Marcos 7
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs VC
1 Kəni Farəsi nəuvein mɨne nəgətun nəuvein rəha Lou, kəmotsɨpən əha Jerusɨləm, məutəharəg ilah Iesu.
1 Os fariseus e alguns dos escribas vindos de Jerusalém tinham sereunido em torno dele.
2 Kəni kəmotafu məmə nətəmimi mɨn rəha Iesu nəhlmɨlah tamɨkmɨk kəni məsoteikuasiən e noliən rəha Farəsi mɨn, kəni motauən.
2 E perceberam que alguns dos seus discípulos comiam o pão com as mãos impuras, isto é, sem as lavar.
3 Farəsi mɨn, mɨne nətəm Isrel tepət, kəmautohtəu=pən əhruahru kastɨm rəha tɨpɨlah nuvəh mɨn. Kəutəkeikei moteikuas e nəhlmɨlah e noliən kəti, kəni uərisɨg lan, kotəhrun nauəniən.
3 {Com efeito, os fariseus e todos os judeus, apegando-se à tradição dos antigos, não comem sem lavar cuidadosamente as mãos;
4 Kəni nian kotsɨpən e makɨt məhuva, məsotauən pɨpɨmiən, motaupən moteikuas e nəhlmɨlah, uərisɨg kəmanotauən. Kəni mautohtəu=pən natimnati tepət mɨn lanəha iətəm kəmotos o tɨpɨlah nuvəh mɨn. Kəni kastɨm əhruahru əha ikɨn rəha neikuasiən e sospən, mɨne kap, mɨne pesɨn u kəmol e aiən.
4 e, quando voltam do mercado, não comem sem ter feito abluções. E há muitos outros costumes que observam por tradição, como lavar os copos, os jarros e os pratos de metal.}
5 Kəni inu Farəsi mɨn mɨne nəgətun mɨn rəha Lou kotətapuəh o Iesu məmə, “!?Təhro rəham mɨn nətəmimi kəsotohtəu-pəniən kastɨm rəha tɨpɨtah nuvəh mɨn!? !?Təhro kəsoteikuasiən e nəhlmɨlah ko məpanotauən, kəni mautol lanəha!?”
5 Os fariseus e os escribas perguntaram-lhe: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos antigos, mas comem o pão com as mãos impuras?
6 Mətəu Iesu təməni=pən kəm lah məmə, “Aupən Aiseə təməni pəhriən nian təməni pətɨgəm əhruahru nəghatiən rəha Uhgɨn mətəni e təmah məmə itəmah nəfaki eiuə mɨn. In təməni məmə,
6 Jesus disse-lhes: Isaías com muita razão profetizou de vós, hipócritas, quando escreveu: Este povo honra-me com os lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 Məutəfaki kəm iəu o nati əpnapɨn əmə,
7 Em vão, pois, me cultuam, porque ensinam doutrinas e preceitos humanos {29,13}.
8 Kəni Iesu təməni mɨn kəm lah məmə, “Itəmah nəutəpəh Lou rəha Uhgɨn mautohtəu=pən əmə kastɨm rəha iətəmimi.”
8 Deixando o mandamento de Deus, vos apegais à tradição dos homens.
9 Kəni məni=pən kəm lah məmə, “Nəutəfəri pɨk o noliən əpətu rəhatəmah məmə nəkotəpəh Lou rəha Uhgɨn kəni məutohtəu=pən aru əmə kastɨm rəhatəmah.
9 E Jesus acrescentou: Na realidade, invalidais o mandamento de Deus para estabelecer a vossa tradição.
10 Mosɨs təməni məmə, ‘Onəkɨsiai rəham tatə mɨne mamə. Nəmə iətəmi kəti tətəghati rah e rəhan tatə mɨne mamə, okəkeikei kohamu.’
10 Pois Moisés disse: Honra teu pai e tua mãe; e: Todo aquele que amaldiçoar pai ou mãe seja morto.
11 Mətəu itəmah nəkotəni məmə, iətəmi kəti nəmə təpəh nasiruiən e rəhan tatə mɨne rəhan mamə kəni məni=pən kəm lau məmə, ‘Rəhak u nati u iəkəmə iəkasiru e təlau lan, mətəu iəmələhu əmə məmə rəha Uhgɨn. Kəni nati kətəfən kəm Uhgɨn ko kəsoliən nati kəti lan.’
