Romanos 4
North Tanna New Testament (TNN_WBT) vs NTLH
1 Epraham in nəukətɨ noanol mɨn rəha Isrel aupən. Otətəlɨg-in-tu nat naka itəm Epraham təmehm məmə in suatɨp rəha nətuatɨpən e nɨganəmtɨ Uhgɨn.
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Uhgɨn təmol Epraham tətuatɨp e nɨganəmtɨn, məto sənəmə e nolən wɨr mɨn rəha Epraham. Okəmə nolən wɨr mɨn rəhan in suatɨp rəha nətuatɨpən, kən Epraham tɨtun nəghat ausitən ron. Məto e nɨganəmtɨ Uhgɨn, okol Epraham təsausitən o nat kit,
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 məto-inu Naoa Rəha Uhgɨn tatən məmə, “Epraham təmatahatətə e Uhgɨn, kən Uhgɨn təmən məmə Epraham in tətuatɨp e nɨganəmtɨn o nahatətəən rəhan.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nian suah kit tatol wək o nətouən, rəhan iərəmərə təsənən məmə rəhan nətouən in presen kit kəm in, məto iərəmərə təkəike mos-ipən nətouən o rəhan wək.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Məto kitat kəsotolən wək məmə okotuwa katətuatɨp e nɨganəmtɨ Uhgɨn. Kitat kotahatətə əm e Uhgɨn, kən in tatol məmə kitat kotuwa katətuatɨp e rəhatat nahatətəən. Uhgɨn pɨsɨn əm itəm tatol netəm u kotərat koatuwa katətuatɨp e nɨganəmtɨn.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Tefɨt in təmatəghat-in nat u nian in təmən-iarəp məmə nəwɨrən pahrien otuwɨn o etəm itəm Uhgɨn tatən məmə in tətuatɨp e nɨganəmtɨn, məto sənəmə e nolən wɨr itəm suah u təmol. In təmən məmə,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 — ausente —
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 — ausente —
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ?Nɨkitəmat təht məmə nəwɨrən pahrien əh in rəha netəm əm u kəməhg-ipən ilat, netəm Isrel, o nəwɨrən pahrien əh, in mɨn rəha netəm kəsəhg-ipənən ilat, Iaihluə mɨn? Əwəh, rəha Iaihluə mɨn. Ematən məmə, Uhgɨn təmən məmə Epraham in tətuatɨp e nɨganəmtɨn məto-inu o rəhan nahatətəən.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 ?Kən nəgəhan Uhgɨn təmən kəm Epraham məmə in tətuatɨp, nian kɨnəhg-ipən rəkɨs, o nian kəsəhg-ipənən əh? Uhgɨn təmaupən mən nəhlan, uarisɨg kəpanəhg-ipən.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Kən kəməhg-ipən in tahmen e nəmtətin itəm təməgətun pahrien məmə in tətuatɨp e nɨganəmtɨ Uhgɨn e rəhan nahatətəən, nian kəsəhg-ipənən əh. Kən tol nəhlan, in tata rəha netəmim rafin itəm kəsəhg-ipənən ilat, məto kotahatətə e Uhgɨn. Kən in tatən məmə ilat koatətuatɨp e nɨganəmtɨn o nahatətəən rəhalat.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Kən in tata rəha netəmim neen mɨn, ilat itəm kəməhg-ipən ilat. Məto in sənəmə rəhalat tata məto-inu kəməhg-ipən ilat, məto in rəhalat tata məto-inu ilat mɨn koatətəu-pən suatɨp rəha nahatətəən itəm rəhatat tata Epraham təmətəu-pən aupən u kəpanəhg-ipən.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Uhgɨn təmol nəniəkɨsən kəm Epraham ne rəhan noanol mɨn məmə nətueintən otuwa rəhan o nian kit. Məto Lou sənəmə suatɨp itəm nəniəkɨsən u otuwa mol nɨpahrienən lan. In otuwa mol nɨpahrienən e nətuatɨpən itəm təmɨsɨ-pən e suatɨp rəha nahatətəən.