Lucas 15
Nauəuə Asim Rəha Uhgɨn Nəmtətiən Vi (TNP) vs ACF
1 E nian əha, nətəmimi tepət nətəmi kautos məni rəha takɨs, mɨne nətəmimi mɨn tepət u iol təfagə tərah mɨn, kəməhuva məmə okotətəlɨg e Iesu.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kəni Farəsi mɨn mɨne nəgətun mɨn rəha Lou kəməutəni nɨkalɨ Iesu o nətəm iol təfagə tərah mɨn əha, məutəni məmə, “Suah əha, nɨkin tagiən əmə məmə nol təfagə tərah mɨn kəutəhuva ohni, kəni məutauən pəti.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Kəni əmeiko Iesu təməni nəghatiən əuhlin kəti məmə,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Inu nɨpəhriəniən, uə kəpə. Nəmə itəmah kəti rəhan sipsip ilah uan-hanrɨt, kəni kətiəh təluei, kəni tupəh nainti-nain kəutan ikɨn təpiə ikɨn məutauən, kəni muvən məsal e sipsip u təməluei mətəuarus məkeikei meruh.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Nian in təmeh, kəni in təməfəri mələs, kəni nɨkin təmagiən.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Kəni nian in təmiet=pa lahuənu, in otəkeikei mauɨn e in mɨn nəuvein, mɨne nətəmimi mɨn u kəutatɨg ilah min, kəni məni=pən kəm lah məmə, ‘Əhuva. Pəh kotagiən pəti, mətəu-inu iəmeruh mɨn rəhak sipsip u təməluei.’”
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Nian Iesu təməni rəkɨs nəghatiən əuhlin u, kəni məni=pən kəm lah məmə, “Kəni iəu iəkəni kəm təmah məmə, əpəha e neai otəhmen əmə lanəha. Nəmə iol təfagə tərah kəti tɨtəlɨg e rəhan nətəlɨgiən muva o Uhgɨn, kəni nagiəniən asoli əpəha ilɨs e negəu e neai o suah u otepət, mapirəkɨs nagiəniən o nətəmimi nainti-nain u nɨkilah təhti məmə kotəhruahru məsotoliən nati kəti tərah iətəm okotəkeikei mohtəlɨg e nətəlɨgiən rəhalah ohni.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Kəni Iesu təmatɨg məghati mɨn məmə, “?Nəmə pətan kəti rəhan məni ten kəmol e sɨlfə, kəni məruru kətiəh, kəni in otol nak? In otasiə, kəni maiəh məsal vi əha imə mətəuarus meruh.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Kəni nian in təmeruh məni əha, in otauɨn e in mɨn nəuvein mɨne nətəmimi mɨn u kəutatɨg ilah min, məni məmə, ‘Əhuva pəh kotagiən pəti mətəu-inu iəmeruh rəkɨs rəhak məni əpələ təmɨkə.’”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Nian Iesu təməni rəkɨs nəghatiən əuhlin u, kəni məni=pən kəm lah məmə, “Iəu iəkolkeikei məmə iəkəni kəm təmah məmə, təhmen əmə mɨn lanəha, nagiəniən asoli e nəhmtɨ nagəlo mɨn əpəha ilɨs e neai, nian iol təfagə tərah kəti tɨtəlɨg e nətəlɨgiən rəhan matuvən o Uhgɨn.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Kəni Iesu təmətəkeikei mətəni məmə, “Suah kəti, nətɨn iərman keiu.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Iətəm təkəku lan təni=pən kəm tɨmɨlau, ‘Tatə. Əuəri nautə mɨn rəham, kəni məfa rəhak u rəueiu.’ Kəni tɨmɨlau təuəri rəhan natimnati kəni məfən kəm lau.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 “Kəni təsuvəhiən, nətɨn iətəm təkəku tos rəhan muvən mətuati lan kəni mos məni lan, kəni miet imalah ikɨn muvən e nɨtəni pɨsɨn kəti mɨn isəu. Kəni mol rəhan məni mərəkɨn-rəkɨn e noliən tərah mɨn əmə.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Kəni nian rəhan məni təmɨkə rəfin, nəumɨs asoli təman e nɨtəni əha, kəni nəumɨs tɨnatus suah u, nɨgɨn nauəniən tɨnɨkə.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Kəni təmuvən matol uək kəm suah kəti əha ikɨn, kəni suah u təmahli=pən məmə otuvən mətaugɨn rəhan mɨn nɨpɨkəh mɨn. Nian in təmətaugɨn nɨpɨkəh mɨn əha,