11 Vós, porém, dizeis: Se alguém disser ao pai ou à mãe: Qualquer coisa que de minha parte te pudesse ser útil é corban, isto é, oferta,
12 “Kəni kastɨm rəhatəmah tətegəhan məmə suah kəti təhrun nəpəhiən nasiruiən e rəhan tatə mɨne rəhan mamə e noliən əha. Kəni inu təsɨsiaiən ilau.
12 e já não lhe deixais fazer coisa alguma a favor de seu pai ou de sua mãe,
13 Mətəu e noliən əha, nəutəgətun nətəmimi e rəhatəmah kastɨm məmə in nati agɨn, kəni motol nəghatiən rəha Uhgɨn tatol əmə nati əpnapɨn lan. Kəni natimnati mɨn tepət mɨn lanəha itəmah nautol.”
13 anulando a palavra de Deus por vossa tradição que vós vos transmitistes. E fazeis ainda muitas coisas semelhantes.
14 Kəni Iesu təmauɨn e nɨmənin nətəmimi məmə okəhuva iuəkɨr ohni kəni təni=pən kəm lah məmə, “Otətəlɨg vivi-to lak məmə nəkotəhrun noliən rəha nauəniən mɨne neikuasiən.
14 Tendo chamado de novo a turba, dizia-lhes: Ouvi-me todos, e entendei.
15 Nati iətəmimi tatun təsoliən iətəmimi tamɨkmɨk e nəhmtɨ Uhgɨn, mətəu nati tatsɨpən e nɨki iətəmimi tatol iətəmimi tətamɨkmɨk e nəhmtɨ Uhgɨn.”
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, o possa manchar; mas o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
16 — ausente —
16 {bom entendedor meia palavra basta.}
17 Nian Iesu təmiet rəkɨs e nɨmənin nətəmimi u, kəni muvən əpəha imə, kəni rəhan mɨn nətəmimi kotətapuəh o nɨpətɨ nəghatiən mɨn u kəm in.
17 Quando deixou o povo e entrou em casa, os seus discípulos perguntaram-lhe acerca da parábola.
18 Kəni Iesu təməni=pən kəm lah məmə, “Nəmə təhro itəmah mɨn rəhn-kapə təmah tɨkə. Onəkotəkeikei motəhrun məmə natimnati iətəm iətəmimi tatun in təhmen əmə e nati ihluə təsoliən iətəmimi tətərah e nəhmtɨ Uhgɨn.
18 Respondeu-lhes: Sois também vós assim ignorantes? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode tornar impuro,
19 Mətəu-inu tun kəni təsuvəniən e nɨkin, mətəu tatuvən e nɨsɨgan, kəni matiet mɨn.” (E nəghatiən əha Iesu təməni pətɨgəm məmə nauəniən rəfin katun təuvɨr e nəhmtɨ Uhgɨn.)
19 porque não lhe entra no coração, mas vai ao ventre e dali segue sua lei natural? Assim ele declarava puros todos os alimentos. E acrescentava:
20 Kəni təni məmə, “Mətəu nati iətəm tatiet e nɨki iətəmimi, in tol iətəmimi tətamɨkmɨk e nəhmtɨ Uhgɨn.
20 Ora, o que sai do homem, isso é que mancha o homem.
21 Mətəu-inu nɨki iətəmimi tətəhti natimnati tərah tepət, kəni nətəmimi kautol noliən tərah mɨn u: nɨpətan mɨne nəman mɨne, kautit oneuən ilah mɨn; kəutakləh; kautohamu iətəmi;
21 Porque é do interior do coração dos homens que procedem os maus pensamentos: devassidões, roubos, assassinatos,
22 kəutakləh e pətan rəha iətəmi pɨsɨn; kəutaumɨs pɨk o natimnati; kautol təfagə tərah mɨn; kəuteiuə; kautit əpnapɨn əmə nɨpətan mɨne nəman; kautetet; kəutəni nɨkalɨ iətəmi; kəutəfəri ilah; kəutalməli.
22 adultérios, cobiças, perversidades, fraudes, desonestidade, inveja, difamação, orgulho e insensatez.
23 Noliən tərah mɨn əha, ilah kəha kautsɨpən e nɨki nətəmimi kəni mautol ilah kotamɨkmɨk e nəhmtɨ Uhgɨn.”
23 Todos estes vícios procedem de dentro e tornam impuro o homem.
24 — ausente —
24 Em seguida, deixando aquele lugar, foi para a terra de Tiro e de Sidônia. E tendo entrado numa casa, não quis que ninguém o soubesse. Mas não pôde ficar oculto,
25 — ausente —
25 pois uma mulher, cuja filha possuía um espírito imundo, logo que soube que ele estava ali, entrou e caiu a seus pés.
