ma̠nóklhulh aktum barco hua̠ntu̠ xmini̠tanchá nac Alejandría y xama nac Italia, pus la̠li̠huán antá pu̠tum quinca̠maju̠cán la̠qui̠ huá nacpu̠aná̠hu hasta nac Italia.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Chunatá la̠ta ctitaca̠xui nac Mira luu lakasiyu tzúculh tla̠huaán quibarcucán nac chúchut porque xquinca̠ta̠la̠lactlahuamá̠n uún, juerza aklhu̠hua quilhtamacú cmakapaláhu y takalá cchá̠hu nac xpa̠xtú̠n aktum pu̠latama̠n huanicán Gnido. Pero cumu uú̠n chunacú ma̠rí xquinca̠ma̠aklhu̠hui̠má̠n ni̠lay ctachokóhu, ti̠tum cáhu nac isla de Salmón y cli̠tamakspitui, acali̠stá̠n chú cchá̠hu nac aktum isla huanicán Creta.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Pero cumu na̠ ni̠para antá ni̠lay cta̠ctáhu cli̠tamakspitparáhu a̠má isla y acali̠stá̠n cchá̠hu nac aktum ca̠chiquí̠n huanicán Buenos Puertos lacatzú xta̠pekxtokui a̠má ca̠chiquí̠n xuanicán Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Luu aklhu̠hua quilhtamacú xacmakapalani̠tahuá la̠ta xaclama̠náhu nac Buenos Puertos, pero na̠chuna li̠túm luu li̠maklihu para nactaju̠parayá̠hu nac barco y nacma̠tla̠huani̠yá̠hu nac pupunú porque aya xlakcha̠ni̠t quilhtamacú ca̠lonkni. Huá xpa̠lacata Pablo chiné ca̠li̠ma̠kalhchuhuí̠ni̠lh hua̠nti̠ xtapuxcuni̠t nac barco:
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 —Aquit lacatancs cca̠huaniyá̠n, para juerza natlahuaniyá̠hu naaná̠hu, ni̠tlá̠n catiqui̠táxtulh porque luu li̠maklíhu, porque a̠huayu nama̠laktzanke̠yá̠hu barco chu xli̠hua̠k tacuca hua̠ntu̠ antá taju̠ma, y hasta mismo quilatama̠tcán nama̠laktzanke̠yá̠hu para namu̠xtuyá̠hu.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Pero capitán Julio ni̠ ma̠tlá̠nti̠lh hua̠ntu̠ huánilh Pablo huata huá a̠tzinú ca̠kalhakáxmatli hua̠ntu̠ xtaquilhuamá̠nalh xpu̠chiná barco chu xacapitán.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Xlacán juerza xtacha̠mputún nac aktum ca̠chiquí̠n xuanicán Fenice porque antá ni̠ luu ma̠rí u̠nún ma̠squi xli̠ca̠na pi̠ na̠ huatiyá Isla de Creta, y xtape̠cuán para maktum naca̠lactlahuaniko̠y uú̠n xbarcucán, y huata antá xtatamakxtekputuna̠chá nac Fenice li̠huán nati̠taxtuko̠y xaquilhtamacú ca̠lonkni.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Maktum quilhtamacú acxni̠ xkakachá luu ca̠li̠pa̠xúhu tasiyuy la̠mpara luu tla̠n natahuilay quilhtamacú, la̠li̠huán tzucúcalh ca̠ma̠cxtucán lháka̠t hua̠ntu̠ li̠snoklé̠n barco, y la̠li̠huán tzúculh tla̠huán barco nac xquilhtú̠n chúchut nac a̠má isla de Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Pero ni̠para mákat a̠ xacaná̠hu acxni̠ tahuilachi li̠pe̠cua uú̠n y quibarcucán tzucúcalh le̠ncán nac xpunaíta̠t pupunú.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Cumu a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ xtama̠tla̠huani̠má̠nalh barco tatzáksalh xtama̠chokoputún pero ni̠ tama̠tlá̠nti̠lh porque luu li̠pe̠cua uú̠n, pus huata tamá̠xqui̠lh quilhtamacú xlacata caquinca̠lé̠n uún la̠tachá nícu xlacasquín.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Cchá̠hu nac aktum actzu̠ isla huanicán Clauda antaní ni̠ luu xta̠chuná xu̠numa, y takalá cma̠huacáhu nac barco a̠má páklha̠t huanicán salvavidas hua̠ntu̠ caj sakale̠ncán.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Acali̠stá̠n chú makapitzí̠n tasa̠cuá̠n li̠huana̠ tzúculh tali̠lacchi̠y tasíhu a̠má barco la̠qui̠ ni̠tu̠ nalaniy, y cumu aya xtacatzi̠y pi̠ uún antá xquinca̠le̠má̠n pekán antanícu luu la̠n xtamacxtumi̠tahuilani̠t muntzaya xke̠íta̠t chúchut, pus xtape̠cuán chicá para antá tancs natalaknu̠tahuilay y nalaktzanka̠y barco, huata la̠li̠huán tama̠tu̠tzúhui̠lh a̠má lháka̠t hua̠ntu̠ xli̠snoklé̠n uú̠n la̠qui̠ ma̠squi caquinca̠sakalé̠n uún pero niaj xta̠chuná xli̠tokosú̠n naán barco.