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Tol nəhlan məto-inu okəmə nəniəkɨsən tatuwa mol nɨpahrienən o netəmim itəm koatagɨle əm e Lou, kən nɨkilat təht məmə ilat kotətuatɨp lan, kən suatɨp rəha nahatətəən in nat əpnapɨn əm, kən nəniəkɨsən nɨpətɨn tɨkə.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Məto nəghatən u, in nɨpahrienən: Lou tatən məmə nalpɨnən ne neməha rəha Uhgɨn tatuwɨn o netəmim itəm koatətgəhl Lou, kən ikɨn mɨn rafin Lou əh-ikɨn, netəmim koatətgəhl. Tol nəhlan, nolən rəha nətəu-pənən Lou tatiuw-pa nalpɨnən ne neməha rəha Uhgɨn, kən təsolən məmə nəniəkɨsən otuwa mol nɨpahrienən.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Tol nəhlan, nəniəkɨsən tatuwa mol nɨpahrienən e nəmegəhən rəhatat e suatɨp rəha nahatətəən məmə nəniəkɨsən otuwa e nəwɨrən itəm Uhgɨn tətawte-in kəm kitat, kən kitat kotɨtun nɨtunən pahrien məmə rəhan nəniəkɨsən in rəha noanol mɨn rafin rəha Epraham, sənəmə rəha netəm mɨn əm u itəm Uhgɨn təmos-ipən Lou kəm ilat, məto rəha netəm mɨn u, ilat mɨn itəm koatətəu-pən suatɨp rəha nahatətəən rəha Epraham. In rəhatat rafin tata.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Tahmen e Naoa Rəha Uhgɨn itəm tatən məmə, “Emol ik nakuwa tɨpɨ noanol tepət.” E nɨganəmtɨ Uhgɨn, Epraham in rəhatat tata. In təmahatətə e Uhgɨn u tatos-ipən nəmegəhən kəm netəm kəmotɨmɨs, kən in tɨtun nolən natɨmnat e nat agɨn tɨkə.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Nian Uhgɨn təmən-iəkɨs kəm Epraham məmə in otuwa tata rəha noanol tepət, Epraham təmahatətə e Uhgɨn mɨtun e nɨkin məmə nəghatən rəha Uhgɨn in nɨpahrienən, nat əpnapɨn in tiəkɨs agɨn məmə nəniəkɨsən otuwa mol nɨpahrienən. Uhgɨn təmən məmə, namipɨn mɨn okotepət motaprəkɨs.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Nahatətəən rəhan təseiuaiuən, nat əpnapɨn in tɨtun məmə nɨpətɨn tɨnaguɨhl mɨnahmen əm o nɨmɨsən məto-inu rəhan nup iuəhkɨr o wan-hanrɨt, kən tɨtun məmə Sera tɨnaprəkɨs-in ikɨn katemək ikɨn kən okol təseməkən.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Epraham təməsəf-əfən rəhan nahatətəən e nəniəkɨsən rəha Uhgɨn. Nɨpahrienən, rəhan nahatətəən təməwiə muwa məskasɨk təhmɨn mɨn, kən matos-ipən nənwiwiən kəm Uhgɨn.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 In təmɨtun wɨr e nɨkin məmə Uhgɨn tatos nəsanənən o nolən rəhan nəniəkɨsən tuwa mol nɨpahrienən.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 O nat əh inəh, “Uhgɨn təmən məmə Epraham in tətuatɨp e nɨganəmtɨn o nahatətəən rəhan.”
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Nəghatən u itəm tatən məmə, “Uhgɨn təmən məmə Epraham in tətuatɨp e nɨganəmtɨn,” kəməsəteən məmə rəha Epraham pɨsɨn əm,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 məto kəməte mɨn məmə rəhatat, itəm Uhgɨn otən məmə kitat okotətuatɨp e nɨganəmtɨn, kitat itəm kotahatətə lan, itəm təmosmegəh Iesu Iərəmərə rəhatat e nɨmɨsən.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Kəmegəhan-in-pa Iesu tuwa mɨmɨs o təfagə rat mɨn rəhatat, kən Uhgɨn təmol in təmegəh mɨn e nɨmɨsən məmə in otol suatɨp məmə kitat okotətuatɨp e nɨganəmtɨn.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.