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 mətəu nəumɨs natus pɨk kəni əmeiko in tɨnatolkeikei məmə otun nauəniən nɨg pɨkəh mɨn. Mətəu iətəmi tɨkə məmə otəfən nati kəm in.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Kəni əmeiko nətəlɨgiən təuvɨr kəti tɨnuva ohni, kəni tətəlɨg məmə, ‘Kəsi. Rəueiu əha noluək mɨn rəha tatə, nɨglah nauəniən tepət mapirəkɨs agɨn, mətəu iəu əpə iətatɨg u ikɨnu, otəsuvəhiən iəkɨmɨs e nəumɨs.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Oiəkəkeikei miet u ikɨnu mɨtəlɨg=pən o rəhak tatə, kəni məni=pən kəm in məmə, “Tatə. Iəu iəmol təfagə tərah e Uhgɨn mɨne ik.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Rəueiu əha iəsəhmeniən məmə onəkauɨn lak məmə nətɨm. Mətəu ol iəu məmə ioluək əmə kəti rəham.” ’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Kəni təməhtul maliuək mɨnatuvən məmə oteh rəhan tatə.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Kəni nətɨn təni=pən kəm in məmə, ‘Tatə. Iəu iəmol təfagə tərah e Uhgɨn mɨne ik. Rəueiu əha iəsəhmeniən məmə onəkauɨn lak məmə nətɨm.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Mətəu rəhan tatə taun e rəhan mɨn noluək mɨn məni=pən kəm lah məmə, ‘!Ei! Əhuvən uəhai motos napən u iətəm təuvɨr mapirəkɨs məhuva məhuvən=pən lan kəm in, kəni motos ring motəfən e nəhlmɨn, kəni motos put kəhuva məhuvən=pən e nəhlkɨn,
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 kəni motos kau iətəm tasisi-asisi məuvɨr kəni motoh, pəh kotol pəti nauəniən asoli rəha nətɨk,
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 mətəu-inu nətɨk u, in təhmen əmə məmə təmɨmɨs rəkɨs, mətəu rəueiu in tɨnəmiəgəh mɨn. In təməluei, mətəu ineruh mɨn.’ Kəni əmeiko ilah kɨnautol lafet.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Kəni e nian əha, nətɨn iətəm tepət in əpəha e nasumiən. Nian təmətuva mɨnuva iuəkɨr o lahuənu, kəni mətəu nətəmimi kautol nəpuən, kəni məutol danɨs.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Kəni taun e ioluək kəti tuva tətapuəh lan məmə, ‘?Ei, nati nak əha nətəmimi kautol?’
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Kəni təməni=pən kəm in məmə, ‘Piam təmuva, kəni rəham tatə təmoh pɨlɨk iətəm tasisi mətəu-inu piam tɨnɨtəlɨg=pa, kəni in təsanən əmə.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Kəni nɨkin təmahmə, kəni in təməni məmə, ‘Ko iəsuvəniən imə.’ Mətəu rəhan tatə təmuva ihluə mətəkeikei kəm in məmə otuvən imə.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Mətəu təni=pən kəm rəhan tatə məmə, ‘Afu-to. Kəmətuatɨg nu tepət rəkɨs, kəni iatol uək u ikɨnu təhmen=pən əmə məmə rəham kəti ioluək, kəni məsəhtiən nəuiam. ?Mətəu təhro, tatə? Nəməsəfaiən nati əkəku kəti kəm iəu təhmen=pən e nəni, məmə iəkol nauəniən lan itɨmah iəu mɨn nəuvein.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Mətəu nətɨm əha iətəm təmərəkɨn rəfin rəham mɨn natimnati o nətəouiən nɨpətan mɨn lan rəha suaru, mətəu nian tɨnɨtəlɨg=pa lahuənu, kəni nəkauɨt moh pɨlɨk u tasisi-asisi matol lafet lan rəhan.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Mətəu rəhan tatə təni=pən məmə, ‘Nətɨk. Nian rəfin kilau min ik kətuatɨg, kəni natimnati rəfin rəhak in rəham.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Mətəu təhruahru əmə məmə okol lafet u motagiən, mətəu-inu piam u təhmen=pən əmə məmə təmɨmɨs rəkɨs, mətəu rəueiu in tɨnəmiəgəh mɨn. In təmɨkə, mətəu rəueiu kɨnoteh mɨn.’”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.