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Li̠cha̠lí acxni̠ xkakachá chunacú li̠pe̠cua xu̠numa, y cumu xtape̠cuama̠nalhá entonces makapitzí̠n tzúculh tamacá̠n nac chúchut xli̠hua̠k hua̠ntu̠ lactzinca tacuca hua̠ntu̠ xtaju̠ma nac barco.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Y na̠chuná li̠tu̠xama cumu ni̠ xtacacsma ta̠keya̠huaná, chunali̠túm tamaca̠mpá nac chúchut a̠má xmaclacasquinitcán hua̠ntu̠ xtali̠scuja y hua̠ntu̠ li̠pe̠cua xma̠tzinqui̠ni̠t barco.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Luu aklhu̠hua quilhtamacú xaclataju̠ma̠náhu nac chúchut ni̠túcu tasíyulh chichiní ni̠para huá stacu, porque ni̠ xtaca̠hua̠ni̠ma chunatiyá xtapucsni̠t, y li̠pe̠cua xmima si̠n xa̠hua uú̠n. Xli̠hua̠k aquinín aya xacpe̠cuani̠táhu porque xaclacpuhuaná̠hu pi̠ niaj ne̠cxnicú cactita̠yachá̠hu nac tíyat, y aktum xaccatzi̠yá̠hu pi̠ antá pu̠tum nacni̠yá̠hu.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Cumu luu aklhu̠huatá quilhtamacú xaclama̠náhu la̠ta ni̠tu̠ tapa̠xuhuá̠n xacua̠yama̠náhu pus maktum quilhtamacú Pablo chiné ca̠huánilh:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Pero chú niaj cali̠puhuántit porque ni̠para cha̠tum aquinín xli̠hua̠k hua̠nti̠ mima̠náhu nac eé barco ni̠tu̠ catilaníhu, ma̠squi xli̠ca̠na xlá pi̠ huá quibarcucán nalaclako̠y.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Porque najatá ca̠tzi̠sní quintasiyúnilh cha̠tum xángel a̠má Dios hua̠nti̠ aquit cli̠pa̠huán y clacscujnima.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Xlá chiné quihuánilh: “Pablo, ni̠ capé̠cuanti porque juerza nachipina nac Roma la̠qui̠ nama̠kalhapali̠yá̠n emperador, y caj mimpa̠lacata Dios ámaj ca̠lakma̠xtuy xlacata ni̠ natani̠y tama̠ko̠lh cristianos hua̠nti̠ huix lacxtum ca̠ta̠tajú̠pa̠t nac barco.”
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Pus huá xpa̠lacata aquit cca̠li̠huaniyá̠n pi̠ catu̠xca̠ní̠tit y niaj calaklhpe̠cuántit, porque aquit cli̠pa̠huán Dios y cca̠najlay pi̠ chuná nakantaxtuy la̠ta tu̠ quihuánilh xángel.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Ma̠squi ca̠ta xli̠takalá natacuta̠chá̠hu nac xquilhtú̠n chúchut nac aktum isla pero huá xlá pi̠ ni̠ catini̠hu.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Aya xle̠ma xliaktiy xama̠na la̠ta xaclataju̠ma̠náhu nac chúchut porque uú̠n lacatum lacatúm xlé̠n quibarcucán xta̠chuná cumu la̠ aktum li̠kamá̠n hasta cchá̠hu lacatum antanícu huanicán Mar Adriático, ma̠x cumu luu íta̠t tzi̠sa xuani̠t acxni̠ makapitzí̠n tasa̠cuá̠n tacátzi̠lh pi̠ aya xaccha̠ma̠náhu nac xquilhtú̠n pupunú.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 La̠li̠huán tamáca̠lh kantum tasíhu nac xtampú̠n chúchut la̠qui̠ natacatzi̠y lácu xli̠pu̠lhmá̠n, xkalhi̠y treinta y seis metros xli̠pu̠lhmá̠n. Caj actzú tla̠huampá barco tamaca̠mpá y xkalhíy veintesiete metros xli̠pu̠lhmá̠n.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Makapitzí̠n tasa̠cuá̠n la̠li̠huán tamáca̠lh kanta̠ti kalhxtóke̠t xla li̠cá̠n hua̠ntu̠ li̠ma̠chokocán barco, porque xtape̠cuán chicá para xamaktum barco ras naqui̠talacahuacay nac chíhuix, y xa̠huachí caj u̠cú caxkákalh xtalacpuhuán hasta chuná xtali̠kalhtahuakanimá̠nalh Dios.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Makapitzí̠n tasa̠cuá̠n xtatza̠laputún la̠qui̠ ni̠tu̠ naca̠akspulay y lakasiyu tzúculh tama̠cti̠y a̠má actzu̠ bote hua̠ntu̠ tla̠n xpu̠cha̠ncán hasta nac xquilhtú̠n, pero ni̠tícu xcatzi̠y hua̠ntu̠ xtatlahuamá̠nalh porque xtahuán pi̠ caj xtachi̠huili̠má̠nalh barco.