26 — ausente —
26 {Essa mulher era pagã, de origem siro-fenícia.} Ora, ela suplicava-lhe que expelisse de sua filha o demônio.
27 Mətəu Iesu təni məmə, “Kəpə. Pəh kotaupən motaugɨn kəlkələh mɨn. Təsəuvɨriən məmə okəraki=pən e nauəniən nɨg kəlkələh mɨn kəm ‘kuri mɨn.’”
27 Disse-lhe Jesus: Deixa primeiro que se fartem os filhos, porque não fica bem tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 Mətəu pətan u təni məmə, “Nɨpəhriəniən iətəmi asoli, mətəu nati əpnapɨn kuri mɨn, mətəu kegəhan məmə ilah kautun nɨpɨspɨsɨ nauəniən nɨg kəlkələh mɨn iətəm tatɨmərəgrəg=pən e nɨpəg tepɨl.”
28 Mas ela respondeu: É verdade, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Kəni Iesu təməni=pən kəm in məmə, “Mətəu-inu nəmuhalpɨn vivi rəhak nəghatiən, uvən-to əpəha imam ikɨn mafu narmɨn tərah tɨniet rəkɨs e rəham pətəkəku.”
29 Jesus respondeu-lhe: Por causa desta palavra, vai-te, que saiu o demônio de tua filha.
30 Pətan u təmaiu muvən iman lahuənu mafu rəhan pətəkəku tətapɨli-pəri vivi əmə e rəhan pet, kəni narmɨn tərah tɨniet rəkɨs lan.
30 Voltou ela para casa e achou a menina deitada na cama. O demônio havia saído.
31 Kəni Iesu təmiet ikɨn əha ima nətəm Taea kəni muvən=pən əpəha Saedon muvən=pən əpəha Tekapolɨs ikɨn matuvən əpəha e nəhu Lek Kaləli.
31 Ele deixou de novo as fronteiras de Tiro e foi por Sidônia ao mar da Galiléia, no meio do território da Decápole.
32 Kəni nətəmimi kəmotit iətəmimi kəti nɨmatəlgɨn talu kəni məruru nəghatiən məhuva məmə Iesu otələhu=pən nəhlmɨn lan pəh tətəu təuvɨr mɨn e nɨmɨsiən.
32 Ora, apresentaram-lhe um surdo-mudo, rogando-lhe que lhe impusesse a mão.
33 Kəni Iesu təmit suah u mian əpəha isəu nəuvetɨn o nətəmimi, kəni məfən nəuanəhlmɨn e nɨmatəlgɨn kəni magəh nəhlmɨn mələhu=pən e namɨn.
33 Jesus tomou-o à parte dentre o povo, pôs-lhe os dedos nos ouvidos e tocou-lhe a língua com saliva.
34 Kəni məsal pəri əpəha e neai, kəni meəhagəhli ohni e rəhan nəghatiən məmə, “!Efata!” Nɨpətɨn təni məmə, “!Əuvɨr-tə!”
34 E levantou os olhos ao céu, deu um suspiro e disse-lhe: Éfeta!, que quer dizer abre-te!
35 Kəni əmeiko iətəmi u tɨnatətəu nati, kəni namɨn tɨnəuvɨr mɨnatəghati vivi.
35 No mesmo instante os ouvidos se lhe abriram, a prisão da língua se lhe desfez e ele falava perfeitamente.
36 Kəni Iesu təməniəhu ilah məmə okəsotəniən nati u kəm nətəmimi. Mətəu nian Iesu təmətəkeikei kəm lah, mətəu ilah kəmotəkeikei motəni pətɨgəm pɨk mɨn kəm nətəmimi.
36 Proibiu-lhes que o dissessem a alguém. Mas quanto mais lhes proibia, tanto mais o publicavam.
37 Kəmotauɨt pɨk ohni motəni məmə, “Natimnati rəfin iətəm tatol, mətəu in təuvɨr pɨk agɨn. Nətəmimi mɨn u nɨmatəlgɨlah talu kɨnautətəu nati, mɨne nətəmimi mɨn u kotəruru nəghatiən kɨnautəghati.”
37 E tanto mais se admiravam, dizendo: Ele fez bem todas as coisas. Fez ouvir os surdos e falar os mudos!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.