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Pero Pablo ca̠úcxilhli y la̠li̠huán lákalh capitán Julio xa̠hua xtropa, y chiné ca̠huánilh:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Ama̠ko̠lh tropa la̠li̠huán talacchúculh tasíhu hua̠ntu̠ xtali̠ma̠cti̠má̠nalh bote y hasta nac chúchut pakx taju̠chá.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Acxni̠ chú aya spalh xca̠xkakako̠y Pablo chiné ca̠huánilh a̠ma̠ko̠lh cristianos:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Pus huá xpa̠lacata cca̠li̠huaniyá̠n pi̠ cahua̠yántit hua̠ntu̠ tla̠n para pi̠ lacasquiná̠tit; ni̠ nani̠yá̠tit niaj cape̠cuántit porque tancs cca̠huaniyá̠n pi̠ hasta ni̠para kantum miacchixitcán catima̠laktzanké̠tit.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Acxni̠ Pablo chuná huanko̠lh tíyalh mactum caxtilá̠nchahu, pa̠xcatcatzí̠nilh Dios xtahuá, lakchékelh, y nac xlacati̠ncán tzúculh hua̠yán.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Xa̠makapitzí̠n juerza na̠ taakpuhuantíyalh y pu̠tum cua̠yáhu.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Aktiy ciento a̠tutumpuxamacu̠cha̠xán cristianos xacuani̠táhu xli̠hua̠k hua̠nti̠ xactaju̠ma̠náhu nac a̠má barco.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Acxni̠ chú aya cua̠yankó̠hu la̠tachá la̠n ckasui, makapitzí̠n marineros tzúculh tamacá̠n nac pupunú a̠má trigo hua̠ntu̠ xli̠mincán la̠qui̠ niaj picuta nama̠tzinca̠sni̠y barco.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Acxni̠ chú xkakako̠lh a̠ma̠ko̠lh marineros ni̠ talacacátzi̠lh xanícu luu xactaxtuni̠tanchá̠hu nac a̠má pu̠latama̠n, pero na̠ tuncán cucxilhui pi̠ xuí lacatum ca̠muntzayá̠n nac xquilhtú̠n, acxtum tacátzi̠lh pi̠ cama̠lacatzuhuí̠calh barco nac xquilhtú̠n chúchut.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 La̠li̠huán talacchúculh a̠má tasíhu hua̠ntu̠ xca̠li̠chi̠cani̠t a̠ma̠ko̠lh lactzinca kalhxtóke̠t xla li̠cá̠n hua̠ntu̠ li̠ma̠chokocán barco y antá ca̠akxtekjú̠calh nac xtampú̠n chúchut, ca̠akachexya̠huácalh a̠má lháka̠t hua̠ntu̠ xli̠ma̠tla̠huani̠cán barco, y uú̠n la̠li̠huán tzúculh snoklé̠n barco pekán nac xquilhtú̠n pupunú.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 La̠ta xtalacatzuhui̠ma quibarcucán nac xquilhtú̠n, caj xamaktum acxni̠ lhken quinca̠aktoklhle̠nín chúchut lacatum antanícu luu ca̠lujua, xquincán barco tzúculh laktzanka̠y nac ca̠muntzayá̠n y niaj lay tasakále̠lh, y nac xtanké̠n tzúculh talactucxtama̠y caj la̠ta xli̠tlihueke xqui̠tahuacanima̠chi chúchut.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ama̠ko̠lh tropa xtamakni̠putún xli̠hua̠k tachí̠n la̠qui̠ ni̠ natatza̠lay acxni̠ natatacuta̠chá nac pupunú.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Pero capitán Julio xlakma̠xtuputún Pablo xlacata ni̠ namakni̠cán, xlá ni̠ lacásquilh naca̠makni̠cán a̠ma̠ko̠lh tachí̠n huata li̠ma̠peksí̠nalh pi̠ a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ tla̠n taxquihua̠tnán la̠li̠huán catatáju̠lh nac chúchut la̠qui̠ pu̠lh huá natachá̠n nac xquilhtú̠n pupunú y natata̠yaya̠chá nac tíyat.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Y na̠chuná huá pi̠ a̠ma̠ko̠lh hua̠nti̠ ni̠lay taxquihua̠tnán na̠ catatáju̠lh y huá catapu̠tacutchá xatalactucxni páklha̠t osuchí la̠ta túcu natamaclay xatalactucxtamá̠n barco; pus chuná a̠má ctacutchá̠hu nac xquilhtú̠n pupunú hua̠k claktaxtúhu y ni̠tu̠ claníhu.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.